Review

Roadburn is een zalige hoogmis van heavy muziek

Grenzeloosheid is vier dagen lang het sleutelwoord

Wie ertoe wil doen in de heavy muziek kan niet om festival Roadburn heen. Dat vond ook de IJslandse band Misþyrming, die een verrassingsconcert gaf. De spraakmakendste shows op Roadburn kwamen van frisse en vernieuwende bands, zoals Wolves In The Throne Room.

Misþyrming puffen uit in het steegje naast de Cul de Sac. Foto Paul Verhagen

Heb je als heavy bandje een jaar niet op Roadburn gespeeld, dan heb je een jaar niet geleefd. Zoiets moet de IJslandse band Misþyrming hebben gedacht toen die eind vorige week het toerbusje toch maar richting Tilburg stuurde. Op zaterdagmiddag bliept ineens de app van de Roadburngangers. Nieuwsalert: verrassingsconcert van Misþyrming in café Cul de Sac. Zorg dat je op tijd bent.

Het wordt inderdaad dringen. Misþyrming is een schokkend goed blackmetalbandje, dat bewees het al met twee eerdere shows op festival Roadburn. Maar deze derde show, in het aangestampte zweethok Cul de Sac, is de meest memorabele. Misþyrming speelt extreem snelle en in akkoordopvolgingen behoorlijk vernuftige metal, maar teruggebracht tot de kale essentie: twee strak riffende gitaristen, een plonkende bas, rammende drums en krijsende vocalen. Metal, maar gespeeld met brute punkkracht. Overweldigend en zenuwslopend, ook voor de band. Direct na de show staan de IJslanders in de steeg naast het café uit te dampen. Helemaal kapot gespeeld.

Roadburn, festival.
20 t/m 23/4, Tilburg.

Grenzeloosheid

Natuurlijk moest Misþyrming erbij zijn in Tilburg. Daarom had de band zich op het laatste moment zelf bij de festivalorganisatie gemeld. Roadburn is al twintig jaar het verplichte festival voor iedereen met een zwaar muzikaal gemoed. De programmeurs zetten vier dagen lang een grote variëteit aan heavy muziek naast elkaar op vijf podia rond popzaal 013; van psychedelische muziek uit de sixties tot metal en elektronische avant-garde. Juist die grenzeloosheid maakt Roadburn zo bijzonder. Hier wordt de geschiedenis van de harde muziek uitgegraven en zie je lijnen lopen tussen psychedelische folk en doommetal, om maar een verband te noemen. Als bezoeker voel je je een archeoloog die de oorsprong van zijn geliefde genres probeert te achterhalen.

En toch kijkt Roadburn 2017 meer dan ooit naar het heden en zelfs de toekomst. Dat merk je aan de spraakmakendste shows op het festival, die komen van frisse en vernieuwende bands. De Amerikaanse band Wolves In The Throne Room speelt donderdag al een bloedmooie, in harde maar toch ook etherische gitaarpracht gedrenkte set. En in de grote zaal van de 013 laat zaterdag de Finse band Oranssi Pazuzu heel Roadburn kopje ondergaan, bij gestileerde en majestueus dreunende psychedelische metal die je niet eens meer wilt rubriceren als 'black' of 'space', maar gewoon moet ondergaan. Ongelooflijk indringend, vooral het slotstuk Vasemman Käden Hierarkia, dat begint als aanrollend onweer en daarna als een kernbom explodeert.

De grote nieuwe bands stelen de show, samen met aanstormende kleine acts als het intens musicerende doomtrio Unearthly Trance en de Nederlandse blackmetalbands Laster en Verwoed. De klassieke en toch ook wat verouderde metalband Memoriam is eigenlijk de rariteit in het programma. Gelukkig redt de Britse gothicband My Dying Bride de eer van de generatie der klassiekers, met een integere show op zaterdag waarin deband vooral het baanbrekende werk uit de jaren negentig speelt. Echte liedjes, zoals het weemoedige The Snow In My Hand, waarin de viool magisch kleurt tussen de droog snijdende gitaren en de gruntende zang van Aaron Stainthorpe. Prachtig.

Tussen al het strak-hedendaagse heavy geweld heeft Roadburn dit nog altijd nodig: een steengoed optreden van een band waarmee iedere liefhebber op enig moment in zijn leven moet hebben gedweept. Bij My Dying Bride zie je drieduizend man simultaan met het hoofd bonken op het dodenmarsritme. Je voelt het verlangen naar wat vroeger zo mooi was toch óók weer even door de zaal trekken.

Coven weer tot leven gewekt

De Amerikaanse sixtiesband treedt voor het eerst sinds jaren weer op, maar de show stelt teleur.

Op papier de sensationeelste band op Roadburn: de sixtiesband Coven, die het zichzelf in de jaren zestig knap lastig maakte in de Verenigde Staten met occulte en satanische teksten bij verder vrij onschuldige folkrockliedjes. De band speelde nooit in Europa, en al jaren nérgens meer, maar staat donderdag in vol ritueel ornaat in de 013. Hun show stelt teleur. De band speelt alsof er inderdaad al jaren geen gitaar meer is aangeraakt, rommelig en breekbaar. Na drie nummers ben je ook wel uitgekeken op de vreselijk gedateerde heksenshow van zangeres Esther 'Jinx' Dawson. Coven is cult, en het is mooi dat de band in Tilburg staat. Maar zoals iemand na de show opmerkt bij de bar, een biertje in de hand: 'Sommige dode bands kunnen maar beter niet tot leven worden gewekt.'