Column

Riverdale voert je terug naar je eigen schooltijd

Riverdale zit vol met herinneringen aan oude highschoolseries, maar dan wel in een hedendaagse variant.

null Beeld
Beeld

Wie na pakweg 1975 is geboren, groeide waarschijnlijk op met highschoolseries. Met cheerleaders en football players, prom nights en lockers - dezelfde elementen steeds iets anders opgediend. Sweet Valley High en Saved by the Bell waren vrolijk en soms kolderiek. My so Called Life, Skins en Heartbreak High vormden een grimmiger subgenre waarin ook weleens iemand aan de drugs ging. Begin jaren nul bliezen series als Popular en Glee de cheerleaderclichés op tot cartooneske proporties, maar de afgelopen jaren lijkt het genre zichzelf weer wat serieuzer te nemen: met Gossip Girls en Pretty Little Liars werd het van een vleugje mystery voorzien.

En nu is er dan Riverdale, hier te zien via Netflix. Riverdale is gebaseerd op de Amerikaanse stripboekenreeks Archie Comics, eind jaren vijftig populair. Net als de stripreeks draait de televisiebewerking om beste vrienden Archie en Betty, nieuwkomer Veronica en buitenstaander Jughead. In de eerste aflevering spoelt een klasgenoot dood aan bij de rivierbedding. De moord vormt de rest van het seizoen een rode draad, maar nog meer gaat Riverdale over liefde, vriendschap, prom dates en verraad: de heipalen waar elke high-schoolserie op staat. De Archie-strips worden geëerd in de art direction, verwijzend naar de jaren vijftig met grote glazen milkshake, hoge blonde paardenstaarten en cheerleaderpakjes van dik vilt. Daarnaast is Riverdale schatplichtig aan high-schoolklassiekers. Archie klimt bij Betty naar binnen zoals Dawson dat bij Joey deed in Dawson's Creek. Betty en Veronica zoenen elkaar in de gymzaal als Amy en Karma in Faking It. Het lijntje over de homoseksuele affaire tussen outsider en atleet komt rechtstreeks uit The Perks of Being a Wallflower. En dan is er Luke Perry, die Archies vader speelt maar in 1990 doorbrak als Dylan in Beverly Hills 90201 - inderdaad, de oud-tante van het genre.

Dat Riverdale wel degelijk in het heden speelt, blijkt onder meer uit de sterke vrouwenrollen en hedendaagse thema's als slutshaming. Dialogen zitten bovendien vol popculturele verwijzingen: 'Misschien moeten we Making a Murderer nog eens bingen', zegt iemand bij nieuws over de moord.

null Beeld
Beeld

De vervreemdende combinatie van oubolligheid en moderne verhaallijnen is wat Riverdale zo aantrekkelijk maakt. Het uiterlijk van de hoofdpersonages mag dan extreem gestileerd zijn, hun emoties zijn min of meer complex. Daarbij eindigt elke aflevering met een sterkte cliffhanger, want hé: er is ook nog iemand dood.

Maar wat misschien nog het fijnst is: Riverdale voert je terug naar je eigen schooltijd. Naar de uren die je na school voor de tv doorbracht. Voor wie dat de fijnste uren waren, voelt Riverdale als terugkomen in je oude tienerkamer om te ontdekken dat alles hetzelfde is gebleven: parallel aan het volwassen leven vol grotemensenproblemen bestaat nog altijd die wereld van cheerleaders, queen bees en jocks, tieners die nooit zullen opgroeien, door schoolgangen en schoolkantines dolen, eeuwig wakend over jouw puberdromen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden