Ritueel

‘How are you?’, hijgde de jogger, een buurtgenoot die ik nog nooit had gezien. Voor ik het antwoord had bedacht, was hij al weer voorbij....

Philippe Remarque

En ik ga nu eens niet concluderen dat dit een bewijs is voor de oppervlakkigheid van de Amerikanen, nam ik me voor. Want dat is een afgezaagde mening, een bonafide immigrant onwaardig.

Bovendien vond ik het in Nederland altijd lastig als mensen meenden eerlijk te moeten antwoorden op de vraag hoe het gaat: slapeloos tegen het krieken van de dag, man weggelopen, kind met ADHD, voorjaarsmoeheid, eksteroog, alle plagen kwamen voorbij. Of, al even ongemakkelijk, er was overdreven euforie wegens een nieuwe liefde of auto. En dat allemaal na een plichtmatige hoffelijkheid mijnerzijds.

Nee, dat hebben de Amerikanen beter bekeken, dacht ik. Ik zeg gewoon ‘How are you?’ terug. ’s Lands wijs, ’s lands eer, en het is tenslotte maar twee lettergrepen langer dan ‘hoi’.

Maar zo makkelijk kwam ik er niet van af, merkte ik op mijn proefterrein, het schoolplein van de kinderen. De moeders wier ‘How are you’ ik simpel met een echo beantwoordde, hielden hun gezicht weliswaar in een beleefd glimlachende plooi, maar ik zag er toch een wolkje van onbegrip over schuiven. Een lichte verontwaardiging dat ik niet had geantwoord op de vraag, en in plaats daarvan zelf een vraag stelde.

Ik begon erop te letten, en merkte dat je toch wel degelijk eerst moet bevestigen dat het goed met je gaat, anders ben je onbeleefd. Het beste voorbeeld kreeg ik van een stokoude zwarte man met een muts, die midden in de nacht in een betaalhokje zat van een parkeergarage in Iowa. Zijn haar was even grijs als het beton, het licht afschuwelijk en zijn loon ongetwijfeld een fooi. Mensen van deze leeftijd zitten in Nederland comfortabel achter de geraniums. ‘How are you?’ vroeg de oude baas terwijl hij de betaling aannam. ‘Fine, and you?’, antwoordde, ik, inmiddels wijs geworden. Toen kwam het. Hij ging er eens voor zitten, en antwoordde langzaam, met nadruk op ieder woord: ‘I’m doing just great’. Vol troostrijke gedachten reed ik de koude nacht in.

Nu bevestig ik dus in diverse toonaarden hoe goed het met me gaat. Daarna pas stel ik de tegenvraag.

-‘Hallo mijnheer Remarque, dit is Lily’s schoonmaakservice, hoe gaat het vandaag met u?

-‘Uitstekend, dank u. En hoe gaat het met u?’

-‘Kan niet beter. Dank u. Ik bel u om te zeggen dat de schoonmaakploeg morgenochtend om half tien komt.’

Dit soort malle conversaties voer ik nu de hele dag gedwee. Maar ik kan toch niet nalaten te denken: waarom stellen nu uitgerekend die pragmatische Amerikanen, die een heel continent veroverden om de verstokte gewoonten van de vermoeide Oude Wereld achter zich te laten, zo’n omslachtig ritueel verplicht? Misschien moet president Obama eens per decreet ‘How are you’ afschaffen. Dat scheelt de economie al snel miljoenen nutteloos bestede manuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden