Ring en Zwaan voor Schumacher

De Nederlandse Dansdagen liet verfrissende voorstellingen zien. Schumacher was met twee oeuvreprijzen de ster...

MAASTRICHT Hij opereert vaak in de luwte en is de bescheidenheid zelve. Maar dit weekend was Michael Schumacher de absolute ster van de Nederlandse Dansdagen. Deze 47-jarige danser en meesterimprovisator kreeg maar liefst twee oeuvreprijzen uitgereikt. Swingend betrad hij zaterdagavond de grote zaal van Theater aan het Vrijthof om uit handen van grootmeester Hans van Manen de Gouden Zwaan te ontvangen.

De jury van de Zwanen (ingesteld door de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties) roemde zijn veelzijdigheid en muzikaliteit als danser, zijn meesterlijke docentschap en bovenal zijn kennis en kunde van improvisatie: ‘gedisciplineerd, doelgericht en schijnbaar vrij.’ In zijn handen wordt improvisatie een kunstvorm, schreef de jury.

Tijdens de openingsavond vrijdag werd Schumacher bovendien overdonderd door een andere, onverwachte prijs. Choreograaf Jirí Kylián had hem uitgekozen om de prestigieuze Kylián Ring door te geven. De ring is twee jaar geleden ingesteld uit bewondering voor Kyliáns meesterschap. De keuze voor Schumacher is opvallend, daar de dansers uitblinken in twee tegenovergestelde dansterreinen.

Waar Kylián meester is van een moderne, esthetische en emotionele lyriek, probeert Schumacher het sensitieve bewustzijn van een danser te vergroten door ook tast, gehoor en geur in te zetten. Kylián zei eerder al dat Schumacher hem in de recente succesvolle samenwerking voor de slowmotionvoorstelling Last Touch First (2007) had bevrijd van de neiging altijd iets moois te willen maken. Schumacher mag net als Kylián een (passende) ring houden uit het torentje van – nu - dertien ringen (voor iedere letter uit Kyliáns naam één ring).

Tijdens het feestelijke gala zaterdagavond ontving Ann Van den Broek de Zwaan voor de indrukwekkendste dansproductie, voor haar choreografie Co(te)lette: een confronterende, aangrijpende en pompende performance over de kwetsbaarheid en de kracht van verlangend vrouwenvlees. Roger Van der Poel, danser bij het Nederlands Dans Theater, kreeg de Zwaan voor de indrukwekkendste individuele dansprestatie, voor zijn adembenemende vertolking van Hans van Manens Simple Things. Hij liet daarmee de drie vrouwelijke genomineerden achter zich.

Naast de hernemingen van belangwekkende voorstellingen – helaas om praktische redenen vaak ingekort – presenteerden De Nederlandse Dansdagen dit jaar verfrissend veel aantrekkelijke proeven. Zowel in de voorstellingen als in de voorstudies namen dansers vaak archetypische rollen aan. Bijvoorbeeld van Germaanse goden (van de Noorse choreograaf Kenneth Flak), van onzekere tienermeisjes (van de jonge Itamar Serussi), of van rauwdouwers (ijzersterke stampperformance van Lea Martini en Chris Leuenberger).

Geprotesteerd werd er niet, deze elfde editie van de Nederlandse Dansdagen. In tegenstelling tot vier jaar geleden toen ook de structurele subsidies net waren verdeeld. Slechts twee toeschouwers riepen zachtjes ‘boe’ toen minister Ronald Plasterk in zijn openingsspeech glashard durfde te verkondigen dat er echt heel veel extra geld ging naar cultuur. Slechts in de wandelgangen viel de naam van de hard getroffen Ton Simons (Dance Works Rotterdam).

Het festival sloot af met een première, (W)edge van de jonge Monique Duurvoort, die hiphop met moderne dans en een vleugje klassiek probeert te combineren. Het resultaat is echter een waterige en softe grote-zaalvoorstelling. Duurvoort maakte (W)edge van de Prijs van de Stad Maastricht, die zij vorig jaar ontving (12.000 euro). Een te vroege onderscheiding, blijkt nu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden