Rijmwoordenboek

SYLVIA WITTEMAN

Het was een heel oploopje van beroemdheden op de premiere van Hij gelooft in mij, de musical over het bewogen leven van André Hazes. André van Duin en Mies Bouwman waren er bijvoorbeeld ook. Van Duin zag er nog precies zo uit als in mijn jeugd, wat helemaal niet kan, en Mies zag er voornamelijk uit alsof ze al een halve eeuw niets lekkers had gegeten; dat kan helaas wél. Een knap staaltje van zelfbeheersing, zeker in contrast met de gevierde volkszanger Hazes; niet dat die zo op lekker eten was, in tegendeel, maar op drinken des te meer. ('Een pilsje is twee bruine boterhammen!')

Tijdens de voorstelling staat er een grote, met bier gevulde ijskast centraal op het toneel opgesteld, waarin de bewonderenswaardig levensechte Hazes-vertolker Martijn Fischer met steeds alarmerender frequentie toetast. Telkens weer dat luid sissend opengetrokken blikje en de zware klap van die dichtdreunende ijskast als een sinister refrein, de noodlottige voorbode van het onafwendbaar naderende einde. Gelukkig was er flink wat comic relief (ik zat toevallig naast Freek de Jonge en zelfs die lachte best vaak) en ook een kooitje met een schattig, echt levend kanariepietje (of anders knap nagemaakt, maar waarom zou je een kanariepietje namaken?)

En dan was er Chantal Janzen. Omdat ik niets van 'showbiz' af weet, dacht ik eigenlijk dat zij haar brood verdiende met het schalks presenteren van televisiegala's. Maar dat kan niet waar zijn, want zij zette een briljante Rachel Hazes neer, waaraan Rachel zelf nog een puntje kon zuigen, compleet met gekwelde blik, een voornamelijk uit nappaleder en jungleprint bestaande garderobe en een indrukwekkende opeenvolging van onjuiste kapsels.

Nadat op het toneel aforismen als 'geld maakt niet gelukkig' en 'alcohol is vergif' op pakkende wijze in kaart waren gebracht, kreeg het publiek in de foyer ruimschoots gelegenheid het tegendeel te bewijzen. Met de neuzen tegen de ruiten gedrukt moesten in natte regenjassen gehulde voorbijgangers toezien hoe de genodigden zich in het behaaglijke pluche tegoed deden aan drank, lekker eten (alleen de risotto was wat klef, maar risotto voor zo'n groot gezelschap is dan ook gekkenwerk, dat had ik ze kunnen vertellen) en het steken van veren in wederzijdse reten. En dat allemaal zonder een cent subsidie!

Kortom, het was een fijne avond. Bij vertrek kreeg iedereen bovendien nog een rijmwoordenboek mee, net zo'n rijmwoordenboek als de maestro zelf placht te raadplegen. Het ligt hier voor me. 'Pieterman' rijmt op 'ramadan', 'rampenplan' en 'zwijnepan' lees ik net. Dat komt goed van pas, want voor je het weet is het weer Sinterklaas.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden