Lezersbrieven

Rijkswaterstaat 'verstopt' 100 km-bord

De ingezonden brieven van maandag 31 augustus.

Het startbord rechts wordt door auto's aan het zicht onttrokken. Beeld Martijn Venema
Het startbord rechts wordt door auto's aan het zicht onttrokken.Beeld Martijn Venema

Brief van de dag: Pas op, 100 km-bord! Maar waar?

De val staat op de A2 in de richting Amsterdam. Ter hoogte van de afslag Vinkeveen (tussen 19.00 uur 's avonds en 6.00 uur 's ochtends) gaat de toegestane snelheid van 130 plotseling naar 100 km. Een val, want de twee 'startborden' (100 km/uur) die aan weerszijden van de weg de snelheidsverlaging aangeven, zijn erg laag. Ze kunnen door bijvoorbeeld een op een naastliggende baan rijdende bestel- of vrachtauto of zelfs een personenauto aan het zicht onttrokken worden. Noch de gesteldheid van de weg, noch de omgeving (overgang naar minder rijstroken, verkeersknooppunt, op- of afritten, bebouwing) geven enige aanleiding om te verwachten dat er een verlaging van de maximumsnelheid op komst is. Bij een snelheid van 130 km heeft men trouwens maar ongeveer 9 seconden de tijd om één of beide startborden op te merken. Voor een vijfstrooksweg is het plaatsen van twee lage borden aan weerszijden van de weg achter de vangrail onder de maat.

Rijkswaterstaat vindt dat een bord op ongeveer 2 meter hoogte altijd zichtbaar is. Dit is nogal naïef: de ooghoogte van een bestuurder in een auto ligt veel lager dan het dak van de naastliggende auto's, van SUV's bijvoorbeeld. Dat schermt de borden af.

Rijkswaterstaat levert ter plaatse een wanprestatie, schiet tekort bij het noodzakelijk informeren van het verkeer betreffende de toegestane snelheid. De overheid moet kunnen garanderen dat de informatie betreffende toegestane snelheid altijd en onder alle omstandigheden voor de betreffende weggebruikers duidelijk zichtbaar is en dat is op de A2 niet het geval. Kennelijk weet de overheid dat wel want men plaatst nu meer dan vijf meter hoge borden, bijvoorbeeld op de A12.

Het is voor Rijkswaterstaat een kleine moeite om het probleem de wereld uit te helpen, want op de plaats waar nu de startborden 100 km/uur staan, bevindt zich een verkeersportaal over de weg waarop op eenvoudige wijze en zonder veel kosten boven elke rijstrook een 100 km/uur-bord kan worden bevestigd.

Martijn Venema, Haarlem

Zwelgen in chauvinisme

Met stijgende verbazing heb ik het artikel van de heer Moïsi gelezen, dat zaterdag in de opinierubriek verscheen. Hoe kan een man met zo'n achtenswaardig cv zo'n misplaatst stuk schrijven? Misschien omdat hij Fransman is en daarom maar al te goed weet wat 'zwelgen in chauvinisme' betekent?

Het is mooi dat hij daarvoor op zijn hoede is. Frankrijk is een land, waar het nationaal chauvinisme bij een groot deel van de bevolking met de paplepel lijkt te zijn ingegoten. De heer Moïsi blijkt echter bedreven in het observeren van de (vermeende) 'splinter in het oog van de ander'.

Maar in Nederland is geen Arc de Triomphe voor onze gewonnen zeeslagen en geen Pantheon voor onze helden. De opstelling van zalen in het Rijksmuseum geeft een leerrijk verband aan tussen de Nederlandse schilderkunst en geschiedenis en lijkt geen overdreven chauvinistische invloed te hebben op de pragmatische Nederlandse mentaliteit, die wars is en blijft van nationalistische Gloire en dat ook zal blijven.

De heer Moïsi is een duidelijke voorstander van de EU. Dat ben ik ook. Daarbij past het ontmoedigen van overdreven nationalistisch denken. Er is met betrekking tot dat onderwerp een grote taak voor hem weggelegd in Frankrijk.

Godard Hazeu, Maastricht

Geen zelfverheerlijking

Het opiniestuk van Dominique Moïsi over de door hem veronderstelde zelfverheerlijking van Nederland, slaat de plank volkomen mis. Hij stelt dat Nederlanders, net als andere Europeanen, 'een beroep doen op het verleden ter compensatie van de desillusies en frustraties van het heden en de onzekerheden van de toekomst'. Ik zie echter geen desillusies en frustraties; integendeel ik zie een land dat op sociaal-economisch gebied in Europa bovengemiddeld presteert en dat tot de gelukkigste landen van de wereld kan worden gerekend. Ik zie ook dat mede als gevolg van de ontzuiling er behoefte bestaat aan het ervaren van een gemeenschappelijke identiteit. Daarbij speelt naast de taal ook een gedeelde geschiedenis een rol.

Het is een te billijken keuze van het Rijksmuseum om zijn kunstcollectie mede in het perspectief te plaatsen van die gedeelde geschiedenis. En ja het schilderij van Jan Pieneman over de Slag van Waterloo is verheerlijkend en een voorbeeld van het nationalisme zoals dat in de 19e eeuw opgeld deed. De vraag is echter of een dergelijke voorstelling de huidige twijfel van Nederlanders over méér integratie binnen Europa voedt. Ik denk van niet. Die twijfel vloeit eerder voort uit het ontbreken van een gedeelde Europese identiteit.

Joost de Valk, Amsterdam

Discriminatie

Terecht stelt Arnout Brouwers in het commentaar 'Piet past zich aan' dat in Nederland discriminatie nog niet is uitgebannen.

Was het niet zo dat de Nederlandse regering voor het tot Nederland toelaten van in de Republiek Indonesië verblijvende Nederlanders, gebruik maakte van het door de commissie Werner gemaakte onderscheid tussen Oosterse en Westerse Nederlanders? Het door deze commissie uitgebrachte en in Nederland positief ontvangen rapport was doortrokken van discriminatie jegens 'Oosterse Nederlanders'.

Inderdaad, discriminatie jegens niet-blanken was in Nederland na de dekolonisatie evident. Nu is zij, gezien de discussie over Zwarte Piet, nog steeds aanwezig.

M. Maresh, Nijmegen

Vluchtelingenpaleis

Ook mijn gezin wordt geraakt door het leed van de vluchtelingen. En vanmorgen bedachten we dat het oude paleis van Juliana en Bernhard zeer geschikt zou zijn als opvang voor deze vluchtelingen. Zeker omdat Juliana de naam had zeer sociaal bewogen te zijn. En genoeg ruimte in en om het paleis. Dus snel doen. Familie gewoon lekker in Griekenland op vakantie blijven gaan.

Betty de Leeuw, Deventer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden