Rij 7: 12 oktober 1996

Naam: Truus Wijtkamp..

ANNEMIEKE JANSEN

Leeftijd: 61 jaar

beroep: vrijwilliger in bejaardentehuizen en asielzoekerscentra

gezien: 'Drie Zusters' van Tsjechov door De Tijd

'Ik ging altijd alleen, kreeg nooit iemand mee naar de Toneelschuur, want ik zit niet in dat intellectuele circuit van mensen in het zwart met van die haren die zó staan. Ik ben een heel gewoon meisje dat toevallig ook nadenkt.

'Als je gescheiden bent, dan scheid je van de rest van de wereld. Toen dacht ik: er zou een club moeten komen voor alleenstaande vrouwen boven de zestig. Op de advertentie reageerden dertig vrouwen, maar er was geen enkele uitbater te vinden. Aan ons soort vrouwen valt niets te verdienen. Tijd zat, maar geen geld.

'Inmiddels hebben we ons verenigd in De Club van Ondernemende Vrouwen. Die is onderverdeeld in een debatgroep, een literatuurgroep, een fietsgroep, een borrelgroep én een toneelgroep. Het is heerlijk om met zijn tweeën naar het theater te gaan. Dan kun je er na afloop over praten. Anders neem je het mee naar huis. Eens in de drie maanden stellen we een agenda op. Vaak op zondag, want die zijn het ergst als je alleen bent.

'De zusters in dit stuk zitten allemaal op het geluk te wachten. Maar daar moet je niet op wachten, geluk moet je gewoon pakken. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben gescheiden, ben uít die negatieve situatie gestapt.

'Ik heb 'de zusters' nu in vier bewerkingen gezien, maar deze is luchtiger. Soms werden de teksten iets te vlak opgezegd. In het stuk voelen ze zich eenzaam omdat ze zich vervelen, nú hebben we het vaak te druk om naar elkaar te luisteren waardoor we ons ook weer eenzaam voelen. Het 'lijkt' alleen maar alsof we leven. Dat zei die dokter ook steeds in het stuk.

'Ik ben dól op de Toneelschuur. Ik hield vroeger van het gevestigde toneel, van de klassieken - écht toneel. Hier heet het theater en het is elke keer een feestje. De eerste keren, vijftien jaar geleden, kwam ik naar buiten met een gevoel van 'waar heb ik nou in godsnaam naar zitten kijken'. Gaandeweg leer je dat. Na 'Ockhams Scheermes' met Han Römer heb ik zelfs een gelukssprongetje gemaakt.

'Ik zit altijd op de eerste rij. Soms spring ik er zowat op. Gisteren was ik hier bij 'Nora' van Henrik Ibsen door Het Oranjehotel. Nora loopt weg en haar man zegt dan: 'Ze is weg maar ze kómt terug.' 'Dan kan je lang wachten', fluisterde ik. Toen was hij toch heel even van zijn apropos.'

Annemieke Jansen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden