Column

'Riek is de Jordanese madam, Arie is de pantoffelheld'

Het programma 't Schaep mag dan supercamp zijn, alleen voor vrouwen en homo's, columnist Lidy Nicolasen kijkt er graag naar. Vooral door Riek en Arie Balk. 'Niet gespeend van malicieuze trekjes, toch net iets te burgerlijk en goedhartig om er garen bij te spinnen.'

Georgina Verbaan (M) als Lena, Loes Luca (L) als Doortje en Marc-Marie Huijbregts (R) als Lukas tijdens de opnames van 't Schaep in Mokum.Beeld ANP

Pff. Opoe is eindelijk aan het hemelen. Petrus moest eraan te pas komen, of misschien was het God zelf wel, geen idee. Ik weet alleen dat het de hoogste tijd werd. Een dooie die op onverwachte momenten de levenden met moralistische praat bestookt, tart het geduld en inlevingsvermogen van de ware fan. Ik ben opgevoed met hel, vagevuur en hemel. De notie dat ze daarboven konden zien hoe ik plaste of poepte, dwong me tot beleefd gedrag op de WC. En of ik gelijk had. Opoe bewees het door met een aftandse verrekijker naar ons op aarde te loeren, Petrus hijgend in haar nek of misschien was het dus God zelf wel.

Wie van deze tekst geen snars begrijpt, heeft het afgelopen seizoen niet gekeken naar 't Schaep in Mokum. Elke maandagavond op weg naar Pauw& Witteman. Het is de superkitscherige opvolger van het legendarische 't Schaep met vijf Pooten uit 1969 met Adèle Bloemendaal, Leen Jongewaard en Piet Römer. Iedereen keek toen, zo heel veel meer was er op het andere net niet te beleven. Plaats van handeling was een café, actualiteit was de leidraad en Amsterdamse humor de verpakking.

Zang en dans
Het was bon ton - denk aan Ja Zuster Nee Zuster - dat soapacteurs gaandeweg de voorstelling glazig gingen kijken, er vanuit het niets muziek aanzwol en de hele cast zich stortte in zang en dans. Het is een musical, zeiden we dan. Ik ben een liefhebber, de liedjes kunnen me niet lang genoeg duren. Hoogtepunt vond ik The Singing Detective.

De teksten van het eerste Schaep waren van Eli Asser, liedjesmaker Harrie Bannink gooide er een paar hits tegenaan en was daarom minstens zo belangrijk voor de populariteit van de serie. In 2006 kwam er een remake, het was een knipoog naar het geruststellende gedoe van destijds. Grif twee miljoen mensen keken, dus is er sindsdien elk seizoen een nieuwe aflevering.

Het concept bleef ongewijzigd: een café, actualiteit, Amsterdam, ook als een Spaanse camping de thuisbasis is. Nog steeds hangt er de sfeer van de jaren vijftig en zestig, in kleding en problematiek. We beleven de kroningsdag, de krakers rukken op, Jeugdzorg plaatst een kind uit huis en een jonge Willem Holleeder en Sam Klepper laten zich inhuren als knokploeg.

Naar vastigheid verlangende muts
Ook de acteurs hebben er lol in, hoop je in elk geval. Ze zijn niet weg te slaan. Adèle trad nog een keer op als Rooie Rita. Haar vroegere personage Dora Lefèvre is dankzij haar opvolgster Loes Luca van ordinaire seksbom tot een naar vastigheid verlangende muts getransformeerd. De potentiële seksbom Georgina Verbaan is een goedgelovige ongehuwde moeder. Cootje (Pierre Bokma) staat nog altijd achter de bar, inmiddels geen praatpaal meer maar tobberig middelpunt. Lukas Blijdschap (Marc Marie Huijbregtsen) is allang uit de kast.

Carry Tefsen is opoe of liever gezegd wás opoe. Vorig seizoen is ze overleden, maar ze keerde terug als engel om zich met iedereen te bemoeien. Ben ik werkelijk een engel? galmde ze op de muziek van There Must Be An Angel van het Britse popduo Eurythmics. Vetter kan een knipoog niet zijn. Dat maakt het moderne Schaep tot camp, supercamp, alleen voor vrouwen en homo's, sneren echte mannen, maar dat is hun probleem. De liedjes van Bannink steken braaf af tegen de popsongs die nu zijn gejat voor een eigen tekst. Wat te denken van Wanneer ben ik vrij gezongen door Loes Luca op de melodie van I Want to Break Free van Queen. Of Het paradijs in een oude Ford gezongen door Jenny Arean en Ton Kas op niks minder dan Paradise by the Dashboard Light van Meat Loaf.

Burgelijk
Nu ben ik eindelijk waar ik zijn moet. Ik ben fan van het Schaep, maar vooral van Riek en Arie Balk. Een wat ouder doorsnee echtpaar, niet gespeend van malicieuze trekjes, toch net iets te burgerlijk en goedhartig om er garen bij te spinnen. Zij is de Jordanese madam, keurig in de verf, keurig in de kleren. Hij is de pantoffelheld, die precies doet wat ze zegt al zal hij dat ontkennen. Liggen ze 's avonds naast elkaar in het te krappe bed (zij met krulspelden en hij met twee brillen om te lezen), dan slaagt zij er haarfijn de onrust ferm op te stoken.

Ze doen me denken aan The Ropers. George en Mildred, afkomstig uit de Britse tv-serie Man about the house, die een eigen serie kregen. Er werd zelfs een speelfilm gemaakt. Mildred heeft die nooit mogen aanschouwen, omdat ze voortijdig overleed aan overdadig drankgebruik.

Maar nu hebben we Riek en Arie. Wat zou er niet mooier zijn dan een tv-serie Riek en Arie. Hoe weet ik ook niet, maar we zijn met meer dan anderhalf miljoen. Als we hard blijven roepen, moet het ergens bij iemand een belletje gaan rinkelen. Hup voor Riek en Arie!

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden