Riddertoernooi voor Elizabeth

Of de oude Elizabeth er zelf een beetje zin in had? Twijfelachtig. Zij verscheen maandag anderhalf uur na aanvang van het aan haar opgedragen concert in de koninklijke loge bij Buckingham Palace. Maar dat zal het protocol zijn geweest, en aan protocol hecht de Britse majesteit.


De rest van de wereld leek wel oren te hebben naar het Concert for Queen Elizabeth. De ode aan de jubilerende vorstin werd uitgezonden in het hele Britse gemenebest, maar ook in Nederland. De NOS straalde live en avondvullend door, met luttele seconden vertraging voor de vertaling van eventuele Britse humor.


Toch maar kijken. Zestig jaar regeren zou worden gevierd met een doorsnee uit zestig jaar Britse popmuziek en dan moet je als liefhebber even aanschuiven. Want zestig jaar Britse popmuziek, dat is ook zestig jaar ónze popmuziek. Popmuziek die de wereld veranderde (The Beatles), en die ons nog altijd bezig lijkt te houden (Adele).


De relatie van het Britse koningshuis met de muziek van haar onderdanen is een ingewikkelde. The Beatles deden al lastig: in 1969 stuurde John Lennon zijn 'orde van verdienste' terug naar Elizabeth, uit protest tegen diverse oorlogen en het dalen van zijn nummer Cold Turkey in de hitlijsten. Ter ere van Elizabeths zilveren jubileum in 1977 noemde Johnny Rotten zijn vorstin 'onmenselijk', in God Save The Queen ('She ain't no human being').


Elizabeth behield altijd haar waardigheid, liet zich onbecommentarieerd de maat nemen, en ging doodleuk door met het verstrekken van eretitels aan popsterren: Sir Paul McCartney, Sir Elton John, Sir Tom Jones, Sir Cliff Richard.


Dat hele riddertoernooi kwam dus voorbij maandagavond, vanuit de fontein voor Buckingham Palace. Maar een heel dappere indruk maakten de heren niet. Sir Cliff Richard deed in een roze pak alsof hij géén 71 was maar zong Congratulations als zijn zwanezang. Sir Paul McCartney vertolkte zijn Magical Mystery Tour aantoonbaar vals en Sir Elton John leek zijn Kukident vergeten, want bij I'm Still Standing ging er iets heel erg mis met zijn gebit.


De nieuwe generatie dan? Will.i.am en Jessie J probeerden wat opwinding de koninklijke loge in te pompen met I Gotta Feeling, maar ook dat nummer liep uit op richtingloos geschreeuw. Robbie Williams leek aansluiting te zoeken bij de ridderorde-op-leeftijd: wat had die jongen zich zwaar laten opmaken. In de loge zagen we de koppies van de prinsenkinderen naar beneden geknikt, de blik gericht op waar zich waarschijnlijk een smartphone bevond.


Dat Johnny Rotten niet optrad in de fontein: begrijpelijk. Maar waarom moest de popmuziek op Buck-ingham Palace worden geserveerd als een laffe songfestivalprut, ontdaan van alle rebellerende kracht die de Britse pop zo groot heeft gemaakt? De recensent van The Guardian omschreef het concert als een vermoedelijke poging de majesteit nu eindelijk eens tot aftreden te bewegen. 'Abdicate! Of we spelen nog een liedje!' Wat een grand défilé had moeten worden, werd een demasqué.


Voor alle artiesten die nog eens zo groot worden dat ze voor een vorstenhuis mogen spelen, geldt het Concert for the Queen als een waarschuwing. Doe het niet. Je imago loopt onherstelbare schade op.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden