INTERVIEW

Rick doet nu eindelijk wat zijn Sacha al durfde

Gisteravond deed Rick Nieman wat zijn vrouw Sacha de Boer twee jaar geleden al durfde: stoppen bij het nieuws. En wat nu? Nieman: "Schnabbelen heeft wel een licht negatieve connotatie."

Beeld Anne Claire de Breij

Eigenlijk houdt het echtpaar Sacha de Boer (48) en Rick Nieman (49) werk en privé liever gescheiden. Maar nu Rick Nieman gisteravond zijn laatste nieuwsuitzending heeft gepresenteerd, iets wat Sacha de Boer twee jaar geleden deed, en hij een debuutroman heeft te promoten schuift het tweetal toch samen aan tafel.

De allerlaatste uitzending van RTL Nieuws, welk gevoel komt daarbij kijken?

Nieman: 'Wel enige weemoed, want ik heb daar echt lang gewerkt: negentien jaar. En daarvoor werkte ik met dezelfde redactie voor Veronica Nieuwslijn. Met Harm Taselaar, de huidige baas van RTL Nieuws, werk ik al twintig jaar samen. We zijn inmiddels echt vrienden. Het duurde dan ook wel even voordat we weer op het niveau zaten van: ik ga weg en alles is cool. Het was scheiden zonder ruzie. Waarbij de een zegt: 'We gaan uit elkaar', en de ander roept: 'Maar waarom ga je? Het is toch nog goed tussen ons?!' Ja, het is ook goed tussen ons, maar toch ga ik mijn vleugels uitslaan. Dat hele proces heeft al met al maanden geduurd. De laatste week merkte ik - dit mag ik misschien niet zeggen - dat ik wel héél lichtvoetig over de redactie liep. Dan hadden we een stevige journalistieke discussie in onze middagvergadering waar ik me altijd mee bemoeide, maar nu zat ik alleen maar te kijken wie de discussie aan het winnen was. Had jij dat ook?'

De Boer: 'Ja, ik had precies hetzelfde. Ook het gevoel van een scheiding na zeventien jaar NOS.'

Sacha, jij brak tijdens je afscheidswoorden in de laatste uitzending. Had je dat verwacht?

'Nou, weet je wat het was, ik had die laatste paar weken zo veel kaartjes van kijkers gekregen dat ik me toen pas realiseerde dat ik kennelijk een vaste waarde was voor mensen thuis. Het bijzonderst vond ik dat er mensen in Suriname en op Curaçao en Aruba de moeite hadden genomen om mij iets te sturen. Dat die bedenken: we gaan Sacha de Boer een kaartje sturen, een kaart kopen, die beschrijven, mijn adres opzoeken, een postzegel plakken, naar de brievenbus lopen. Het moment dat ik daaraan dacht...' Ze schiet vol. 'Nah, nou krijg ik het weer. Maar dat was zeker niet de bedoeling. We hadden een heel serieuze uitzending, het was een dag dat er in Syrië vreselijke dingen gebeurden. De eindredacteur had me gevraagd: 'Wil je een speciale uitzending met dingen die jij wil?' Maar ik zei: 'Dát is wat ik wil. Ik wil dat we Syrië doen, ook al is het voor de zoveelste keer.' Ik wilde helemaal niet leuk en lachen en gezelligheid, niet de Sacha de Boer-show.'

Nieman: 'Ik vond het al heel wat dat ze in RTL Nieuws een kortje van 25 seconden deden over mijn afscheid. En mijn afscheidswoorden 'Dames en heren, bedankt voor het kijken, ik zal mijn collega's missen', heb ik op de autocue gezet. Ja, ha, die heb ik wel even uitgetikt, sorry.'

Wat was exact het moment waarop je de knoop doorhakte iets anders te gaan doen, Rick?

'Mijn getwijfel was vorig najaar begonnen, een beetje door het vertrek van Sacha en ook een beetje door dat van Suzanne Bosman met wie ik veertien jaar had gewerkt. Maar toen op 1 januari van dit jaar de eindredacteur het draaiboek van 1 januari 2014 pakte, het copy-paste naar 1 januari 2015 en daarbij alleen het aantal incidenten van de afgelopen nacht veranderde en van Daphne Lammers Merel Westrik maakte, dacht ik ineens: klaar. I've got to go. We hebben nog wel naar andere mogelijkheden gekeken die ontstonden doordat zakenzender RTL Z ook 's avonds gaat uitzenden, maar daar kwamen we niet helemaal uit. Ik wilde gewoon echt op mijn eigen benen staan. Fietsen, zonder zijwieltjes.'

Harm Taselaar vertelde me dat jullie het over een talkshow hebben gehad.

'Dat was het inderdaad. We hebben ook nog een proefopname gemaakt. Dat het niks is geworden heeft veel te maken met - ik zal het diplomatiek zeggen - het ambitieniveau en de aanwezige beschikbare middelen. Als je een topprogramma wilt maken, kost dat gewoon bakken met geld. En er is geld en ik denk wel dat het een succes kan worden, want het is een interessante nichemarkt, maar wat ik wilde was misschien wel... eh, te hoog gegrepen. Begrijp je wat ik bedoel?'

CV Rick Nieman

9 november 1965 geboren in Amsterdam.
1983 na vwo naar Amerika voor studie journalistiek.
1988 terug in Nederland. Redacteur, verslaggever en presentator bij European Business Weekly en CNN in Londen.
1991 verslaggever RTL Nieuws.
1992 presentatie Veronica Nieuwslijn, met Sacha de Boer.
1996 presentator RTL Nieuws. Daarnaast programma's Wat kiest Nederland?, Kwestie van Kiezen en de verkiezingsuitzendingen. Interviews met prominenten voor RTL Z.
2007 boek Is er nog nieuws?
2008 boek De goeroe-methode.
2015 debuutroman Altijd Viareggio.
22 mei 2015 stopt bij RTL Nieuws.

Rick Nieman en Sacha de Boer zijn sinds 2002 getrouwd.

Je oud-collega Suzanne Bosman zei, en dat heb je zelf ook vaak geroepen, dat je de Nederlandse Jeremy Paxman wilde worden, een niet te vermijden nieuwsman, een belangrijker speler in het debat. Volgens haar zijn er periodes geweest dat je ver reikende ambities je ongeduld brachten, een kort lontje. Je lijkt weliswaar rustiger geworden, maar toch vraagt ze zich af hoe ontevreden je bent dat je dat niet bent geworden.

De Boer: 'Ben je dat niet geworden?'

Nieman: 'Eh... oké. Nou ja, weet ik veel... Ik vind dat ik de afgelopen twintig jaar een hoop mooie dingen heb gedaan waar ik heel trots op ben. Ik zat bij RTL Late Night, daar toonden ze een terugblik en toen dacht ik zelf: wauw, cool. Ik heb best wel gave dingen gedaan. Best veel dingen ook. Maar ik ben inderdaad rustiger geworden. Ik was vroeger niet zo erg als Max Westerman (oud Amerika-correspondent, red.), maar het scheelde niet veel. Toch ben ik niet zozeer milder geworden. Wel realistischer. Er is een aantal heel goede nieuwslezers in Nederland en tien jaar geleden vergeleek ik mezelf daarmee. 'O, die heeft dat interview, waarom heb ik dat niet?' Dat doe ik niet meer. Ik heb met Mariëlle Tweebeeke het gesprek met Willem-Alexander en Máxima gedaan, Mariëlle is ontzettend goed in wat ze doet. Nu denk ik: dat is scherp, en ik leer ervan, zonder dat ik me er door bedreigd voel. Als Twan Huys nu een mooie uitzending maakt, stuur ik hem een sms. Omgekeerd doet hij hetzelfde. We zijn cool.'

Volgens Suzanne Bosman is het ook moeilijk om een echt belangrijker speler in het debat te worden zolang je bij RTL werkt en niet bij de publieke omroep.

Nieman: 'Dat ben ik echt hartgrondig met haar oneens.'

De Boer: 'Haha, is zij inmiddels gebrainwasht door de publieken, ofzo?'
Nieman: 'Kijk, het klopt dat ik vrij lang Amerikaanse nieuws-anchors als de grote Peter Jennings als ideaalbeeld in mijn hoofd had. Alleen: die hebben we in Nederland niet echt. Bij ons speelt het gesprek van de dag zich af in de talkshows. Met Matthijs, Pauw, of Humberto in a way. Dat is inderdaad niet wat ik doe. Maar dat was nooit echt mijn ambitie. Ik wilde altijd nieuwslezer zijn, anchor. En dat ik dat niet geworden zou zijn... ah, joh. Dan heb ik toch gewoon voor mezelf, in mijn eigen hoofd, Amerikaans nieuwsanchortje gespeeld. Kan mij het schelen.'

Voel je je wel eens hun mindere, als je bijvoorbeeld met Jeroen Pauw of Twan Huys zit?

Nieman: 'Nee, absoluut niet.'

CV Sacha de Boer

9 april 1967 geboren in Amsterdam.
1987-1993 studeert psychologie en communicatiewetenschappen aan de UvA.
1992 redacteur en verslaggever AT5.
1994-1995 redacteur en nieuwslezer voor Radio 10.
1994 presentatie AT5-nieuws.
1995-1996 presentatie Veronica’s Nieuwslijn.
1996 overstap als nieuwslezer naar NOS.
2003 presentatie Achtuurjournaal, daarnaast fotografie voor bladen en (kook)boeken.
2013 stopt bij het Journaal om zich volledig te richten op fotografie.

De expositie van de foto’s die Sacha de Boer maakte voor het Aidsfonds is te zien van 19-30 mei op het Museumplein in Amsterdam, en van 1-19 juni in de Amsterdamse Stopera.

De Boer: 'Hahahaha! Hun mindere! Haha, natuurlijk niet!'

Nieman: 'Dat heb ik sowieso met niemand. Ook niet met de koning.'

Jullie gaan nu als team verder, samen de wijde wereld in. De een als fotograaf, de ander als de journalist die de verhalen erbij schrijft. Toch?

De Boer: 'Het is niet zo dat we voortaan alles samen doen, want ik heb mijn eigen projecten en Rick ook. Maar het is wel leuk om af en toe dingen samen te doen. Ik ben net voor een campagne voor het Aidsfonds naar drie landen geweest en zoiets lijkt me heel erg interessant om met Rick te doen. Of om samen met hem naar Johannesburg te reizen om een reportage te maken over sekswerkers, daar ben ik nu zonder hem naartoe geweest.'

Nieman: 'Stoer dat je daarheen gaat.'

De Boer: 'Ja, dat is wel cool. Maar ik heb bijvoorbeeld ook redactioneel aan Ricks roman meegeholpen, dus dat we soort dingen zullen we ook samen blijven doen.'

Nieman: 'Gewoon met z'n tweetjes een redactiebureau zijn. Dat gebeurt nu al veel. Dan zitten we samen aan onze grote eettafel met twee computers, twee telefoons en twee agenda's.'

De Boer: 'Dat is heel leuk.'

Nieman: 'Dat is hartstikke gezellig.'

Harm Taselaar vroeg zich af wat het met jou zal doen, Rick, als de meeste erkenning naar de fotografie, naar Sacha, uit zou gaan. Hij kent je als een ijdele man die erg graag waardering krijgt. Als je die niet krijgt, eis je het wel op. Daar was je niet vals bescheiden in, zeg maar.

Nieman: 'Ik ga nooit meer telefoonnummers geven van mijn collega's. Je leert nog eens wat over jezelf.'

De Boer: 'Zou je dan jaloers op mij zijn, nee toch?'

Nieman: 'Nee, dat denk ik niet. Dan was dat vast al gebeurd. Sacha is natuurlijk zo belachelijk goed. Ze had ook altijd hogere kijkcijfers bij het journaal. Maar ik snap wat Harm bedoelt. Ik ben gewoon ambitieus en krijg graag een schouderklopje als het goed gaat.'

Even een Kwestie van Kiezen-dilemma. Stel: je moet kiezen tussen een samenwerking met Sacha, waarbij jij in haar schaduw staat, of solo, maar dan met veel erkenning?

Nieman: 'Dan kies ik echt niet voor het tweede. Ik vind het samen op reis zijn en het samen projecten doen het leukste wat er is. Ik heb zó veel leuke en interessante dingen gedaan en heb zo veel waardering gekregen, dat dat weeffoutje in mijn persoonlijkheid wel is rechtgestreken. Als ik had gewild, had ik in elke talkshow kunnen gaan zitten toen bekend werd dat ik stopte. Het persbericht was er nog niet uit of boem, boem, boem: DWDD, Pauw, Humberto, De Telegraaf, Shownieuws, Boulevard, alles en iedereen dook erop.'

Astrid Kersseboom, vriendin en oud-collega van Sacha, zag jou, Sacha, op het eind echt wel je mindere dagen hebben bij het NOS Journaal. En nu ziet ze je volmaakt gelukkig en zeer succesvol in je nieuwe leven als fotograaf. Ze kon zich voorstellen dat dat Rick de moed heeft gegeven dezelfde stap te nemen, maar ook dat het hem onzeker maakt. Want jullie zijn wel anders. Op wat voor manier zitten jullie anders in elkaar?

De Boer: 'Ik heb wel veel meer de behoefte aan vrijheid. Altijd al gehad. Ik wil niet in een keurslijf. Als een baas iets wilde en ik was het er niet mee eens, dan deed ik dat gewoon echt niet. Jij bent iets meer van de overlegcultuur.'

Nieman: 'Ja, dat is zeker waar. Hoeveel mensen durven zoals jij - dat mag ik nu wel verklappen, denk ik - toen Beatrix bij de NOS-redactie op bezoek was met staatssecretaris Rick van der Ploeg, en er net een nieuw omroepsysteem op de redactie was geïnstalleerd, op het knopje te drukken en om te roepen: 'Rick wil graag worden opgehaald uit de ballenbak.' Dat vind ik zo stoer. Jij wordt ook niet zenuwachtig van een behoorlijk lege agenda, ik kan daar denk ik minder goed tegen. Ik vind de lege agenda die ik nu voor zowel september als oktober heb best een beetje eng. Ik zat van de week op de racefiets met een vriend en opeens dacht ik: whooh, wat heb ik eigenlijk gedaan? Ik had een heel easy going job. Een heel relaxt baantje. Wel hard werken, maar je hebt die zekerheid. Elke maand centjes.'

Moeten jullie überhaupt nog wel werken voor het geld of zijn jullie zo'n beetje binnen?

De Boer: 'Hahaha! Was het maar waar! Zo veel verdien je niet als nieuwslezer, hoor. In ieder geval niet genoeg om binnen te zijn.'

Rick heeft weleens verklapt dat hij anderhalve ton per jaar verdient, ik dacht: als je daarvan elk jaar wat opzij zet, kun je wel een tijdje voort.

De Boer: 'Nee. We hebben allebei wel wat gespaard voor deze stap, maar het is niet zo dat we nu op onze lauweren kunnen rusten.'

Jullie kunnen wel altijd wat bij schnabbelen, toch?

Nieman: 'Schnabbelen heeft wel een licht negatieve connotatie.'

Rick Nieman Beeld Anne Claire de Breij

Ja? Dat je op die manier altijd verzekerd bent van geld lijkt me juist iets om van te juichen. Volgens jullie agent Julia Wolff is de roem van nieuwslezers ook nog eens erg slijtagebestendig. Doordat jullie de kijker zo recht één-op-één aankijken, ontstaat er een vertrouwensrelatie waardoor de bekendheid langer beklijft. Als dat waar is, kun je tot je pensioen romans schrijven en twee keer in de maand een schnabbel doen om je rekeningen mee te betalen.

Nieman: 'Dat is ook zo. Honderd procent. Ik sprak Leon de Winter en die zei: 'Het is dat ik in Duitsland en Duitstalige gebieden heel populair ben, anders zou ik niet van het schrijven kunnen leven.' Leon de Winter! Die zit echt op het randje. Dus dat is zeker een prettige bijkomstigheid voor mij. Ik had er zelf nog niet over nagedacht dat dat ook op de lange termijn kan zoals Julia zegt, maar dat zal dan wel zo zijn. De laatste keer dat ik Harmen Siezen tegenkwam, vertelde hij inderdaad ook dat hij nog steeds dagelijks wordt aangesproken.'

Zijn jullie weleens bang dat je als romancier en fotograaf nooit het niveau zal halen als als nieuwslezer?

De Boer: 'Ja. Dat is ook iets wat ik vaak heb gehoord op het moment dat ik besloot te stoppen als nieuwslezer. Mensen zeiden: 'Je komt nooit meer op dat niveau.' En dat is ook zo, denk ik. Als jonge nieuwslezer was ik een kikker in een kleine vijver, en als fotograaf ben ik een van de vele. Ik zal nooit meer het kikkertje op de troon zijn. In de fotovijver zit je met heel veel kikkers en ben ik maar een klein kikkertje. Maar dat is helemaal niet erg. Prestige vind ik niet belangrijk. Het gaat erom dat ik interessant werk doe, voor mezelf. Ik hoef niet de beste van alle fotografen te worden, want die competitie ga ik toch nooit winnen in deze wereld van de Stephan Vanfleterens. Maar ik merk wel dat ik mensen blij maak met mijn foto's, en dat daar weer opdrachten uit voortkomen. En of dat deels door mijn bekende naam komt, dat weet je nooit. Soms denk ik zelfs dat het eerder tegen me werkt. Want in de hoofden van mensen kun je maar in één ding goed zijn, en omdat ik heb laten zien dat ik goed was in nieuwslezen heb ik dat in de fotografie verspeeld. Dat is wel een worsteling. Ik loop eerder tegen het muurtje op van: o ja, zij denkt dat ze nu ook kan fotograferen. Ik merk dat ik me méér moet bewijzen. Dat er veel meer jaloezie en afgunst is onder fotografen dan in de tv-wereld, waarvan dat altijd wordt gezegd.'

En vind jij het ook niet erg als je niet de nieuwe A.F.Th. van der Heijden blijkt, Rick?

Nieman: 'Nee. Het gevoel dat je weer opnieuw begint, maakt het juist spannend. Ik heb Leon de Winter nu meerdere keren ontmoet en hij is een topschrijver, maar ik vind het dan leuk om me te bedenken: kan ik me met hem meten? Maar het is inderdaad lastig te scheiden. Heb ik nu 15.000 exemplaren van Altijd Viareggio verkocht omdat het een goed boek is, of komt het door mijn bekende naam? Beide zal meespelen, denk ik.'

In je sleutelroman Altijd Viareggio gaat het er soms best plat aan toe. Jullie gaan niet plassen, maar pissen. En als je 's ochtends wakker wordt, gaat er een vriend met zijn blote billen boven je hangen terwijl hij een enorme scheet in je gezicht laat. Het past niet helemaal bij het beeld van de onberispelijke nieuwslezer. Heeft dat ook nog meegespeeld in je beslissing om voor jezelf te beginnen?

Nieman: 'Nee, toen ik het schreef, dacht ik nog niet over weggaan. Maar in functie zou ik dat soort dingen natuurlijk nooit zeggen. Ik heb een keer het woord 'gekankerd' gebruikt, nou dat heb ik geweten.'

De Boer: 'Ik heb op een dag dat het er echt heel erg heftig aan toe ging in Syrië een keer een nette spijkerbroek aan gehad en dan gaan mensen daarop reageren. Niet op dat fokking Syrië, maar op het feit dat ik een spijkerbroek aan had! Daar heb ik me zo kwaad om gemaakt. Godverdomme jongens, maak je toch eens boos over iets anders in de wereld. De belangrijke zaken. Niet over mijn kleding. Het heeft mij ook zo'n vrijheid gegeven toen ik daar vanaf was. Ik werk harder dan ooit, maar voel me vrijer, omdat ik niet meer in dat keurslijf zit. De eerste dag dat ik me dat realiseerde was toen ik wist dat ik normaliter op dat moment richting de make-up had gemoeten en mijn jurkjes en hakjes had moeten aantrekken, en nu stond ik met mijn blote voeten in een beekje in een bos voor een fotoshoot. Ik hoorde de vogeltjes fluiten en ik dacht echt: wauw, dit is zo'n contrast. Dat gevoel krijg je pas als je even niet meer in dat keurslijf zit. Rick voelt het nu nog niet.'

Jouw uiterlijk is altijd wel een ding geweest. Je billen in spijkerbroek werden bijvoorbeeld breed uitgemeten op GeenStijl. Loretta Schrijver vertelde dat ze veel liefdesbrieven kreeg. Hoe moet dat niet bij jou geweest zijn?

'Ik heb een keer een huwelijksaanzoek gekregen. Op de envelop stond: Sacha de Boer, Hilversum. Gek genoeg kwam hij nog aan ook. In de brief stond: allerliefste Astrid, zou je met me willen trouwen? Daar hebben Astrid en ik nog heel lang om gelachen. Ik heb nooit enge stalkers gehad, het was altijd lief, aandoenlijk en schattig.'

Loretta Schrijver zei dat haar fanmail niets was vergeleken met die van Jeroen Pauw.

Nieman: 'Dat geldt voor mij ook, hoor. Toch te braaf, denk ik. Ik kreeg wel fanmail, maar geen romantische stalkers. Ik ben geen Jeroen Pauw, hè?'

Je bent weleens de Jeroen Pauw voor leasewagenrijders genoemd.

Nieman: 'De Fiat Croma was het volgens mij. Heel degelijk, heel betrouwbaar, maar niet spannend.' Naar Sacha: 'Sorry! Als jij me maar spannend genoeg vindt...'

De Boer: 'En zij zweeg.'

Nieman: 'Goh, wat is zo'n interview confronterend, hè? Vind je niet?'

De Boer: 'Nou ja, voor mij niet. Haha.'

Wanneer sloeg de vonk tussen jullie over?

De Boer: 'Toen we twintig jaar geleden samen Veronica Nieuwslijn presenteerden, gingen we na afloop altijd wat drinken met de redactie. In de All you need is love-bar aan de overkant. En opeens vond ik dat jij mijn Rick was. Gewoon, mijn Rick als mijn collega Rick. Maar wel míjn Rick. En toen keek jij me ineens aan op een manier waardoor ik dacht: poeh, die is echt heel leuk. Dat was inderdaad een vonk die oversloeg.'

Nieman: 'We waren alleen allebei niet vrij. Op een gegeven moment jij wel, maar ik niet. (Nieman had een relatie en een op dat moment 1-jarig dochtertje, red.) Dus we hebben er vrij lang over gedaan. Dat was pijnlijk en moeilijk, maar wel netjes. We hebben echt lang geprobeerd om niet verliefd te worden. Ook toen we eigenlijk wel doorhadden dat we niet anders konden, dat het die kant op zou gaan. Toen dat programma klaar was, hebben we elkaar maanden niet gezien, maar het hielp niet. Gewoon te verliefd.'

Waar viel je op?

Nieman: 'Op heel veel. Vandaag bij die fotoshoot ook weer. Dan roept de fotograaf tegen Sacha: 'O, prachtig. O, wat mooi, wat mooi.' En dan denk ik: ja, dat vond ik ook. Ze is heel mooi en heel stoer. En op een heel prettige manier zelfverzekerd zonder arrogant te zijn.'

Waar viel jij op bij Rick?

De Boer: 'Hij is zo geestig en vertelt zulke leuke verhalen.'

Nieman: 'Jij bent zó... wijs ook. En leuk en vrolijk. En wars van pretentie. Dat heb ik echt van jou geleerd. Ik ben toch een jongetje. Als het glimt, vind ik het al heel snel mooi, qua auto bijvoorbeeld. Maar tegenwoordig rij ik met net zo veel plezier in een Smart. En zo'n stap zetten als ik net heb gedaan, heb ik ook van haar. Het feit dat zij dat eerder heeft gedaan en ik dat heb gezien, helpt.'

De Boer: 'Er zit een beetje olijfolie op je kin.' Ze veegt er een druppel olijfolie af die er na het eten van zijn broodje al een tijdje bungelt.

Suzanne Bosman vertelde dat jullie bootje 'Anchors Away' heette. Wat zij mooi symbolisch vond nu jullie als nieuwslezers weg zijn en de ankers losgooien, en tegelijkertijd meer dan ooit elkaars anker zijn.

Nieman: 'Dat is mooi gesproken. Maar dat is in elk goed huwelijk zo, toch?'

Ze zei dat het voor jullie extra sterk geldt, omdat Sacha's moeder op haar 55ste plotseling is overleden, wat een enorme deuk in haar leven betekende, omdat het gezin niet meer was wat het was. En dat jouw ouders gingen scheiden toen je 10 jaar was, waarna je vader op je 17de naar Engeland verhuisde, en jij ook een beetje een gezin mist. Daardoor zouden jullie een extra belangrijk anker voor elkaar zijn.

Nieman: 'Ik snap de psychologie, maar dat is niet zo. Want ik heb geen énkel negatief gevolg aan de scheiding van mijn ouders overgehouden. En dat van jouw moeder was heel verdrietig omdat ze zo jong was en jullie heel close waren, maar dat heeft jouw band met je vader niet veranderd en met je broer en met mij ook niet.'

De Boer: 'Nee, dat is echt psychologie van de koude grond.'

Nieman: 'We zijn wel heel sterk elkaars anker, maar niet ter compensatie ergens van.'

Hebben jullie wel een gedeelde aversie tegen het gezinsleven? In Altijd Viareggio zet de hoofdpersoon zich behoorlijk af tegen het standaard gezinsleven in een doorsnee woning met krijsende kinderen en een zeurende vrouw. En jij, Sacha, hebt weleens gezegd dat je geen kinderen wilde omdat je elke dag handen wassen, tanden poetsen en ze naar bed sturen maar een saai leven vond.

Nieman: 'Aversie is een groot woord, maar we hebben wel bewust de keuze gemaakt om met zijn tweeën geen kinderen te krijgen. Mijn dochter is nu 20 en die is voor een groot deel bij ons opgegroeid. Zij woont in Londen, maar we spreken haar nog steeds vaak en dat is heel gezellig. Zij ziet Sacha ook zeker als een grote zus of als een oudere vriendin.'

De Boer: 'We houden wel van kinderen.'

Alleen niet zo van de ouders van die kinderen, begreep ik uit je boek.

Nieman: 'Ik heb die quote gestolen van Jeroen Pauw. Die vond ik wel geestig.'

De Boer: 'Ik hou niet van het ouderschap. Dat is weer iets anders. Ik dacht altijd: later misschien, maar later kwam nooit. Ik ben nu 48 en ik wil het nog steeds niet. Ik ben misschien meer een Pippi Langkous dan een verzorgende moeder.'

Is het schrikbeeld uit Altijd Viareggio, waarin de vrouw er als moeder niet sexyer op wordt omdat ze alleen nog maar bezig is met snoetendoekjes, iets wat jullie samen hebben?

Nieman: 'Het is natuurlijk generaliseren, maar ik heb dat wel vaak gezien. Dat een jonge, leuke vrouw een erge moeder wordt. Wij hebben gewoon weloverwogen de beslissing genomen om samen geen kinderen te nemen. Daar hebben we veel over gepraat.'

Sacha de Boer Beeld Anne Claire de Breij

De Boer: 'Nou, niet heel veel.'

Nieman: 'We hebben er wel heel serieus over gepraat.'

De Boer: 'Maar niet veel. Wel voldoende.'

Nieman: 'Nee, geen jaren ofzo. Ik weet eigenlijk niet hoe lang we erover hebben gepraat.'

Is het makkelijker om een relatie goed te houden als je geen kinderen hebt?

Nieman: 'Je ziet weleens vrouwen die zich helemaal op de kinderen gaan richten en die man die bungelt daar dan nog zo'n beetje bij. Dat vind ik altijd treurig. Wij hebben wel - dat klinkt misschien arrogant - maar wij hebben wel een bijzondere relatie, vind ik. Wij zijn erg onszelf bij elkaar.'

De Boer: 'Heel erg, ja. En we raken nooit uitgekletst. Dat gaat maar door. We zijn gewoon twee blije eikels.'

Zit er nergens een rafelrandje?

De Boer: 'Geen rafelrandje.'

Nieman: 'Het is raar om over jezelf te zeggen, maar ik denk dat we behoorlijk positief in het leven staan.'

De Boer: 'Dat is niet zo raar om over jezelf te zeggen.'

Nieman 'Het betekent niet dat we gevrijwaard zijn van wat dan ook. Maar er is geen vuile was.'

De Boer: 'We maken net als iedereen ook vervelende dingen mee. Mijn moeder dood, jouw moeder heeft een ernstige ziekte gehad. Scheidingen, toestanden. Maar het gaat erom: hoe ga je daarmee om? En ik denk dat wij er allebei goed mee omgaan.'

Nieman: 'Maar dat is ook mazzel. Je moet niet onderschatten hoeveel geluk je hebt als je min of meer normaal in elkaar zit. Ik ken legio mensen waaraan toch iets los zit.'

Sacha: 'Nee, dat is geen mazzel, schat. Omgaan met tegenslag in je leven is hard werken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden