Richie Havens

k was 14 jaar oud en had al bijna twee keer, op een haar na, verkering gehad met Conny van vier caravans verder. Ja, de camping. Waar ontelbare jongens - met hun ouders op een meter afstand in de voortent - hun eerste tongzoen hebben liggen oefenen op hun bovenarm. De camping, waar jongens zich na vier dagen vakantie helemaal gek vervelen en 's ochtends lusteloos samenkomen bij het klimrek. 'Zullen we anders maar gewoon weer naar Den Helder fietsen en naar de boten gaan kijken?'


Ik stond samen met mijn ouders op camping De Nollen in Callantsoog, een dorpje met negen viskramen en een slager. En er was een dorpshuis waar op dinsdag- en donderdagavond een bandje speelde of plaatjes werden gedraaid. Die avonden hebben mijn leven veranderd.


In het dorpshuis, eigenlijk een verduisterde gymzaal, heb ik de tieten van Jerney Kaagman gezien. Op dat moment de beste tieten van Nederland. Ze danste toen nog niet in een blauw pakje de hoelahoep zonder hoelahoep, maar Jerney was een wild wijf. Met 47 andere jongens had ik mij vlak na het optreden zo gepositioneerd dat ik, als de deur even openzwaaide, de kleedkamer in kon kijken. En toen zag ik ze. Jerney stond heel ontspannen met de gitarist te praten, terwijl ze haar borsten droog depte.


In het dorpshuis van Callantsoog hoorde ik voor het eerst James Brown. Alsof iemand mij met een schep achter op het hoofd sloeg. Die blazers, die bas en daaroverheen een gillende dameskapper die over zweet zong. Ik heb daar voor het eerst en voor het laatst een meisje ten dans gevraagd en ik heb gedanst, met haar tas vlak voor me op de grond. U had me moeten zien. Polderfunk in een door mijn moeder genaaide stretchbroek.


In het dorpshuis van Callantsoog zag ik voor het eerst de film Woodstock. Er gebeurde iets vreemds. Om mij heen werd er steeds harder gelachen om de muzikanten en steeds sterker, naarmate de film vorderde, voelde ik een woede groeien. Er werd gejoeld tijdens het optreden van Joe Cocker en heel hard gelachen om het gezicht van Carlos Santana.


Op de terugweg naar camping De Nollen begonnen mijn vrienden Richie Havens na te doen. Freedom, freedom. Freedom, freedom. Sometimes i feel like a motherless child. Freedom, freedom. Ze dansten raar over het bospad met verwrongen koppen. Er werd hoog gillend gelachen door Conny. Daar hoefde ik dus nooit meer verkering mee. Ik zelf zweeg.


Gisterenavond las ik dat Richie Havens was overleden. En meteen hoorde ik mijn vrienden weer lachen en praten. 'Ja, daar lig je dan ouwe, met je Freedom, op je rug in een kuil. En nu? Ja, nou zeggen we niks meer hè, met je Freedom.' Richie zong toen blijkbaar iets waar ze woedend om werden.


Nu hoop ik zo dat ik dat heb met het Koningslied. Dat het, zonder dat ik dat begrijp, eeuwigheidswaarde heeft. Dat John Ewbank een genie is en dat ik het niet zie.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden