Reuk

Geur wordt de nieuwe muzak', kopte deze krant afgelopen dinsdag. Het stuk ging over de effecten van geuren op het menselijk gedrag. We kennen de middenstandstrucjes inmiddels wel: er is haast geen supermarkt meer te bekennen waar het níét naar koffie en vers brood ruikt, want die geuren wakkeren onze kooplust aan, zodat wij in een roes het ene nutteloze pak 'tussendoortjes' na het andere in ons karretje werpen.


Maar het gaat niet alleen om koopzucht. Zo blijkt sinaasappelgeur bijvoorbeeld de angst voor de tandarts te verminderen, aldus een wetenschapper van TNO, en 'geuren zijn ook een probaat middel tegen vandalisme en verloedering'. Daar moest ik wel even over nadenken. Ik vrees eigenlijk dat ik, na een paar bezoeken aan zo'n sinaasappeltandarts, niet alleen nog steeds doodsbang ben voor die tandarts, maar voortaan ook voor sinaasappelen.


Welke geuren bij vandalisme in de strijd worden geworpen vermeldt het artikel niet. Iets sussend zoets, als vanille, Zwitsal, bananenmilkshake of aardbeientaart? Maar een door de wol geverfde vandaal lacht daarom, lijkt me. Nee, dan is oud varkensbloed (met van die zwarte klonten) misschien juist beter, of de hese ammoniaklucht van een drukbezocht urinoir, of rottende garnalen.


Wat betreft 'verloedering' wordt het moeilijker. Verloedering is niet zozeer het gevolg van menselijke wandaden, als wel van nalatigheid. Het zou natuurlijk mooi zijn als een scharrig bushokje na enig verstuiven van hyacintengeur weer als nieuw was, en dat zwerfafval zich in het fijne aroma van passievruchten op eigen gelegenheid naar de gemeentelijke vuilstortplaats repte. Ideaal, jawel, maar toch ook een beetje griezelig.


Wat trouwens hiervan te denken: bezoekers van een winkelcentrum voelen zich op dagen 'met mandarijnengeur' prettiger dan op 'aromavrije dagen', zo bleek tijdens een onderzoek. Aromavrije dagen. Het klinkt als een angstig toekomstvisioen, een wereld waarin je bij het boodschappen doen zo hardnekkig omringd wordt met de kunstmatige geuren van, naar te vrezen valt ananasjam, kokoszonnebrandolie en appelshampoo dat er van staatswege een aromavrije dag verplicht gesteld moet worden om tegenwicht te bieden aan die olfactorische mokerslagen.


Zoiets als de autoloze zondagen uit mijn jeugd; konden wij, kinderen toen op zondag zomaar rolschaatsen op de Julianalaan, de grootste verkeersader van Overveen, zo zullen onze kleinkinderen op de aromavrije dagen hongerig de 'gewone' geuren opsnuiven; gekookte bloemkool, zonbeschenen raamkozijn, kalfsleren portemonnee, vuurwerk in de regen, verse viltstiften, op een kaaskorst uitgedrukte sigarettenpeuk, gebakken lever met uitjes, een pompstation bij nacht, een roestende nijptang in een vochtige schuur vol spinnen, een nestje jonge vogels die allemaal al een paar dagen dood zijn, brandende braambossen en verschroeide aarde.


s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden