Restaurant Umoja

Waar?

Umoja uit Amsterdam

Waarom?

Tegen deze tijd zijn goede voornemens ? minder werken, meer muziek maken, langer slapen ? meestal alweer verdampt. Wij hebben er nog één over: lekker eten. En als het kan zo verantwoord mogelijk. Umoja is naar eigen zeggen het eerste ?eerlijke? restaurant van Nederland. Het eten dat wordt geserveerd, is biologisch, milieuvriendelijk en Fair Trade. Umoja is ook rookvrij.

Hoe zitten we erbij?

Eigenaar Frank van der Zande heeft zich niet in bochten gewrongen om de zaak politiek correct in te richten. Geen vloer van gestampt biologisch leem of handgeknoopte kleedjes van bevrijde kinderslaafjes, maar strakke houten tafeltjes aan een lange paarse bank onder gloeilampen in dozen van doorzichtig paars perspex. Op de wc ligt zwart toiletpapier. Dat zal ongebleekt zijn. Op de hoge witte muur staat in verlichte letters Umoja. De naam is ontleend aan een album van de popgroep Bløf en komt uit het Swahili. Het betekent saamhorigheid.

Wat eten we?

Het dagmenu staat op lcd-schermen aan het plafond. Omdat je moet blijven kijken terwijl het menu voorbijtrekt, krijg je daar een tamelijke stijve nek van. Daarom bestellen we het verrassingsmenu: gegrilde tonijn met sesam-gemberdressing; paddestoelrisotto met krokante zwezerik; rogvleugel met stamppot van aardappel en winterpostelein; tarte tatin met vanilleijs.

Smaakt het?

Tonijn is volgens de Goede Visgids van het Wereld Natuur Fonds waar Umoja mee zegt te werken ?tweede keus?, dat wil zeggen niet honderd procent oké. Dat geldt ook voor de bereiding. De vis, geschikt op groene sla met dressing, heeft een bittere smaak van verbrande kool. Misschien is het grillrooster niet goed schoongemaakt. Er ligt een mooi lauwwarm gepocheerd eitje op met een half vloeibare dooier.

De zwezerik heeft een schnitzeljasje van paneermeel gekregen. We vinden hem lekkerder als hij naturel wordt gebakken en een krokant korstje van zichzelf heeft. De risotto is goed van structuur, smeuïg zonder pap te worden, maar de smaak roept herinneringen op aan de champignonsoep van moeder thuis: uit een pakje.

Rog krijgt in de Goede Visgids het stempel ?liever niet?. Maar volgens de chef is het niet de bedreigde rog uit de Atlantische Oceaan, maar een ?sterrog? uit de noordelijke Noordzee. Die zou wel ?OK? zijn. Het is het beste gerecht: een gulle moot vis met een schuimende botersaus en wat kappertjes voor het zuur.

Het dessert is geen tarte tatin, dat wil zeggen: een op zijn kop gebakken taartje, maar een gewoon appeltaartje op bladerdeeg. Niks mis mee, maar waarom zou je het tarte tatin noemen?

Hoe is de bediening?

De meisjes in zwart Umoja-shirt doen het prima, maar de wijnschenker komt telkens zijn wijnen schenken en uitleggen als het eten net op tafel staat. Dat wordt dan koud.

Kost dat?

Per persoon 39,50, zonder drank.

Komen we terug?

Umoja mag scoren op de schaal van verantwoord maar op de ladder van lekker komt het bij ons niet verder dan gemiddeld. Verbeter de wereld, begin bij jezelf, zouden wij willen zeggen.

Wat drinken we?

Door Onno Kleyn

De prettige associatie met de zomer is dermate sterk dat de consumptie van rosé al in april begint en daarna doordobbert tot eind september. In de winter drinkt niemand het. Behalve de gasten van Umoja, bij de gegrilde tonijn. Terecht. Veel wijnliefhebbers mogen neerkijken op rosé, bij veel mediterrane gerechten is het een uitstekende keus. De combinatie met ei is wat minder, maar ei en wijn gaan altijd moeilijk samen.

Rosé bestaat in allerlei variaties: zo licht dat het eigenlijk witte wijn is, zo stevig dat hij tegen rode aanschurkt, en alles er tussenin. De geur kan strak zijn, fruitig, of vervelend zuurtjesachtig. Die zuurtjes zijn voor het hippe volk op terrassen en stranden. De iets bescheidener rosés smaken vaak fantastisch bij gegrilde vis, salade niçoise en gerechten met olijfolie en tomaat. Dan maakt het ook niet uit of het zomer of winter is.

De rosé van Umoja ? Domaine de la Sauveuse 2005, Côtes de Provence ? is de enige biologisch gecertificeerde wijn van de kaart. ?Biologisch gecertificeerd? staat voor wijn gemaakt van biologisch geteelde druiven. ?Biologische wijn? bestaat namelijk niet; bij de wijnbereiding wordt sulfiet gebruikt, wat onvermijdelijk is. Toch noemen we hem doorgaans zo, en dat is ook hier wel zo gemakkelijk.

Umoja claimt dat de rest van de wijnkaart ook min of meer biologisch is, maar dat het niet op de flessen staat. Dat kan kloppen. Heel wat wijnmakers werken (bijna) biologisch maar deinzen terug voor het stigma. Want tot voor kort was veel biologische wijn niet lekker.

Van wijnimporteur Lovian, gespecialiseerd in ?biologisch?, proeven we een zestal rosés. Drie komen uit Zuid-Afrika en zijn allen van de Syrahdruif gemaakt, twee uit Spanje hebben Tempranillo als basis. Ze worden bij natuurvoedingswinkels, wereldwinkels en bij de supermarkten van de SuperUnie verkocht en smaken stuk voor stuk aardig maar niet heel spannend. De uitzondering is de Mélodia 2005 van Domaine Delcellier, uit de Côtes de Thongue in de Languedoc (6,95 euro, natuurvoedingswinkels). Dat is een kanjer, met sappig, rijp rood fruit, en na elke slok smakend naar meer. La Sauveuse ? rond, vol en met diepte ? doet er trouwens nauwelijks voor onder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden