Restaurant Schathoes Verhildersum, Leens

Waar?

Schathoes Verhildersum in Leens.

Waarom?

Zes jaar geleden waren we ook al eens in het Schathoes. Toen vonden we het een leuke tent waar we lekker hadden gegeten, maar niet van onze sokken waren gekookt. Vorig jaar kreeg het Schathoes een Michelinster. Wat is er in de tussentijd gebeurd, vroegen we ons af.

Hoe zitten we erbij?

Sprookjesachtig. De Borg Verhildersum is een gerestaureerd 19de -eeuws landhuis dat tegen betaling te bezichtigen is. De stoere borg van rode baksteen staat op een eiland in een slotvijver. Eromheen strekt zich een tuin uit met strak geknipte buxushagen, weelderig slingerende clematis en zwoel geurende lelies. Boven de borg zitten zwaluwen elkaar krijsend achterna, merels fluiten in het struweel, een deftige reiger klapwiekt over het stille water. Het Schathoes (een oude naam voor voorraadschuur) zit in een bijgebouw. De kleine eetzaal, die plaats biedt aan pakweg twintig gasten, heeft een plafond van houten balken, een vloer van brede planken en een schouw met een potkachel.

Wat eten we?

Dick Soek is een kok met een bijzonder verleden. In zijn jonge jaren was hij wielrenner in een Italiaanse ploeg. Van ploegkok Ermano kreeg hij de grondbeginselen van de Italiaanse keuken bijgebracht. In Leens combineert Soek die Italiaanse inslag met een voorliefde voor producten van het Groningse land. Hij betrekt vrijwel al zijn spullen van regionale leveranciers.
We nemen zijn viergangenmenu: groene sla met pijlinktvisjes, sintjakobsschelp, poon en krabsalade; Groningse asperges met gepocheerde tarbot en beurre blanc met roomse kervel; lamsbout met polenta, meiraapjes en wortel; panna cotta met rum, ijs van duindoorn, sesamkletskop, peer en nootjes.

Smaakt het?

De jakobsschelp van het voorgerecht is grandioos: een goudbruin korstje rond een vlezige, sappige binnenkant. De asperges zijn lekker 'al dente' gebakken, de beurre blanc is vrij zuur, maar dat past bij de zoetige asperges. Roomse kervel is grover en sterker dan gewone.
Het hoofdgerecht is een schijf van een in zijn geheel gebraden lamsbout, opgerold met wat rozemarijn in het midden. Het vlees ligt in een krachtige saus van ingekookt braadvocht. De polenta, een maïsbrij, is door Soek opgepept met schapenkaas en zoute schapenworst. De panna cotta van het nagerecht is zo zacht als alleen gestolde room kan zijn. Het ijs van duindoorn is fris zuur-zoet.
Als afsluiter nemen we koffie met zelfgemaakte cassata op het fantastische terras voor het Schathoes.

Hoe is de bediening?

Een keurige, bijna verlegen opererende jongen zorgt voor de drank. Soek zelf, een grote kerel met kaal hoofd en besmeurd koksbuis, serveert het eten recht uit de keuken.

Kost dat?

45 euro zonder drank.

Komen we terug?

Soek kookt als een echte Italiaan. Goede spullen in simpele, soms voor de hand liggende, maar effectieve combinaties. We vinden het Schathoes nog steeds geen typische sterrentent. Maar dat kan ook aan de prijs liggen, die laag is voor dit niveau. Sterker nog: zes jaar geleden waren we meer kwijt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden