Restaurant Oxfords

Mac van Dinther

Waar?

Oxfords in Ravenstein

Waarom?

Voor de vakantie vroegen we wie leuke restaurants kent waar je voor pakweg dertig euro goed kunt eten. We kregen meer dan honderd reacties. Een ervan kwam uit Ravenstein waar Marcel Klomp woont.
Bij Oxfords, schreef hij, krijg je voor rond de dertig euro een maaltijd om je vingers bij af te likken. ?Niks kant en klare sauzen, niks standaard salades, alles vers en zelf bereid.? Een verborgen schat, aldus Marcel. ?Tot mijn grote verbazing is tot op heden in de gidsen niets terug te vinden over dit juweeltje.? Say no more.

Hoe zitten we erbij?

Ravenstein is een 14de-eeuws vestingstadje aan de Maas onder de lucht van een veevoederfabriek (als de wind verkeerd staat). Oxfords huist in een oude slagerij in het met kinderkopjes geplaveide centrum. De inrichting wordt bepaald door plavuizen, hoge houten lambriseringen onder een citroengeel plafond en bruine leren stoelen. Omdat het mooi weer is, zitten we achter op het terras onder een grote kastanjeboom. Tussen de rozen en hortensia?s heeft de kok zijn kruiden geplant: salie, bonenkruid, rozemarijn, dragon.

Wat eten we?

De kok van Oxfords is een Engelsman, Adrian Dare, die is getrouwd met een Nederlandse vrouw, Judith, maar hij is zijn afkomst trouw gebleven. Hij kookt met de Britse slag. Dat mag je opmerkelijk noemen. Engeland heeft veel om trots op te zijn, maar de Britse keuken wordt daar niet toe gerekend. We eten van de kaart: Stilton parfait met jam van ui en port; filet van maïskip, gevuld met ricotta en milde Spaanse pepers met een warme basilicumdressing; Banoffee Knickerbocker Glory.

Smaakt het?

Voor de parfait heeft Dare goede Stilton gemengd met zachte roomkaas en daar groene kruiden en snippertjes in port gedrenkte ui doorheen gesneden. De ui verzacht de scherpe zoute kantjes van de Stilton. Gelukkig is de jam niet te zoet. Een beetje zoetigheid zit er wel in het goudbruin getoaste sneetje briochebrood.
De kipfilet van gang twee is opengesneden als een ouderwetse knipbeurs, gevuld met een paprika-ricottamengsel en daarna weer keurig dichtgemaakt. Kipfilet is vaak droog als turf die achter de kachel heeft gelegen, maar door de vochtige kaasvulling is het vlees zacht en sappig. De warme basilicumolie past erbij als Romeo bij Julia. Eromheen liggen stukjes gegrilde paprika, courgette en babywortel. In een apart bakje krijgen we stralend gele saffraanaardappeltjes. Aan de aandacht voor details proef je de toewijding waarmee hier wordt gekookt.
Knickerbocker Glory is een Engelse kindertraktatie: een hoge ijscoupe met veel slagroom en fruit. Banoffee staat voor de bananen en zachte toffee die in stukjes door het ijs zitten. Zo bevredigend als alleen een kindertoetje kan zijn.

Hoe is de bediening?

Aangezien we de enige gasten zijn, kunnen we niks zeggen over Judiths stressbestendigheid. Maar ze is vriendelijk en kent haar wijnen.

Kost dat?

Per persoon 31,40, zonder drank.

Komen we terug?

Als het wat wordt met die restaurants van 30 euro, kunnen we er misschien wel een gidsje van maken, schreef een van de vele tipgevers. Mocht het zover komen, dan staat Oxfords er in onder de W van warm aanbevolen. En blijf vooral tips sturen.

Wat drinken we erbij?

Rioja schonk restaurant Oxfords bij de Stilton parfait, een Casa de la Reina Crianza 2001. Rode wijn bij kaas, dat lijkt een open deur, maar zo is het niet. De meeste kazen zijn zo intens van smaak en aroma dat ze rode wijn platwalsen. Witte wijn is dan vaak beter. Bij sommige sterke kazen past zoete wijn of zelfs versterkte, zoals port. Stilton is een Britse blauwschimmelkaas met een zoute, scherpe smaak en een duidelijk bitter, wat goed laat samengaan met port.
Maar dit was geen Stilton. Dit was een Stiltonparfait. Een gerecht waarin de scherpe kanten van de kaas waren afgeslepen door de toevoeging van roomkaas en groene kruiden. Maar het opvallendst was de jam van rode port, die godzijdank niet te zoet was. En dus was de keus voor een rode wijn verdedigbaar, vooropgesteld dat hij voldoende zuren bevat (voor de balans met de kaas) en een mild zoete indruk maakt. Een Rioja Crianza valt in die categorie. De term Crianza betekent dat de wijn minimaal twee jaar gerijpt is, waarvan minstens zes maanden in eikenhouten vaten. In Spanje gebruikt men van oudsher Amerikaans eikenhout, dat een nadrukkelijke vanillegeur geeft, veel meer dan Frans eiken. Samen met de ronde smaak van de gebruikte druivensoorten, garnacha (grenache in Frankrijk) en tempranillo, krijgt de wijn een zeer ronde smaak die tegen het zoet aanzit, ook al is hij droog.
Deze Casa de la Reina Crianza is een wijn van de Bodegas Franco-Españolas, een bedrijf dat aan de oorsprong stond van de wijnindustrie in de Noord-Spaanse Riojastreek. Aan het eind van de 19de eeuw werden de wijngebieden in Frankrijk verwoest door de phylloxera, een uit Amerika afkomstige druifluis. Om geen nee te hoeven verkopen, gingen wijnhandelaren uit Bordeaux op zoek naar alternatieven. Die vonden ze in de Rioja, waar de druifluis nog niet was aangekomen (wat later wel zou gebeuren). In 1890 richtte Frédéric Anglade Saurat met Spaanse partners de Bodegas Franco-Españolas op.
Als u nu meteen een fles Casa de la Reina Crianza wilt aanschaffen, hebt u een probleem: hij wordt uitsluitend aan de horeca geleverd. Maar niet getreurd, er zijn alternatieven. Albert Heijn heeft voor iets minder dan vijf euro de Berberana Carta d?Oro Crianza 2003, en voor nog een euro minder vind je bij Plus de uitstekende Castillo de Moral Crianza 2001. Die komt weliswaar uit de Valdepeñas, maar qua smaak valt hij in dezelfde categorie als de Rioja. En als u geen Stiltonparfait hebt gemaakt: deze wijnen smaken uitstekend bij lamsvlees, uit de oven of van de grill.
Onno Kleyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden