Restaurant Coco Pazzo

Waar?

Coco Pazzo in Houten.

Hoe zitten we erbij?

Coco Pazzo zit in het dorpscentrum van oud Houten. Daar ligt, ingeklemd tussen twee kerken, een plein met een muziektent en daaromheen alles wat de winkelende mens nodig heeft. Coco Pazzo zit er ook. De inrichting heeft iets feestelijks. Uitbundige glazen kroonluchters hangen aan een plafond met gele balken. Op rood tapijt staan houten tafels met witte lopers gegroepeerd rond de open keuken in het midden. Op de achtergrond jengelt een accordeon.

Wat eten we?

We laten ons verleiden door de rondbuikige kok die zijn dagspecialiteiten zo enthousiast aanprijst dat we de menukaart dicht laten. We beginnen met de ?trilogie? van kalf, gevolgd door fazant met risotto. Als toetje nemen we amandelsoufflé met marsepeinijs. Dat komt wel van de kaart.

Wat drinken we?

door Onno Kleyn
Merlot is dé druif voor rode wijnen van dit moment. Oorspronkelijk uit de Bordeaux, heeft hij de ganse wereld veroverd. De Italiaanse invloed van Coco Pazzo, ?de gekke kok?, mag dan bescheiden zijn, de patron adviseert bij de zwezerik en de fazant een Branko ?Red? 2003, een Merlot uit de uiterste noordoosthoek van Italië, Friuli. Een heerlijke wijn, sappig, intens maar beslist niet zwaar of log, en met precies de juiste balans tussen zuur, bitter en alcoholzoet om bij wit vlees te passen. De vanille, het donkere fruit en specerijen vechten elkaar het glas uit.
Vrienden en kennissen merken vaak op dat ze nooit wijn kopen van meer dan vijf, zeven of tien euro (dat hangt van de persoon af), omdat ze boven dat bedrag toch geen verschil meer zeggen te proeven. Dat vraagt om een test. Naast een verse fles Branko zetten we zes andere Merlots. Zo maar bij elkaar gesprokkeld op verschillende adressen, van verschillende herkomst en met verschillende jaartallen, dus eigenlijk moeilijk te vergelijken.
Nou, dat blijkt. De variaties zijn zeer groot, en een aanwezige ?ongeschoolde proever? vindt dat al evenzeer. We vinden de Willowglen 2006 uit Australië (Dekamarkt, 3,69 euro) en de Gato Negro 2006 uit Chili (supermarkten Superunie, 4,49 euro), beide met een zeer springerige druivengeur, ietsje beter dan de Réserve de Rafègue 2005 uit de Languedoc (slijters en wijnhandels, ca. 4 euro), die minder fruitig is, eerder wat muf, met een kruidnagelaccent in de geur. Yellowtail 2005 dan, opnieuw uit Australië. Echt een wijn voor beginners, want aan een massa zoet rood fruit hangt een smaak die ook zoeter is dan de alcohol alleen kan waarmaken (supermarkten Superunie, 4,99 euro).
Het wachten is nog steeds op de ware Merlotsmaak, donkerbruin, met pruimen en leer. Daarvoor moeten we toch een stapje hoger in prijs. De Oxford Landing 2004 uit Australië (winkels van wijnkring.nl, 8,15 euro) biedt dat helemaal. Lekkere wijn, met precies het kleine schurende randje tannines dat rode wijn onderscheidt van witte. Maar toch blijft het verschil met de veel duurdere Branko immens. Bijna twintig euro, maar dat proef je ook.

Smaakt het?

Het kalf in drie bedrijven bestaat uit een rolletje fricandeau met rauwe tartaar, een bitterballetje van het nekvlees en gepocheerde zwezerik. Deel een en twee zijn prima, deel drie is geweldig. Twee ronde schijfjes zwezerik zijn kort gepocheerd en nog een beetje lauw. Ze hebben de kleur van bleekroze rozen, net voor het verwelken, en de textuur van rijpe mango. De smaak is vlezig en boterig, met een lichte toets van lever. Zalig. De zwezerik is niet helemaal goed schoongemaakt. In een toprestaurant zou je daarover vallen.
De fazantborst is op het karkas gebraden, voor extra smaak. De kant waarmee het vlees op de ribben heeft gezeten, oogt gevaarlijk rauw, maar blijkt in de mond precies goed te zijn. Petje af. De vogel is versierd met knolselderijchips, staafjes in de oven gedroogde pastinaak en een stronkje gestoofde witlof waarover een lepel zoet is uitgegoten. Dat had niet gehoeven. De nogal korrelige risotto is lekker gemaakt met streepjes fazantvlees.
Met de soufflé is ook weinig mis. De goudbruine korst op het luchtige gebak smaakt naar zoete amandelkoekjes. De soufflé had iets korter in de oven gekund, hij begint al een beetje uit te drogen.

Hoe is de bediening?

Aan de kok ligt het niet, maar zijn secondanten laten het er een beetje bij zitten. Borden worden zonder uitleg op tafel gezet. Als we kraanwater willen, moeten we er om vragen, anders krijgen we een dure fles. Ze zijn ook onderbemenst met zijn tweeën op pakweg vijftig eters. Hetzelfde geldt voor de keuken. Tussen hoofd- en voorgerecht valt zo?n lange pauze dat we zuinig aan moeten doen met de wijn om te voorkomen dat we droogstaan voor de fazant arriveert.

Wat kost het?

Per persoon 44,75 euro, zonder drank.

Komen we terug?

We hebben heerlijk gegeten, maar de rekening is een tikje ontnuchterend. Met een knappe fles erbij zitten we zo op 75 euro per persoon. Sorry.

Waarom

Volkskrantlezers zijn schatten, maar wel een beetje voorspelbaar. Twee weken geleden aten we top in de Zwethheul. Dat kostte wel wat. We kregen meteen boze reacties. Een lezer stelde zelfs voor ons over te plaatsen naar Quote. Om dat te voorkomen, doen we het deze week rustiger aan. Coco Pazzo heeft geen sterren in de Rode Gids, wel een Bib Gourmand. Die staat voor een ?verzorgde maaltijd voor een schappelijke prijs?. Dat moet kunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden