Lezersbijdragen

Respectvol groeten kan op vele manieren

De ingezonden brieven van vrijdag 17 juli.

Een Marokkaanse krijgt het Certificaat van Nederlanderschap. Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant

Elma Drayer meent in haar column dat 'iemand die in het publieke domein werkzaam is' en om conservatief islamitische reden geen hand geeft ter begroeting aan iemand van het andere geslacht, discrimineert naar geslacht. Seksediscriminatie.

Ten eerste speelt er geen echte seksediscriminatie bij conservatieve moslims, maar speelt het niet willen oproepen van ongewenste seksuele gevoelens, door aanraking van het andere geslacht. Het betreft dus een zedelijke opvatting. Men haat het andere geslacht niet, noch keurt men het af als minderwaardig. Bovendien hebben ze een partner van het andere geslacht die ze wel aanraken.

Ten tweede zijn er tal van manieren om mensen te groeten, met en zonder fysiek contact. Hoofdknik, buiging, hand opsteken, mondeling. In subculturen heb je de militaire groet, de carnavalsgroet, handgebaren, zoals de fistbump, de high five, enzovoorts. In andere landen bijvoorbeeld het bovenlichaam buigen (Japan), handpalmen tegen elkaar gedrukt met hoofdbuiging (India). Het betekent keuzevrijheid in het groeten en afscheid nemen.

Dat erkennen is ook een bijdrage aan de multiculturele samenleving, want het bevordert op dit punt een gelijkwaardige deelname aan de maatschappij voor andere cultuurgroepen.

Het betekent dat de betreffende moslim zijn/haar werk kan blijven doen. Dat alles te beperken tot één manier is bekrompen en schadelijk in vergelijking met bovengenoemde voordelen.

Er is maar één criterium waaraan een begroeting of afscheidsgroet moet voldoen en dat ligt niet in de vorm, maar in de inhoud: het moet respect tonen jegens de ander.

A. van Daal, Overloon

Op de toneelschool

Als misbruik van studentes in de jaren zeventig en tachtig naar boven komt, wordt dit steevast vergoelijkt met een verwijzing naar 'de tijdgeest' of 'verliefdheid'. Wat een laffe kletskoek! Ook toen gold dit gedrag als misbruik van positie en overwicht, het werd zo gevoeld en het werd zo benoemd. Wel is het zo dat velen er ongestraft mee weg kwamen.

Als student (1969) maakte ik de aanstelling van veel dertigers en veertigers mee - die zich graag aan vedettegedrag te buiten gingen: jeunes premiers, die boven de wet meenden te staan en regelmatig meisjes inpalmden: de premiejagers. Mannen met een slonzig geweten en een hoop narcistische prietpraat.

Neem de docent die een prijslijst hanteerde voor een puntje erbij (1 keer seks) tot een hele scriptie (10 keer seks). Iedereen die zijn ogen niet sloot - de meesten van ons - kon zien hoe meisjes emotioneel verscheurd achterbleven, ongelukkig en vernederd, psychisch ontregeld, als oud vuil gedumpt.

Ook ik heb mij weleens sterker tot een studente aangetrokken gevoeld dan wenselijk was. En mezelf tot de orde geroepen. Ik ben zeker geen heilige. Maar ik verschuil me evenmin achter excuses als tijdgeest, zelfs niet achter verliefdheid. Heren docenten (altijd heren): noblesse oblige.

Joop Hoekstra, Maastricht

Bij de apotheker

Dat de apotheek kosten in rekening brengt bij het verstrekken van (nieuwe) medicijnen is terecht omstreden. Onlangs werd mij een middel opnieuw voorgeschreven. Het gesprek (ten bedrage van 6,60 euro) bestond uit niet meer dat de aanwijzing die ook op het etiket stond vermeld. 'Eenmaal daags heel inslikken. Niet kauwen.' Meerwaarde nul. Bovendien had ik het medicijn eerder geslikt.

Dat maakte niet uit, want 'dat was meer dan een jaar geleden', en op die grond is het gesprek (een ultrakorte monoloog) verplicht. Alsof ik me dat onmogelijk zou kunnen herinneren. Mijn dochter kreeg door de huisarts een pijnstiller voorgeschreven, het middel iboprufen dat we normaal bij de drogist kopen - zonder toelichting. De kosten voor het gesprek maakten het middel bijna driemaal duurder dan bij de drogisterij.

A.F. de Boer, Bussum

Roemers denkfout

Het feit dat Griekse kiezers de traditionele partijen (ND en Pasok) wantrouwen, betekend nog niet dat ze Syriza vertrouwen. Emile Roemer maakt daar een cruciale denkfout. In tijden van crisis loopt men maar wat graag achter de meest belovende populist aan, Griekenland is hierin niet anders dan Nederland.

C. Stemerdink, Athene

Weg met de vut

René Degens ziet wel wat in het voorstel van Antonie Kerstholt voor een tijdelijke vut voor 62-plussers om ruimte te maken voor jongeren. Nou ik niet. Waarom moet het altijd weer een categorie van 55-plussers zijn over wie de ene na de andere maatschappelijk goedbedoelde maatregel wordt heengekieperd? Waarom niet eens pleiten voor een verplichte sabbatical voor mensen tussen 35 en 38 jaar, dat zou misschien ook wel met dat zelfde geld van al die reïntegratieregelingen te betalen zijn?

Kerstholt geeft met zijn voorstel een - ongetwijfeld onbedoelde - negatieve morele boodschap af: dat ouderen moeten plaatsmaken. Maar dat staat haaks op de huidige participatiegedachte: dat iedereen naar vermogen meedoet en blijft meedoen, in werk, zorg, ontspanning en ontwikkeling.

Nee, doe mij maar het meest constructieve arbeidsdelingsvoorstel dat ik in de laatste maanden ben tegengekomen: een 21-urige werkweek voor iedereen. Dat is in de kern het meest sociaal én duurzaam. Een veel betere manier om onze samenleving daadwerkelijk een samenleving te laten zijn waarin iedereen volwaardig telt en meedoet.

F.M. Boon, Delft

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden