Respect voor de Herb

De sixties zitten Marcel Kruup - gitarist, dj, verzamelaar en veelvraat - in het bloed. Met zijn nieuwste band The Herb Spectacles wil hij het 'exotische' geluid van Herb Alpert doen herleven....

Door Gijsbert Kamer

Marcel Kruup woont in de sixties. Wie de Amsterdamse muzikant vraagt wat zijn huisnummer ook al weer was, krijgt 'zestig' als antwoord, gevolgd door een met kinderlijk enthousiasme uitgesproken 'natuurlijk'. En op het bordje met het straatnummer van zijn woning in Zuid, heeft hij voor de zekerheid een apostrof met een s aan het getal toegevoegd.

Binnen waan je je in een popmuseum. Aan de wand,die níet in beslag is genomen door een immense platenkast, hangen talloze ingelijste foto's uit de Muziek Express. The Searchers, The Herd en The Small Faces, naast de meer voor de hand liggende Hendrix, Who en Beatles. 'Wanneer men vraagt wat nu de essentie is van de jaren zestig', legt Kruup uit, 'dan zeg ik altijd: denk aan The Beatles, mooier kan het beeld niet zijn. Zet Jimi Hendrix erachter en het plaatje is compleet.'

The Doors, die waren natuurlijk ook goed, maar 'Love is eigenlijk veel interessanter, die gasten zagen er ook nog eens waanzinnig uit. En altijd stoned man.' Kruup (44) hinnikt van het lachen met een gezicht van: dat waren nog eens tijden. Maar echt bewust meegemaakt heeft hij zijn 'favoriete decennium van de vorige eeuw' niet.

Wel heeft hij sinds hij in 1972 zijn eerste Beatles-lp kocht (Help!) van het tijdvak een heuse studie gemaakt. 'De sixties zijn mijn vak', zegt hij glunderend. Hij beijvert zich in het verzamelen van singles, duizenden inmiddels, die in tientallen lange dozen door zijn hele woning, zelfs tot onder bank en bed geschoven, zijn opgeslagen. 'Van de week vond ik een singletje van Martha Reeves and the Vandellas uit 1968. Ik kende het niet, dacht ik. Maar ik kon meteen het refrein meezingen. Dat gebeurt me wel vaker.'.'

Marcel Kruup beleeft muziek niet alleen passief. Zelf speelt hij ook. Al jaren. Zijn nieuwste band heet The Herb Spectacles, en die maakt muziek in de traditie van Herb Alpert (een andere held van Kruup) en zijn Tijuana Brass Band van weleer. Over de naam van zijn groep zegt Kruup: 'Herb is natuurlijk de Herb, en de Spectacles omdat iedereen behalve ik, geloof ik, brildragend is. Net als bij de Herb is dit een zevenmansband met twee trompettisten en marimba. Waarom? Omdat het geluid van Herb heel vol was en tegelijk exotisch. Maar het belangrijkste is dat het vrolijk is. De positiviteit van Herb en nu van de Herb Spectacles is gewoon niet te keren. Wij doen naast covers ook veel eigen nummers en repeteren echt als een ouderwetse vriendenclub, hier in de huiskamer. Dat is toch het mooiste dat er is?'

The Herb Spectacles is het zoveelste project van Kruup. Al enkele decennia is hij een sleutelfiguur in de Amsterdamse popscene. Als drummer ('mijn eerste instrument'), gitarist en bandleider maakte hij deel uit van tal van illustere bands. Eind jaren zeventig formeerde hij met Richard Janssen de Mod-band The Pilots ('de moeder van alle Amsterdamse gitaarbands'). Vervolgens zat hij in de Landlords, The Other Side, The Comedown, The Kliek en Ouke Baas. Hij speelde een sleutelrol in de grote opleving van gitaarmuziek in Amsterdam en Utrecht, midden jaren tachtig, en was tien jaar later de motor achter de even heel succesvolle surfband de Treble Spankers.

De band kon vanwege RSI van de leadgitarist niet meer verder. Kruup pakte zijn oude hobby, plaatjes draaien, weer op en begon samen met George Oostdijk een dj-duo, de Jacaranda Lounge. Een naam die ze, 'omdat lounge zo'n modewoord werd', snel omdoopte tot Jacaranda Inc. Het duo verdient er al jaren een aardige boterham mee. Kruup: 'Ik ben m'n hele leven al bezig uit te vinden waar wat bij hoort, welke liedjes bij elkaar passen. We nemen 120 nummers mee, vooral singletjes, en die zijn allemaal raak. Knallers.'

Nu hij zijn plaat The Incredible World Of The Herb Spectacles af heeft en de groep klaar is om te touren, zou dat zijn dj-werk in de weg kunnen zitten, maar daar heeft Kruup wat op bedacht. 'We leveren een all-in pakket. De Spectacles spelen en de Jacaranda Incorporated draaien plaatjes. Weten we gelijk zeker dat de sfeer goed zit. Zalen zeggen altijd: dj's hebben we zelf wel. Ja, maar niet iemand met genoeg respect voor de Herb, zeg ik dan.''

Kruups ogen beginnen te glinsteren bij de gedachte dat ze misschien ooit de grote Alpert zelf kunnen begeleiden. 'In conservatoriumkringen is die man taboe, maar hij schijnt echt een heel goed trompettist te zijn, heel perfectionistisch ook.' Aan de andere kant wil hij ook niet te hard van stapel lopen, want met iets meer rust hadden bijvoorbeeld The Treble Spankers misschien nog bestaan.

Het opdoeken of uiteenvallen van bands en projecten voordat ze echt doorbreken, loopt als een rode draad door Kruups muzikale leven. 'Klopt, maar daar zit ik totaal niet mee. Het is ook de kracht van mijn dingen, en typisch jaren zestig. De eerste drie lp's van een groep zijn ook altijd de beste, daarna droogt het op. En het magische van ook veel sixties-bands was juist dat het publiek heel opgewonden raakte van heel weinig, en dat het ineens voorbij was.'

Een purist wil hij niet genoemd worden. Wijzend om hem heen: 'Computer, dvd, cd-speler en een gewone nieuwe stereo, alleen een 06 heb ik nog niet. Echt, ik streef er niet naaar de sixties volledig na te leven. Vroeger wel, maar op den duur staat het je ook niet meer zo goed. Strakke broekspijpjes en een Parka, dat is toch geen gezicht meer als je in de veertig bent. Maar het blijft wel m'n vakgebied.'

Zo wordt Kruup regelmatig geconsulteerd door reclamebureaus op zoek naar een goede deun onder een commercial. 'Laatst nog voor Coca-Cola. Wilden ze een liedje als I Can't Explain van The Who, maar dan anders en niet van The Who. Het werd Jump and Dance van The Carnaby. Of Visa, die hadden ook een spotje. Daar paste Eddy Christiani met Zeilen In Een Bootje weer erg goed bij.'

Niet alle activiteiten pakten even goed uit. Zo vond Kruup de laatste tour als drummer bij Wally Tax 'een regelrechte ramp'. 'Ik aanbid Wally's oude band The Outsiders minstens zoveel als de Herb of The Beatles. Maar de staat waarin Wally nu verkeert, heeft niets te maken met waarom ik zo van hem hield. Om een uur 's middags ging het nog. Maar om drie uur ging er links en rechts van alles bij hem naar binnen, en werd hij onberekenbaar. Hij wilde vooral zijn latere werk spelen, echt draken van nummers. En het publiek kwam om gekke Wally te zien, niet voor zijn muziek. Heel treurig.'

De kunst van het bewonderen is Kruup als geen ander gegeven. Met een van enthousiasme overslaande stem praat hij over al zijn favorieten, en hun tekortkomingen. Veel nieuwe namen komen er niet bij, maar als hij na Townshend, Lennon en Hendrix eens een hedendaagse topgitarist mag noemen: Anne Soldaat van Daryll-Ann. 'Eigen sound, waanzinnige techniek en altijd anders spelend, daar ben ik echt jaloers op.'

Het is voor Kruup een troostrijke gedachte dat hij met zijn Herb Spectacles mag debuteren op hetzelfde label waar Daryll-Ann zijn platen op uitbrengt: Excelsior Recordings. 'Mijn favoriete label, daar ben ik echt trots op. Ik heb wel tegen deze nieuwe band moeten bluffen, van blijf bij mij spelen, ik regel wel een deal, maar ik heb nu wel het beste te pakken. Ha, op onze plaat-presentatie hebben we gelijk 47 cd's verkocht. Als dit geen hit wordt, weet ik het niet meer. Maar ik ben zo benieuwd wat Herb Alpert zelf ervan vindt.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden