Respect, maar topsport?

IK BEN gek! Mijn collega wielrenners zeiden dat al toen ik nog fietste: en ook in de jaren daarna vonden zij nog genoeg aanleiding om die stelling alleen maar met nóg meer overtuiging te verdedigen....

Ik kwam op dat idee omdat ik laatst een bericht onder ogen kreeg waarin stond dat een ploeg Spaanse basketballers met verstandelijke handicap gediskwalificeerd was en haar gouden medaille moest inleveren omdat onze basketballers niet verstandelijk gehandicapt genoeg waren. Zij waren betrapt door een official, terwijl zij op hun kamer aan het feestvieren waren met pizza's die ze besteld hadden alsmede enige dames van de escort service. Kijk dat zou een verstandelijk gehandicapte nou nooit doen.

Maar wie bepaalt wat wel en niet gehandicapt is? Ik heb altijd gedacht dat je om bobo te worden juist verstandelijk gehandicapt moest zijn, maar zij kunnen kennelijk het onderscheid maken tussen de prestaties van een skiër met één been die zich meet met een andere skiër met maar één arm. En hoe is dan de uitslag te duiden van een langlaufer die zich op een soort slee voortbeweegt omdat zijn benen verlamd zijn en één die een lamme linker arm heeft.

Die laatste, Thomas Oelner, won maar moet zijn medaille weer inleveren omdat hij doping heeft gebruikt. Kijk, dat is nou weer iets dat de ongelijkheid bevordert. En wat dan te denken van het feit dat bij de huldiging van rolstoelers, de nummer 3 van het podium afwandelt. Eerst dacht men nog dat het de bezieling was van zijn prestatie die hem uit zijn verlamming deed ontwaken. Nader onderzoek wees uit dat het hier geen gehandicapte betrof maar alleen maar de nakomeling ervan. Deze had zodoende al vroeg geleerd te wedijveren in een rolstoel.

Het is om gek van te worden, die drift van sporters van allerlei pluimage om voor vol aangezien te worden en applaus te krijgen van het bewonderende publiek; Kijk eens wat ik kan! De ellende is dat daarbij gedaan wordt alsof dezelfde maatstaven worden aangelegd als bij topsport en daar gaat het mis. Paralympics is geen topsport.

Het lijdt geen enkele twijfel dat deze mensen boven zichzelf uitstijgen en het maximum uit hun vermogens halen. Ik bewonder het nog meer dan van een gewone sporter, dat iemand zijn handicap overwint en zich niet gaat gedragen alsof hij afhankelijk is van allerlei hulpverlenende instanties. Het raakt mij zeer als ik zie hoe die mensen binnen de beperkingen die ze door het lot opgelegd hebben gekregen, toch naar mooie prestaties streven. Ik bewonder ze dus om de manier waarop ze in het leven staan. Het zijn toppers.

Maar vraag me niet om ze te bewonderen omdat ze zo hard gaan op hun ski's, of omdat ze zo goed kunnen basketballen, of slee-hockeyen. Dat lukt mij niet. Er is altijd de wetenschap dat iemand met 2 benen het beter doet. Dat deze éénbenige hardloper slechts 4 seconden langer over de 100 meter doet dan de wereldrecordhouder is prachtig voor die hardloper, maar ik blijf zien dat 4 seconden toch een verschrikkelijk eind is in topsport. Het is zelfs badinerend om net te doen alsof het topsport is, maar dan topsport met een beetje verlaagde normen zodat die arme gehandicapten er ook aan kunnen voldoen. Zo van 'wat goed dat je die 100 meter in 15 seconden hebt gelopen'.

Natuurlijk moeten gehandicapten de kans pakken zich te meten in competities. Als ze daarin excelleren is dat bewonderenswaardig. Het is een stimulans voor andere gehandicapten en ook voor die zogenaamd normale mensen om ze serieus te nemen. Maar ze hoeven voor mij de 100 meter echt niet in 10 seconden te lopen om serieus te worden genomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden