Respect en vertrouwen horen bij een goede neurologische behandeling

Mijn complimenten voor het duidelijke artikel van Malou van Hintum, ‘Ieder brein heeft zijn eigen verhaal’ (Kennis, 28 maart). Mijn verhaal is voor mij zeer herkenbaar....

Rina Banning en Leiden

Ik ben in 1951 geboren en door een verkeersongeval toen ik 16 jaar was, kreeg ik een vorm van epilepsie. Mijn toekomst stortte in elkaar. Jarenlang beperkingen en vernederingen aan moeten horen, zoals: ‘drink wat mee, trut’, ‘nog geen rijbewijs?’ Niet geschikt voor mijn werk en niet geschikt als moeder. Een groot etiket op mijn voorhoofd.

Mijn geluk is dat ik in 1987 een neuroloog kreeg die me als een gelijkwaardige benaderde. Hij vroeg naar mijn slapeloze nachten waar insulten op volgden. Elk half jaar stuurde ik een verslag dat we uitvoerig bespraken. Zo bleek ik mijn hersenbeschadiging overwonnen te hebben. In 1999 ben ik genezen, de hersenbeschadiging was weg.

Wat voor mij onmogelijk leek, is gelukt door de individuele en respectvolle manier van behandelen van deze neuroloog. Hij gaf me het gevoel dat vervelende ervaringen met een positieve benadering veel beter te accepteren zijn.

Zijn wijze van benadering van mensen met een verstandelijke beperking heb ik overgenomen. Vanaf 2003 werk ik als individuele begeleider van kinderen met een verstandelijke beperking. Mijn houding is : ‘Benader een persoon op een positieve, respectvolle en menswaardige manier, sta naast hem of haar en accepteer iedereen als een ‘normaal’ mens.

Dit is iets wat in het verleden ‘Sociale Cohesie’ werd genoemd en waar onze maatschappij weer behoefte aan lijkt te hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden