Column

Rennen in tredmolen is goed voor de anus

Vrienden maken doe ik in de trein.

Beeld afp

Hoewel ik beschik over een auto met chauffeur (Suzy), nam ik de trein. Ik ben geen liefhebber. De dark side van het openbaar vervoer is dat andere mensen ook mee mogen. Normaal verspreidt iedereen zich gelijkmatig en zwijgend over het rijtuig, maar vanwege een maas in het NS-regelement stapte er nu een man op mij af. 'Heeft u een kortingskaart?', vroeg hij in Stroganoff-Engels.

'Jij zeker niet', zei ik zo passief-agressief mogelijk.

'Klopt.'

'Maar je hebt zeker wel een kaartje met korting.'

Hij knikte met geloken oogjes.

'En nu wil jij zeker meeliften op mijn kortings-

kaart', vervolgde ik mijn kruisverhoor.

'Als u zo vriendelijk wil zijn, meneer.'

Ach, dat wilde meneer wel.

Door het gangpad waggelde ik achter hem aan. Van achteren leek hij op een voor Poetin gevluchte schaker of raketgeleerde. Hij schoof een tweezitter in en keek me vurig aan. Hij bezat de priemoogjes van Andries Knevel, maar omdat ik ooit gezworen heb nooit iets lulligs te schrijven over deze veel gepeste presentator, moet waar ik eerder 'Andries Knevel' zei 'Elco Brinkman' komen - stop. Geen jokers.

De man en ik hadden nu een band, merkte ik. Dramatiseren is onnodig, maar die band leek in de verte op die tussen Anne Frank (hij) en Miep Gies (ik). Op mijn schouders rustte de plicht hem te beschermen tegen Hitler (de conductrice). Ik ging dus maar naast hem zitten, in plaats van áchter hem, wat misschien relaxter was geweest.

Er ontspon zich een intense uitwisseling. Mijn onderduiker, een Bulgaar, was saxofonist. Dat vond ik wel een mooi gespreksonderwerp, nu we toch bij elkaar hoorden. 'Hou je van Sonny Rollins?'

Nee, hij hield alleen van John Coltrane.

Dat vond ik een verontrustende mededeling, alleen van John Coltrane houden. Dat klinkt als: ik ben een Asperger, maar ik slik goede pillen.

'De late Coltrane is wel pittig', zei ik maar. 'Neem nou Sun Ship. Of Interstellar Space.' Feitelijk waren dat platen die klonken alsof je een sorbet van glassplinters en limoen zat op te slurpen. 'Daar ga je niet met je meisje naar luisteren', bracht ik zo mild mogelijk te berde.

Elco hield niet van mild. Hij lachte zijn Bulgaarse gebit bloot - geen orthodontie, wel tandsteen - en riep: 'Tijdens anale seks! Hahaha. Je moet naar Coltrane luisteren als je je meisje in haar kont neukt.'

Ik keek om me heen.

Zoals dat gaat tussen goede vrienden die elkaar pas kort kennen: ineens ging het alleen nog maar over onze aarsjes. 'Wat doe jij eigenlijk', wilde hij weten. Aha, nou, zelf schreef hij ook. Wetenschappelijke artikelen. 'Maar schrijven', riep hij alweer zo hard, 'is pas écht slecht voor je anus. Heb jij dat niet, als je de hele dag op je reet zit?'

'Jawel', fluisterde ik.

Maar daar had hij iets op gevonden. Hij had in zijn schrijfkamer, om zijn bureau, een tredmolen gebouwd, net als een rat heeft.

Ik, gedempt: 'Dus je schrijft staande?'

'Nee', brulde hij, teleurgesteld over zoveel onbegrip. 'Lópend. Ik loop de hele dag terwijl ik schrijf. In mijn grote tredmolen. Dat moet jij ook doen. Dat is goed voor je anus, en je hoeft ook niet te stoken.'

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden