Remco Campert

We vertrokken uit Amsterdam en gingen op weg naar 's-Hertogenbosch. Het duurde een tijdje voor de stad onze auto losliet. Een stoet marathonlopers, die geen einde scheen te nemen, had voorrang. Zwetend sjokten de lopers voorbij, sommigen aan het eind van hun krachten. Ik zag tal van verwrongen gezichten; mooier maakt zo'n marathon je niet. Ik keek ernaar als een kip naar het onweer, weinig sportief als ik ben. Jaren geleden vertoonden de eerste joggers zich in het stadsbeeld. Ik sloeg ze verbaasd en een beetje lacherig gade. Een en al vooroordeel vond ik het maar zonderlinge aandachttrekkers. Waarom je meer inspannen dan nodig is? Als ik er een vanachter mijn raam op straat voorbij had zien komen, zakte ik terug in mijn luie stoel, waar ik me bezighield met het lenig maken van mijn geest.


Misschien voelde ik diep in me enige ongerustheid, maar die onderdrukte ik meedogenloos. Deed ik wel genoeg aan mijn gezondheid? Het door middel van een gezond lichaam op afstand houden van de dood leek me een hopeloze taak. Daar was geen beginnen aan. En het adagium 'een gezonde geest in een gezond lichaam' was niet aan me besteed. Echt spijt heb ik niet van mijn gebrek aan sportlust, maar waarschijnlijk weet ik niet wat ik mis.


Maar goed, we gingen naar Den Bosch toe, zoete lieve Gerritje, om daar op te treden in een oude, tot muziekzaal omgebouwde synagoge. Het programma behelst mijn poëzie en veel muziek van componisten als Klaas de Vries, Guus Janssen en Theo Loevendie. En 'we' zijn de uitvoerenden: Abbie de Quant, fluit, David Kweksilber, klarinet, Marieke Grotenhuis, accordeon, Esra Dalfidan, jazz-zanger, en Marieke van der Ven, tapdans. Als ik voor één keer (en dan nooit meer) reclame mag maken: op 31 oktober kunt u ons horen in de Enschedese Arkezaal, op 4 november in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. Er zijn nog kaarten, maar haast u, desnoods joggend.


Aangestoken door de vreugde van de muziek om me heen, valt het voorlezen van eigen poëzie me niet moeilijk. Ik moet er alleen voor uitkijken dat mijn gedachten tijdens de voordracht niet afdwalen. Terwijl ik aan het voorlezen ben, roept elk gedicht bij mij beelden op en dat houdt een gevaar voor de concentratie in. Een gedicht, Onzichtbaar, speelt zich af in Oostende. Voor ik het weet, loop ik er over de boulevard tegen de wind in, zie de boot naar Dover vertrekken, beland via James Ensor in Brussel, waar ik de intocht van Christus meemaak. Hugo Claus, voor wie het allemaal in Oostende begon, doemt voor me op en een fractie van een seconde later verschijnt de betreurde Sylvia Kristel en hoe ik haar eens in Parijs gehaast over de Place St. André des Arts zag lopen, achtervolgd door een roofdierachtige meute van fotografen en cameramensen. Vlak voor ik de laatste regel van het gedicht haal, ben ik weer in Oostende waar ik 'de wielrenners op de verregende feestdag' zie voorbijgaan. Het gedicht is uit, de muziek neemt het over en zorgt ervoor dat ik weer stevig op mijn stoeltje in de zaal zit.


Een ander gedicht dat soms mijn aandacht voor de tekst in beelden dreigt weg te zuigen, is Ode aan mijn jas. Daarin vertel ik waar mijn jas al niet was. Hongkong, Texel, Marseille, Durban, Praag, Dublin, Parijs, Jakarta, het kan niet op. Een stoet van beelden komt langs, niet sjokkend, daar is het gedicht te kort voor, maar snel als hazewinden. De jas 'rook naar vis in de haven van Durban' en die vis at ik (en ik zie ze stuk voor stuk voor me) met de dichters Breytenbach, Heaney en alweer Claus. De zon gaat onder en we hebben nog een heel leven voor ons. Ik ren achter de beelden aan en bereik nog net op tijd de laatste regel van het gedicht in de concertzaal. Misschien is dichten ook wel een sport.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden