Religieus palet biedt allerlei kleuren

Dit zijn de ingezonden brieven uit de Volkskrant van woensdag 15 april.

Beeld Thinkstock / GordonImages

Brief van de dag: kijk breder dan je Europese mannelijke neus

Waldo Swijnenburg (De vrolijke atheïst, Sir Edmund, 11 april) heeft een binair wereldbeeld: er is een God of er is geen God. Als er een God is, dan is dat een persoonlijke en perfecte God, blijkbaar mannelijk.

Alsof er geen andere opties zijn dan monotheïsme of atheïsme. In de geschiedenis van de mensheid zijn er genoeg andere godsbeelden - en evolutieverhalen - geweest.

Animisme, boeddhisme, pantheïsme, polytheïsme, religieus humanisme, mystiek binnen monotheïstische godsdiensten, het komt allemaal nog altijd voor.

Swijnenburg ziet alleen zwart en wit, en mist alle tinten grijs én alle kleuren die het religieus palet te bieden heeft. Hij ziet niet de schoonheid van een wereldbeeld met God, Godin, goden, het goddelijke.

Van niet-dogmatische religies waarin het mysterie een belangrijke plek heeft maar de wetenschap ook. Ik begrijp al niet zo goed waarom de wetenschap de godsvraag zou willen beantwoorden.

De wetenschap beantwoordt vragen over het hoe, religie vragen over het waarom. Maar als je je dan toch gaat afvragen of 'God' bestaat, kijk dan breder dan je 21ste-eeuwse, Europese, mannelijke neus lang is.

Joke van der Ham, Utrecht

Zelf nooit gedemonstreerd zeker?

In de brief van de dag ('Waarom zo hardhandig?', O&D, 14 april) een even invoelende als volstrekt wereldvreemde reaktie van een ouddocent thans rechter in Berlijn die de wreedheden der ME waarneemt.

Goedemorgen meneer!

Zelf nooit gedemonstreerd blijkt, en ook niet - wat in Amsterdam nogal eens gebeurt vanwege de kleine binnenstad - per ongeluk terechtgekomen in een een demo en wel daarover als docent/rechter mogen oordelen? Fijn!

Ook bij de eerdere ontruiming van het Bungehuis in februari ging het er zo aan toe. Bij krakers, ook vaak hele jonge mensen, komen er nog eens een paar schepjes bovenop!

Inderdaad vreselijk en ook onvergetelijk als het je eigen kind betreft, zoals u schrijft. U haalt me de woorden uit de mond. Sterker nog: ze zijn het vertrouwen in de overheid kwijt, zoals u aangeeft.

Maar nu mijn vraag aan u en andere redelijken: wat doen we meet die pijn, wegstoppen? Wat doen we met die pijn? Weer wegstoppen? Aangifte doen tegen dit systematisch grof geweld? Of de burgemeester op het matje roepen?

U hebt er voor doorgeleerd, en nu graag ook de praktijk dus.

I. Beuker, Amsterdam

Feestje in andermans huis

Hoogleraren die tegen de ontruiming van het Maagdenhuis protesteren, ondanks de rechterlijke uitspraak dat het pand onmiddellijk moet worden verlaten. Een ex-hoogleraar, nu rechter, die protesteert tegen de harde hand van de politie bij genoemde ontruiming én bij scholierenacties (Brief van de dag, 13 april).

Dat klinkt progressief, maar is het dat ook? Als een illegale houseparty wordt verboden om reden van veiligheid klaagt niemand; de bezetters hadden een dergelijk feest gepland in het Maagdenhuis.

Een feestje plannen in het huis van een ander?

Marcus van Engelen, Leiden

Niet de verantwoordelijkheid van de ict

In het verleden was ik zelf ict-medewerker bij een van de grotere ict-bedrijven die zaken met de overheid deed. De overheid heeft zich vast een aantal keren bij de neus laten nemen, maar deels ook door eigen schuld ('Ict-bedrijven komen veel te makkelijk weg', O&D, 13 april). Men wilde zaken voor een prikkie die of niet konden of meer dan een prikkie gingen kosten.

Of men had domweg geen benul waarover men het had maar de hierarchie voorkwam dat lagere ambtenaren de hogere tegenspraken als keizer zonder kleren.

Maar de grootste oorzaak van kostenstijging waren de aanhoudende wijzigingen en aanvullingen die men op de oorspronkelijke aanvraag had. Iedereen, en vooral de afdelingen die niet meebetaalden, had zijn eisen (geen wensen).

En als je vroeg wie dan verantwoordelijk was en wilde tekenen en betalen voor de wijzigingen, dan was de kamer ineens leeg. Want iedereen vond dat niet zijn verantwoordelijkheid.

Theo de Klerk, Bussum

De Nederlandse Vin Diesel

Lees ik maandag tijdens het nuttigen van mijn ontbijt de krant, valt mijn oog op de foto van zwaardvechter Mishael Lopes Cardozo, de Nederlandse Vin Diesel in spe zal ik maar zeggen (V, 13 april). Veel meer macho kun je ze niet krijgen, denk ik nog.

Dan lees ik wie zijn grote held en inspiratiebron is: Hildegard von Bingen, een middeleeuwse componiste en mystica.

Mijn hele dag was weer goed.

Colette Fleur, Leiden

Waar waren de classic jazz cats?

Aardig initiatief om de Hollandse jazzwereld op de foto te zetten (V, 14 april), maar waar waren de classic jazz cats? De hele categorie van oude stijl jazzmuzikanten ontbreekt! Toch is het met dat soort muzikanten allemaal begonnen, ook in Nederland. De Amerikanen hebben die fout niet gemaakt.

Er staan twintig classic jazz musici op de foto. Kijk naar bijvoorbeeld Red Allen, Dicky Wells, Gene Krupa, Bud Freeman, Jack Higginbotham en niet te vergeten Miff Mole, die in de literatuur te boek staat als de Babe Ruth van de trombone ! Kent Koen Schouten hem niet ?

Waar zijn Koos van der Hout, Bert Boeren, Joep Peeters, Bob Kaper, Bernard Berkhout, Ronald Jansen Heijtmajer, Bert Brandsma om maar wat Nederlandse namen te noemen ? Een omissie, waardoor de foto verre van representatief is voor de huidige Nederlandse jazzwereld. Jammer!

Hans Kip, Huizen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden