Weblog

'Release album Jay-Z met Kanye West roept ouderwets gevoel op'

Afgelopen maandag verscheen 'Watch The Throne', het langverwachte album van de twee belangrijkste heren in de hiphop: Jay-Z en Kanye West.

Beeld ap

Alleen de manier waarop dat gebeurde was al opmerkelijk. Middernacht New Yorkse tijd (hier zes uur in de ochtend) werd de plaat op iTunes als download te koop aangeboden, terwijl het album vanaf dat moment ook gratis te streamen was.

Een belangwekkende plaat op zo'n manier de wereld inslingeren is eerder dit jaar ook al gedaan door Radiohead. En dat had ook wel iets aardigs. Alle liefhebbers van de band zaten op zaterdag tegelijkertijd naar het zelfde album te luisteren. Niet alleen hier in Nederland maar in de hele wereld. Na een uur kwamen de eerste reacties al op Twitter. De meesten enthousiast, want het waren vooral fans natuurlijk die op het album hadden ingetekend.

Gezellig
Het had ook iets gezelligs. Je wist van veel mensen dat ze op dat moment naar precies dezelfde muziek luisterden als jijzelf. Eigenlijk net als vroeger. Als er toen een 'belangrijke' plaat uitkwam dan ging je voor of na school dan wel werk zo snel mogelijk naar de platenzaak om 'm te kopen.

Zelf zal ik nooit die vrijdagmiddag in september 1979 vergeten toen Regatta de Blanc van The Police uitkwam. Daar had je het de hele dag over, en 's middags kwam je de halve school tegen in de platenzaak.
Niemand wist nog hoe die tweede Police zou klinken, want 'lekken' bestonden niet.

De lange rijen voor de winkel toen Guns 'N Roses hun dubbele Use Your Illusion uitbrachten of U2 Achtung Baby zal ik evenmin vergeten.
Lange rijen voor de winkel kennen platenzaken nog maar een keer per jaar wanneer er op Record Store Day speciale platen worden uitgebracht. En wie een plaat koopt weet al wat hij kan verwachten want bijna alle platen die er uitkomen zijn van te voren al 'gelekt' op het internet of staan op de dag van release doodleuk op Spotify.

Misschien wel het meest opmerkelijke aan Watch The Throne is dat dit album niet gelekt is. Er is een paar weken terug in het New Yorkse Museum Of Natural History een luistersessie belegd waarvoor enkele grote media waren uitgenodigd, maar lekken deden de tracks niet.

Lekken
De muziek die maandagochtend op iTunes verscheen, had vrijwel niemand nog gehoord. Misschien is dit ook wel de oplossing om het lekken tegen te gaan: geen promo's verspreiden maar ook geen fysieke exemplaren naar verkooppunten verschepen. Want er zit nog een uniek kantje aan de verkoopmethode van de twee rappers. De plaat is in de VS pas vanaf vrijdag op cd te koop en dan nog slechts in winkels uit de Best Buy keten, de rest moet nog even wachten.

Dat roept terecht de woede op van alle andere verkooppunten, al moeten we ons er hier ook weer niet te veel van voorstellen want het grote probleem in de VS is dat er nauwelijks meer verkooppunten zijn.

Zelf was ik vorige maand in Chicago en dacht de nieuwe cd van Lil B te gaan kopen. Net uit, veel over te doen, maar niet te krijgen. Niet in speciaalzaken als Reckless maar ook niet in de weinige 'papa en mama'-winkels die de stad nog rijk is.

Het gebeurt steeds meer dat belangrijke releases in de VS aanvankelijk maar in een grote winkelketen te koop zijn (Walmart, Starbucks of Best Buy). Het heeft in ieder geval als voordeel dat fans van Jay-Z en Kanye West nu in elk geval weten waar ze Watch The Throne kunnen kopen.

Moeten ze dat doen is vervolgens de vraag. Is het een goede plaat?
Mijn eerste reactie was: mwah, tegenvaller. Zo rampzalig als de 'single' Otis klonken de meeste nummers niet, maar ik miste het overdonderende van Kanye Wests laatste plaat. My Beautiful Dark Twisted Fantasy was zo'n album dat je meteen nog een keer opzette omdat je wist dat de helft van alle subtiliteiten je ontgaan was.

Rommelig
Watch The Throne klonk vooral rommelig. Eerst nog even Otis waarin veel te lang Reddings Try A Little Tenderness wordt gesampeld. Lelijk maar vooral slordig gedaan. Ergste moment is dat waarop volkomen overbodig over de stem van Redding een paar krijsende uithalen van James Brown worden gelegd. Gatsie.

Er staat nog zo'n lelijk nummer op Watch The Throne, het aan een sample van Cassius opgehangen Why I Love You, en ik ben ook nog niet helemaal om waar het Lift Off betreft dat door Jay-Z's eega Beyonce wordt gezongen.

Maar na een keer of acht de plaat integraal gehoord te hebben word ik wel wat enthousiaster. Het is om te beginnen veel minder een staaltje dubbele ego-tripperij geworden dan ik gevreesd had.
Twee van de rijkste, meest toonaangevende mannen uit de hiphop industrie die even samen een plaatje in elkaar jassen, zoiets vreesde ik.

Maar ze hebben duidelijk meer ambities. Jay-Z ('what's 50 grand to a motherfucker like me') rapt in Niggas in Paris meteen al feller en furieuzer dan op zijn eigen recente werk. Het daagt meteen zijn jongere collega (Jay-Z blijft toch een soort van oudere broer) uit tot ijzersterke raps in bijvoorbeeld Murder To Excellence een van de prijsnummers op het album en bovendien een van de weinige echt politiek geladen tracks. Het begint al meteen met Jay-Z die het nummer opdraagt aan een door de politie doodgeschoten zwarte jongen Danroy Henry.

Later brengt hij zijn eigen geboorte in verband met de dood van Black Panther Fred Hampton op dezelfde dag: 'I arrived on the day Fred Hampton died/Real niggas just multiply.'

Om vervolgens vast te stellen: 'Only spot a few blacks the higher I go/What's up to will, shout outs to O/That ain't enough we gonna need a million more.' In hetzelfde nummer over 'blacks killing blacks' is ook Kanye sterk op dreef. 'I'm from the murder capital' bezingt hij zijn stad om vervolgens het aantal Irak-slachtoffers (304) uit 2010 af te zetten tegen het aantal moorden in 'zijn' Chicago: 509.

Dik in orde
Los van de prikkelende inhoud is de muziek hier ook dik in orde, net als die van twee andere hoogtepunten New Day waarin Feelin' Good van Nina Simone heel subtiel gesampeld wordt, en het door de Neptunes geproduceerde hitgevoelige Gotta Have It.

Twee dagen na de release begin ik er eigenlijk pas echt lol in te krijgen. Er vallen me steeds meer aardige tekstregels op en rare muzikale wendingen. Toch is het niet echt een klassiek album vrees ik, daarvoor staan er net iets te veel gemakzuchtige nummers op. Ook ontbreekt hier, net alsop Kanye's laatste, zo'n ultieme hit als Jay-Z samen met Alicia Keys maakte (New York State Of Mind).

Kanye West en Jay-Z hadden misschen niks te verliezen maar zeker niks te winnen. Watch The Throne is een plaat die hun status eer aan doet, zonder dat er veel risico's genomen worden. De verwijzingen naar hun luxueuze levensstijl hadden, zeker in deze barre tijden, wel wat minder gemogen, en het is jammer dat de twee niet voor een meer eenduidige productie kozen.

Maar het had allemaal veel megalomaner gekund. Het is echt een plaat die ik gewoon zou gaan kopen. En ik ben heel benieuwd hoe de fysieke verkoop uit zal pakken. Het beste verkochte album op iTunes is Watch The Throne al in veel landen.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden