Relatiecrisis in Parijs

TRAGIKOMEDIE

Regie Roger Michell

Met Jim Broadbent, Linsday Duncan, Jeff Goldblum, Olly Alexander, Judith Davis

In 19 zalen

4 sterren

Vileine, spijkerharde dialogen die in tederheid omslaan.

'Dit kan het niet zijn.'

'Ze hebben het een beetje opgelapt.'

Nick en Meg staan voor het Parijse hotel waar ze dertig jaar geleden hun huwelijk vierden. Zij ziet een bouwval, hij probeert er nog iets romantisch van te maken. Maar zij laat zich niet overtuigen en sleept hem mee naar een peperduur alternatief, waar ze tot zijn schrik de gigantische Prestige Suite krijgen; de Eiffeltoren bevindt zich zowat op het balkon en Tony Blair bracht er volgens het personeel twee nachten door. 'Als de lakens maar verwisseld zijn', merkt Nick quasi-gelaten op.

Zo gaat het voortdurend in Roger Michells bitterzoete Le Week-End (hier uitgebracht als A Weekend in Paris): hij vindt dít en zij vindt dát. Ondertussen proberen ze van hun jubileumuitstapje te redden wat er te redden valt. De ene tragikomische situatie na de andere levert dat op, waarbij je steeds probeert te ontdekken wat deze twee mensen eigenlijk bindt: liefde, wederzijdse afhankelijkheid, gedeelde herinneringen, de behoefte aan iemand om uit te schelden; waarschijnlijk is het van alles een beetje.

Hanif Kureishi, de gelauwerde Britse auteur die na de miniserie The Buddha of Suburbia (1993), The Mother (2003) en Venus (2006) voor de vierde keer met Michell samenwerkte, voert zijn zoektocht naar de essentie en houdbaarheid van het huwelijk telkens terug tot alledaagse situaties. Meg kiest de plek om te lunchen, Nick die voor het diner. Ze lacht hem uit wanneer hij na de klimtocht naar de Sacré -Coeur onderuit gaat, maar raakt in paniek als hij 's nachts niet in bed ligt. Seks lijkt passé; zij noemt zijn penis een slap worstje en hij haar vagina een gesloten boek.

Bijzonder dankbaar materiaal is het voor hoofdrolspelers Jim Broadbent en Lindsay Duncan die dankzij Michells recht-door-zee-regie volop kunnen stralen. Vileine, spijkerharde dialogen die in tederheid omslaan (of andersom), blikwisselingen die het einde van de relatie aankondigen of juist iets pril verliefds hebben: de acteurs zetten er met zichtbaar genoegen hun tanden in, zonder een karikaturaal ruziënd senioren-stelletje te worden.

Dat ze ieder voor zich ook worstelen met een fikse crisis (Nick als mislukte literatuurwetenschapper, Meg als gefrustreerde lerares), wordt vooral duidelijk wanneer ze in Parijs Nicks oud-student Morgan (Jeff Goldblum) tegenkomen: een succesvolle, egocentrische maar joyeuze man, die met name Nick met zijn gemiste kansen confronteert. Maar ook dan houden Michell en Kureishi de toon eerder ontspannen dan zwaarmoedig; tragisch en toch licht. Hoogtepunt is de weergaloze scène waarin Meg, Nick en Morgan het klassieke dansje uit Godards Bande à part (1964) nadoen. Dan wordt het plezier van de acteurs zo aanstekelijk, dat je bijna zelf gaat meedansen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden