Rekenmachine

Stef Blok bonkte met zijn hoofd op tafel en kreunde toen het besef in volle omvang tot hem doordrong: er had gerust nóg een miljard van ontwikkelingssamenwerking af gekund. Gut, wat had hij zich laten ringeloren door Diederik Samsom. De dramaqueen.

Met trillende handen had Samsom hem het hulpmiljard overhandigd. Met een snik in zijn stem had hij er amper hoorbaar bij gefluisterd: 'Namens de kindjes in Afrika.' En toen, met indringende geslagenhondenblik: 'Maurice de Hond maakt on af, Stef. Nu moeten jullie met iets heel, heel goeds komen, Stef. Ik zeg: zorgpremie. Ik zeg: inkomensafhankelijk. Ik zeg: 11 procent.'

Blok had Mark Rutte aangekeken. 'Comfort', vormde die met zijn mond.

De PvdA leverde inderdaad bizar veel in. Genadeloos hadden ze de linkse hobby's weggeschoffeld. Wat niet zo lang geleden 'rechts rotbeleid' heette, had Samsom binnenskamers binnen vijf minuten omarmd: maximaal 3 procent begrotingstekort, weg met de staatsschuld, de hele rimram. Ronald Plasterk zou al zijn schuimbektweets over 'de economie kapotbezuinigen' die hij voor de verkiezingen het net op had geslingerd, opeten, kruipend, letter voor letter. Lodewijk Asscher zou vanuit het ministerie van Sociale Zaken met scherp schieten op WW'ers. Lilianne Ploumen zou in Afrika gaan uitleggen wat 'eigen verantwoordelijkheid' betekent.

Ze voorzagen een bloedbad bij de PvdA. Met haar eindeloze inspraak in naar natte sokken ruikende zaaltjes. Met haar permanent uit de kruiwagen springende kikkers, die ze daar vertederd 'typisch voor een debatpartij' noemen. En altijd is er wel zo'n type van wie je niet mag lachen zolang er nog honger in de wereld is, die op een onhandig moment begint over Wim Kok en de verloren ideologische veren.

Vooruit, Samsom kon zijn zorgpremie krijgen. De gevolgen vielen reuze mee, had Mark Rutte nog gezegd. Hij had het hoogstpersoonlijk uitgerekend op zijn nieuwe rekenmachine die hij had aangeschaft toen hij het aantal nullen maar door elkaar bleef halen als er weer een Grieks steunpakket moest komen.

Ze kregen zelfs een beetje medelijden met Samsom. Misschien moesten ze maar lekken naar De Telegraaf over de hypotheekrenteaftrek? De krant laten aandikken dat die paar procenten eraf 'een majeure' ingreep is? Dan kon Samsom, wanneer de woedende horden van de hulpindustrie zich op hem zouden storten, zeggen: 'Maar kijk dan hoe de VVD bloedt!' Alles om Diederik heel te houden.

En toen kwam die afschuwelijke middag dat Rutte de kamer binnenstormde. Hij had zich verdorie alweer een nul vergist, nu met de zorgpremies. Een typisch geval van oeps.

De rest van het land bleek beter te kunnen rekenen. En nu moeten ze de VVD hebben.

Vertwijfeld speurde Blok in linkse reaguurderspanelen, stroopte Twitter af. Normaal gesproken wemelt het er van de verschillige tweets over de kindjes in Aleppo. Maar hoe hij ook zocht, hij kon geen boos woord vinden over ontwikkelingshulp. Nergens iemand die ziedend het weggekaapte miljard terug eist.

Hij had het kunnen weten. Van de tiende penning tot de Boston Tea Party: volksrevoluties hebben vrijwel altijd de eigen portemonnee als uitgangspunt en zelden het lijden van de ander.

Hij pakte Ruttes rekenmachine en begon uit te rekenen wat hij had kunnen doen voor de hardwerkende Nederlander met die 1, misschien zelfs wel 2 miljard extra hulpgeld die hij moeiteloos van Samsom had kunnen aftroggelen.

Zachtjes begon Stef Blok te wenen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden