REISGENOTE

Er kunnen ernstige dingen gebeuren als je op reis overal maar je visitekaartje achterlaat. Deze maand kreeg ik twee echo's van een al weer bijna vergeten reis een paar jaar geleden....

NELL WESTERLAKEN

De andere kwam via de telefoon. 'Mir mir, Sissy aus Wien.' Ik schrok me dood. Sissy. Ze wist zelf niet of ze naar de keizerin of naar Romy was genoemd, want haar moeder was van beiden nogal in de ban geweest, maar Elisabeth - haar officiële naam - vond ze zelf niks, dus bleef het Sissy. Ze was 1.90 lang, spindun, en had de motoriek van een octopus. Drie avonden per week stond ze in het Burgtheater, in een lullig bijrolletje, maar in haar vakantie claimde ze een hoofdrol.

Blijkbaar had ik haar ballotage in het hotel waar we elkaar tegen het lijf liepen, goed doorstaan. Twee wat lijzige Duitsers die een half uur later arriveerden, werden door haar vanuit de lobby resoluut de deur gewezen met de mededeling dat het hotel vol was. 'Het werd net leuk hier', verklaarde ze kalmpjes toen de receptionist, het Duits niet machtig, verbaasd vroeg waarom de jongelui afdropen.

Onze wegen gingen toevallig dezelfde kant uit, en zo trokken we enkele dagen samen op. Op weg naar het strand liet ze de taxi stoppen bij een eetstalletje. Met een mond vol gebakken vis vertelde ze dat ze een week eerder om dezelfde reden was uitgestapt, waarna de taxi er vandoor ging met een deel van haar bagage, inclusief camera en walkman. En dat was eigenlijk maar goed ook, meende ze, want die rommel had je goed beschouwd nergens voor nodig.

Aan het strand trok ze veel bekijks en niet alleen omdat haar tweedehands badpak forse cups had, maar zij nauwelijks borsten. Toen iemand haar een halve kokosnoot met zelf gebrouwen wijn aanbood, trok ze een vies gezicht, ging op handen en kniën zitten, tilde één been op en goot de kokosnoot leeg tussen haar benen. Die middag hadden we een kring van schaterende mannen om ons heen. De blondines verderop hadden het nakijken.

Op onze laatste avond vroeg ze of ik een mooie jurk bij me had. Voor ik het wist, zaten we in een taxi naar wat ze noemde 'het meest luxe restaurant van het land'. Ik in mijn kreukvrije je-weet-maar-nooit-jurkje, zij in een verfomfaaide broek met slordige naden, die ze door een lokale kleermaker in elkaar had laten flansen. Zij zou tracteren.

We stopten voor een groot hotel, waar ze het beste tafeltje op het terras aan het zwembad koos en twee glazen ijswater bestelde. Ze vroeg niet naar m'n voorkeur en bestelde voor ons beiden een voorgerecht. Ziezo, zei ze, hierna mag je kiezen wat je wilt. Met een royaal gebaar nodigde ze me uit aan de rijk gevulde gratis saladbar.

Aan de andere kant van het brede zwembad stond een imitatie-Harry Belafonte ver weg wat in het luchtledige te zingen. Ze wist dat te ondervangen door vanachter onze tafel een mime act van de grote zanger ten beste te geven. Haar vork deed dienst als microfoon. De obers kwamen niet meer bij van de lach, de gasten na enige tijd ook niet en Harry aan de overkant raakte schaterend zijn tekst kwijt.

We rekenden voor de hele avond een gulden of acht af; het ijswater was on the house, het flesje wijn kregen we van Harry. Ik heb haar later nog wat foto's gestuurd en nooit meer iets gehoord. Tot dat telefoontje, nu meer dan twee jaar later. Ze moet binnenkort in Amsterdam zijn. Ik houd m'n hart vast.

Nell Westerlaken

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden