Reisgenoten In Nejapa werpen de bewoners elkaar brandende ballen toe

Reizigers wisselen op volkskrantreizen.nl ervaringen uit. In ‘Reisgenoten’ elke week een samenvatting van wat er zoal wordt verhaald op het net....

Een kleedje wordt op straat gelegd, de vergeten zolderinhoud uitgespreid, een bordje met ‘waterballonnen 50 cent’ ernaast. Meisjes spelen vals viool, jongens laten zich voor een euro met eieren bekogelen. De koningin zelf koekhapt, terwijl haar zonen geblinddoekt snoepjes uit een bak water proberen op te duiken. Bezoekers met oranje opblaaskronen op het hoofd slenteren wat rond en drinken bier.

Het is feest.

Voor reizigers die Nederland bezoeken moet dit een bijzondere ervaring zijn waarover ze, weer thuis, graag en met verbazing opscheppen. Net als de reizigers op volkskrantreizen.nl graag vertellen over de volksfeesten die zij in den vreemde hebben meegemaakt.

Dansen is een belangrijk onderdeel van die feesten, zoals Erik de Ruiter ondervond in Tokushima, Japan. Daar gaan elk jaar tijdens het Awa Odori-dansfestival duizenden mensen in traditionele kleding de straat op om het lichaam los te gooien. Erik had zich voor de gelegenheid ook in zo’n ‘traditioneel pakje gehesen’, en kreeg als westerling veel camera’s op zich gericht. Een hele ervaring en een aanrader: ‘carnaval op z’n Japans’.

Toch geeft Hans de voorkeur aan de Braziliaanse uitvoering. In 2004 deed hij dat op de luxe manier, door een kaartje te kopen voor de camarotes (tribunes), om vanaf daar de voorbijtrekkende bloco’s (vrachtwagens met muziekband) te bewonderen. In 2006 danste hij voor de bloco’s uit. Een ware uitputtingsslag, want Hans danste elke dag zes à tien uur aan een stuk, en moest daarbij goed opletten niet bestolen te worden. Maar zo was hij wel een echte pipoca.

Geen sambaritme, maar traditionele Thaise muziek knalde uit de boxen op een boeddhistisch tempelcomplex tussen Chiang Mai en Fang; Hans Bijvoet was tijdens een fietstocht op een vierdaags religieus feest beland. Er waren toneelspelers in prachtige kostuums en kraampjes met offergaven die door de speaker luidruchtig werden aangeprezen.

Ook mocht Hans aanschuiven aan de rijsttafel, die werd opgediend in de tempel. Op de trappen ervan waren monniken verdiept in stripboeken die duidelijk niet over Boeddha handelden, en rookte een oude Thai in Ajax-shirtje zijn sigaar. ‘Wonderlijk land’, meent Hans.

In Bangladesh woonde Ben Ernst twee jaar op de grens van een moslim- en een hindoegebied. Zo kon hij van beide partijen feestjes meepikken. Zijn favoriete was ‘Nouka Bais’: een drakenbootrace bij het dorp Ramchild. ‘Als enige buitenlander in het gebied mocht ik mee in een boot met dertig roeiers.' De race werd gehouden onder luid tromgeroffel.

Nu leveren feesten in verre oorden niet altijd plezierige ervaringen op. Het kan zelfs gevaarlijk zijn. Zo vertelt Erik Schoep dat in het dorp Nejapa in El Salvador de bewoners elkaar in de nacht van 31 augustus brandende ballen van lompen toewerpen. Dit alles om de vulkaanuitbarsting van 1658 te herdenken, of om Sint Hieronymus te eren die met vuurballen de duivel te lijf ging. Hoe dan ook, er zijn elk jaar heel wat brandwonden te behandelen.

Het scheelde niet veel of ook Petra Peeters had brandwonden opgelopen bij het islamitisch nieuwjaar, dat zij vierde in Ponorogo in het uiterste zuiden van Java. Als toevallige passant werd zij uitgenodigd het festijn als vip bij te wonen. Die kans liet ze zich niet ontnemen. De vipbehandeling bestond eruit dat zij op een houten podium, verheven boven de massa, twaalf dansen mocht aanschouwen. Weliswaar een spektakel, maar geen pretje gezien de stormachtige wind en verzengende zon.

De voorstelling duurde vele uren, maar vertrekken was geen optie door de constructie van het podium, en door de vipstatus.

René denkt met rillingen op zijn rug terug aan het Dashain-festival in Kathmandu. De stad was veranderd ‘in een groot abattoir. Kern van het festival is dat er dieren geofferd worden, van konijnen en kippen tot enorme waterbuffels’. Voor elke riksja een kip, en voor het koninklijk paleis drie buffels. Die moeten met één houw van een zwaard worden onthoofd.

De voorspoed van Nepal is afhankelijk van het slagen van de slachtpartij. Bij één buffel mislukte het. Voor de bloedige details die dit tot gevolg had, lees volkskrantreizen.nl/reisgenoten.

Michiel van der Geest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden