Reisgenoten Gruwel, wat een bocht

Op Volkskrantreizen.nl delen reizigers hun ervaringen. Deze week: de uitwassen en pluspunten van een stevig avondje doorhalen met lokale dranken....

Gastvrijheid wordt algemeen als een deugd beschouwd. Er is daarom geen land ter wereld dat zijn bevolking niet als gastvrij typeert. Met open armen wordt de vreemdeling ontvangen. En het toppunt volgt als de toevallige voorbijganger wordt uitgenodigd om een glaasje mee te drinken. Een ‘authentieke’ ervaring, zo met de lokale bevolking.

Maar daar wordt dan niet bij verteld dat die bezoeker wordt geacht mokken vol zelfgestookt bocht naar binnen te werken, met alle gevolgen van dien. Het is maar wat je gastvrij noemt.

Neem de reiziger die zich op de site ik hou ook wel van gezellig lokaal drinken noemt. Ergens in de buitenwijken van Moskou deed hij zich op een feest te goed aan lokale wodka. Hij nam iets te veel, wat hem deed besluiten dat ‘de stoep ook een prima plek is om te gaan slapen’.

Een voorbijganger zag hem liggen, kreeg hem niet meer uit zijn slaap en belde de ambulance. In het ziekenhuis werd onze reiziger wakker. Nadat hij zich uitgebreid had verontschuldigd, en had uitgelegd dat de wodka de schuldige was, waren de Russische artsen vol begrip. De rekening was voor hen.

In Japan is het vanzelfsprekend en beleefd de glazen van gasten bij te vullen op het moment dat daar iets uit is gedronken. Lastig als je je lege glazen wilt tellen om na twee of drie op te kunnen houden met drinken, ondervond Linda. Helemaal als je – zoals Linda – ook ‘de neiging hebt te blijven drinken zolang er nog iets in het glas zit’. Hoe zij is thuisgekomen na haar eerste Japanse avondje karaoke weet ze niet meer.

Bert kent een godendrank uit Ethiopië, maar wel eentje met helse gevolgen. Het gaat hier om tej. ‘Het goedje is oranje en wordt gemaakt met honing. Het klokt heerlijk weg, wordt geschonken in grote glazen en is behoorlijk koppig.’ Een desastreuze combinatie, want als Bert op huis aan gaat, vergeet hij ‘verwarmd door de wijn’ zijn jas met daarin zijn paspoort. ‘De volgende dag gebeld en gezocht, maar nee, niemand had iets gevonden en nee, het paspoort was er niet meer.’ Nog altijd koestert Bert het in Amhaars geschreven politierapport, dat bij terugkomst in Nederland waardeloos bleek te zijn.

Ook de Dominicaanse Republiek heeft eigen specialiteiten: Pedro de Macoris Viejo bijvoorbeeld, een rum. In Juan Dolio, op een terras langs de weg, kocht een reiziger met de naam Koen Braak het per fles.

Vrolijk deelde hij het uit aan de Dominicanen, totdat iemand voorbijkam die een machete aan zijn broek had bungelen en ‘deze er pardoes uittrok’. Echter zonder kwaad in de zin. Hij klom een palmboom in en hakte een aantal kokosnoten af. ‘Een gat erin, rum erbij, en drinken maar...’

Ook in minder om hun drankgelagen bekendstaande landen is het goed innemen. In Iran bijvoorbeeld. Heleen reisde erdoorheen en na aankomst bij haar gastfamilie kreeg zij ‘een cocktail aangeboden van sap, red bull en zelfgestookte wodka, Aragh geheten’. Tijdens haar rondreis is ze vaak bij Iraniërs thuis uitgenodigd ‘en overal werd drank aangeboden uit de eigen drankvoorraad’.

Het leven binnenshuis onderscheidt zich in Iran nogal van hetgeen zich afspeelt op straat, legt Heleen uit. ‘Ik heb in die drie weken tussen de ‘vrome moslims’ in ieder geval meer alcohol gedronken dan ik hier in het zondige Westen in een heel jaar naar binnen sla.’

Maar alcohol kan ook in je voordeel werken, al moet je daar soms even je smaakpapillen voor uitschakelen. Jasibo werkt al een half jaar in China, maar kan niet wennen aan de Baijio. ‘Gruwel, wat een bocht. Als ik het ruik gaan alle alarmbellen rinkelen en lopen de rillingen me over de rug.’

Dan nu het voordeel: ‘Tijdens het toosten (gambei) heb je je Chinese tafelgenoten na twee glazen onder de tafel en heb je hun eeuwige respect verdiend.’ Wat Jasibo in zijn werk niet lukte, lukt met een avondje doorhalen wel: de Chinezen hebben ontzag voor hem.

Michiel van der Geest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.