Reisgenoten Are you guys wonna do that on a BIKE?!

Volkskrantlezers wisselen op volkskrantreizen.nl ervaringen uit. In ‘Reisgenoten’ elke week een samenvatting van wat er zoal wordt verhaald. Deze week: sportprestaties van formaat....

Op vakantie in het buitenland zie je het wel eens. In the middle of nowhere duikt ineens een oer-Hollands gezin op dat de omgeving verkent op een even oer-Hollandse fiets. Kun je niet beter met de auto gaan? ‘Nee hoor, wij gaan op de fiets, want bewegen is goed’, wordt er triomfantelijk gezegd.

Bewegen kun je op vele manieren, je kunt op reis inderdaad gewoon fietsen of wandelen, maar vakantievierende hardlopers zie je ook wel eens. Want waarom zouden ze hun dagelijkse renpatroon onderbreken puur en alleen omdat ze op reis zijn? Als het moet, maken ze hun kilometers zelfs rond het middaguur met de brandende zon in de nek. Dat komt al dicht in de buurt van afzien.

Als je per se iets aan sport wilt doen tijdens je vakantie, kun je natuurlijk naar de eerste de beste gym. Bijna elk redelijk hotel heeft tegenwoordig wel een fitnessruimte waar gasten zich, hangend aan allerlei toestellen, kunnen uitleven. Maar voor de fanatiekelingen onder ons, is dat absolute peanuts. Adrie Freijters ging van Cairo naar Kaapstad, door tien landen, 12 duizend kilometer, 95 etappes, oftewel ‘de langste en meest extreme wielerkoers ter wereld: de Tour d’Afrique’. Voor hem was het de ultieme fysieke en mentale uitdaging en een intens gevoel van avontuur. ‘De tiende etappe, toen ik opeens geen water meer had, vol met kramp zat en dacht de weg kwijt te zijn*. Je kunt je de ontlading niet voorstellen toen ik de finishvlag op de top van een zandduin zag uitsteken. Of neem de Hel van het Noorden, zoals de klassieker Parijs-Roubaix wordt genoemd, maar dan in Kenia. We hebben gekoerst over keien zo groot als bakstenen, zes dagen achter elkaar’.

Het kan erger. In 1994 fietste Bert Fakkeldij in de heetste maand van het jaar (juli) met drie man door Arizona. ‘Are you guys wonna do that on a BIKE?’ was de reactie van de Amerikanen. Het was duidelijk, schrijft Fakkeldij: in hun optiek kwamen de gekste mensen overgevlogen vanuit Europa.

Bij Ivar zat het er al van jongs af aan in. Op zijn dertiende fietste hij met zijn pa rondom het Balatonmeer in Hongarije. De jaren erna fietste hij van Amsterdam naar Kopenhagen, Berlijn, Zwitserland en Rome om het daarna nog serieuzer aan te pakken: een half rondje Australië. Met wat voelde als een zonnesteek kwam hij tot stilstand vlak voor de Nulabor-woestijn, 1600 kilometer helemaal niets in het vooruitzicht. ‘Toen heb ik de trein genomen. Ik heb dus nog een rekening openstaan met de Australische woestijn’, schrijft Ivar.

De marathon van New York zal Gert niet licht vergeten. Het begon al niet lekker toen hij in het vliegtuig werd opgeschrikt door gerommel in zijn buik, met onprettige gevolgen. Op de dag van de marathon moest hij kort na de start ontzettend plassen. Op de Narrow Verrezano Bridge nam hij toch maar even de tijd om zijn blaas te legen, maar in Brooklyn moest hij alweer. En of dat niet genoeg was, keerde na een paar kilometer ook het buikgerommel terug. Na alle tegenslagen kwam Gert na 3:40.57 uur lopen in Central Park toch nog heroïsch over de finish. Hoe anders verging het Kaaskopje die meedeed met de halve marathon in Reykjavik. ‘Na tweeënhalf uur was ik er nóg niet. Ik kwam als een Quasimodo over de streep.’Zo’n acht keer beklom Toot de berg Tungurahua in Ecuador (5010 meter). ‘De euforie als je in de sneeuw op de top staat na uren klimmen, met andere sneeuwtoppen rondom. En nu heb ik een versleten knie en kom ik de berg niet meer op en al helemaal niet af’.

Trainen, beulen en bloeden, maar dan permanent. Gidon koos daar vier jaar geleden voor toen hij zijn leven drastisch omgooide. Hij ging thaiboksen in Thailand. Intern bij een sportschool, hardlopen door de jungle, traditionele Muay Thai trainingen, rauwe eieren als ontbijt. Dat wilde hij ook. Na een maandje proeftrainen wist Gidon zeker dat hij zijn plek had gevonden: ‘De geur van tijgerolie, het geschreeuw van de jongens en de doffe klappen op het harde leer maken het compleet’ (lees Gidons reisdagboek op vkreizen.nl). Maar zo ver gaan als Gidon, hoeft natuurlijk niet. Zo nam Giek deel aan het Finse kampioenschap roeien (dames-8). Voorrondes? Welke voorrondes? De enige eisen waren inschrijven en komen opdagen. Kettingroken, gebrek aan ervaring en bedroevende vaardigheden waren geen bezwaar. Desalniettemin werd Giek laatste.

Jady Petovic

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden