Regen

Het regende nogal, de laatste dagen. Ik wil daar verder niks mee beweren, ik constateer slechts. Climategate heeft de sceptici die alle onheilsverhalen over de klimaatverandering naar de prullenbak verwezen voorlopig de wind in de zeilen bezorgd....

Volgens Rob Sluijter van het KNMI was statistisch gezien niks aan de hand, maar ik was er toch niet helemaal gerust op.

Regen werkt sterker op ons gemoed dan zon, is mijn indruk. Misschien komt dat door onze Afrikaanse genen en zijn we in diepste wezen nog altijd tropische schepselen met een aangeboren afkeer van hoosbuien en paraplu’s.

Het weer wordt hier pas echt een onderwerp van gesprek als het regent, stormt of sneeuwt. En regen gaat daarbij altijd gepaard met noties van somberheid, doodsdrift, naargeestigheid en pessimisme. Als je een hekel hebt aan Nederland begin je niet eerst over files, onbeschoft winkelpersoneel, rotjochies in Vogelaarwijken, Haagse zakkenvullers of de dieven van de belastingdienst, maar over de regen – de rest komt later wel aan de beurt.

Eerst en vooral is dit een kolere-kikkerland en een ellendig moeras – en dat komt door al die regen. Terwijl het hier toch meestal droog is.

Het allerdroevigste gedicht van de toch al niet zo vrolijke J.C. Bloem heet ‘November’, maar het had net zo goed ‘Regen’ kunnen heten. Het regent en het is november; / Weer keert het najaar en belaagt / Het hart, dat droef, maar steeds gewender, / Zijn heimelijke pijnen draagt. Het gedicht eindigt met de regels: Altijd november, altijd regen, / Altijd dit lege hart, altijd.

Je kunt natuurlijk zeggen, oké, Bloem, gimme a break. Maar het is niet voor niets dat de twee slotzinnen tot de beroemdste en meest geciteerde van de Nederlandstalige poëzie behoren. Kennelijk sluiten ze aan bij een breed gevoeld sentiment.

In Amerika is het vrolijk Singin’ in the rain voor en Raindrops keep falling on my head na, bij ons is het altijd november en altijd regen. Misschien vindt onze calvinistische ziel dat regen ons meer toekomt dan zonneschijn.

Een tijdje geleden sliep ik nogal slecht. Als moderne man haalde ik voor mijn iPhone een app op die een zorgeloze slaap garandeerde. Het was een Amerikaanse regensimulator. Je kon kiezen tussen ruisende regen, harde slagregen, tikkende regen en nog wat varianten. Het hielp niks. Ik was meteen zo alert als een dijkbewaker. Ik vind regen geen rustgevend, maar een verontrustend fenomeen. Bij buien die langer dan een uur duren komt de oerangst boven dat het nooit meer ophoudt en we weer een ark van Noach zullen moeten bouwen.

Het mooiste verhaal ooit geschreven over regen heet heel toepasselijk ‘Rain’, uit 1921, van de Britse auteur William Somerset Maugham. Rain speelt op Pago-Pago – Amerikaans Samoa – in de Pacific. Het regent voortdurend in Rain.

Een protestantse missionaris probeert een prostituee te redden en tot het geloof te brengen, maar valt uiteindelijk voor haar charmes en pleegt zelfmoord. Het is moeilijk er precies de vinger op te leggen hoe het precies zit, maar het is duidelijk dat het zover niet was gekomen als de zon had geschenen. De regen heeft het gedaan. Daarmee zijn verleiding en wellust op Pago-Pago neergedaald, en uiteindelijk de dood.

Ik ben blij dat het de komende week weer droog wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden