Redelijk debuut Auster stelt teleur

De permanente nervositeit die het filmfestival van Cannes altijd doet lijken op een overbevolkte pyschiatrische inrichting, is voor een belangrijk deel te wijten aan het gegeven dat het voor menige regisseur, producent of distributeur alles of niets is....

Van onze verslaggever

Peter van Bueren

CANNES

Distributeurs schrapen films bij elkaar waarvan de vertoningsrechten nog vrij zijn en regisseurs vechten om de aandacht van iedereen die iets kan bijdragen aan publiciteit voor zijn vermeende meesterwerk. Niemand wil de boot missen en de druk is groot. Reputaties worden in Cannes verwoest, maar ook nieuwe talenten geboren. Hier debuteren met een film die positief wordt ontvangen, kan voor zulke talenten beslissend zijn voor een verdere carrière.

Daarom ook is de Camera d'Or voor de beste debutant in een van de officiële programma's in de twintig jaar dat hij bestaat uitgegroeid tot een zeer begeerde trofee, eerder gewonnen door regisseurs als Robert Young, Jim Jarmusch en John Turturro.

Dit jaar dingen 24 films naar deze debuutprijs. Met grote verwachting werd uitgekeken naar de eerst debutant in de competitie, de Amerikaanse schrijver Paul Auster. In een vruchtbare samenwerking met regisseur Wayne Wang was Auster eerder nauw betrokken bij de verfilming van de buitengewoon aardige Blue in the Face en Smoke, waarvoor hij de scenario's schreef. Een nieuw scenario wilde hij laten verfilmen door Wim Wenders, maar deze vroeg zich af waarom Auster dat niet zelf deed. Paul Auster waagde de gok en presenteerde in Cannes zijn Lulu on the Bridge, met Harvey Keitel, Mira Sorvino, Willem Dafoe en Vanessa Redgrave.

Keitel, altijd goed, speelt de saxofonist Izzy, die bij een overval in een nachtclub wordt getroffen door een kogel. Hij herstelt van de bijna dodelijke verwonding, struikelt 's nachts over een lijk, neemt de tas van de vermoorde man mee en vindt daarin een telefoonnummer en een doos met een geheimzinnige steen. Het telefoonnummer leidt naar het meisje Celia (Sorvino), dat meteen de vlam van zijn leven is. Celia wordt gevraagd voor de rol van Lulu in een remake van de klassieke film Pandora's Box (geregisseerd door Vanessa Redgrave). Er blijken verbanden tussen de verschillende dozen. Maar dat Izzy's leven heel anders zou kunnen verlopen, blijkt uit het even verrassende als slappe slot.

Vooral door de acteurs en af en toe een sterke sfeer is Lulu on the Bridge een redelijk debuut, maar echt goed is hij niet. De sprookjeskant van het gegeven werkt niet in combinatie met het realisme van een boeiende verliefdheid van een verlopen saxofonist. En de dialogen zijn, merkwaardigerwijs, niet altijd sterk. Auster is te veel schrijver gebleven, een echte regisseur had eerst eens flink aan het scenario gesleuteld. Jammer.

Ook wat teleurstellend is de nieuwe film van Rolf de Heer, de Australiër met Nederlands bloed, die naam maakte met onder meer Bad Boy Bubby en The Quiet Room. De Heer zoekt altijd grenzen op door zijn aandacht te richten op ongewone mensen, in dit geval een zwaar gehandicapte vrouw in een rolstoel, Julia, gespeeld door een vrouw in dezelfde omstandigheden, Heather Rose, die ook het scenario schreef.

Het dramatisch verhaal betreft een groot verlangen naar liefde en de jaloerse bejegening door de hulp van die vrouw, wanneer Julia haar liefde vindt. Riskant gegeven, met kansen op sentiment en zelfs perversiteit. De film blijft binnen de perken, heeft een paar mooie, zij het ook voor de hand liggende momenten maar tevens een onbevredigend einde. Opmerkelijk door die vrouw, maar dat alleen is toch niet genoeg. Films met een ontroerend pingeltje bij een ontroerende scène zijn nooit echt goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden