Reclame & politiek (3)

Wanneer zijn politiek en reclame getrouwd geraakt? Veertig jaar geleden...

Het leek toen nog een beschaafd huwelijk te worden. D’66 wilde de politiek in, en een geestverwant van het eerste uur was toevallig reclameman. Martin Veltman: de Kay van de Linde van Hans van Mierlo.

Geen vergelijk natuurlijk. Martin Veltman had geen sporen verdiend in Amerika, dus hij zou het nooit in z’n hersens hebben gehaald om Van Mierlo in de RAI te laten optreden voor een verzameling vastgoedhandelaren. Hij liet Van Mierlo langs de gracht wandelen, hardop mijmeren over wat er allemaal aan de Nederlandse democratie ontbrak, en ten slotte het uitzicht openen op een bescheiden nieuw heil.

Want in dat opzicht is er niks veranderd in de branche. De huisvrouw mag wanhopig lijken om haar kapotte wasmachine, maar daar is de Delftse hoogleraar al die het apparaat professioneel ontkalkt, en meteen breekt de zon weer door.

Veltman, die in zijn vrije tijd soms mooie gedichten schreef, liet Van Mierlo misschien vier minuten somberen, maar aan het eind van de wandeling moest hij een blijde boodschap uitspreken. En waarachtig: uit het niets vandaan kwam de partij met zeven zetels in de Tweede Kamer. Altijd nog één meer dan ze na al die jaren over hebben gehouden

Hoeveel zendtijd zal de publieke omroep ze gunnen voor de drie lijsttrekkersdebatten die ze tussen nu en 24 juni willen houden met bijmekaar acht kandidaten?

Ach, lieve heer.

Ze zijn onder Dittrich bijna de laatste restjes sympathie van de kiezer kwijtgeraakt, maar dit vertedert toch weer: dat ze een campagne hebben verzonnen die samenvalt met het WK voetbal. Een gaaf voorbeeld van de wet van de remmende voorsprong: als eerste de revolutie van olielamp naar gaslicht in de praktijk gebracht, en daarna blind gebleven voor het wonder der elektriciteit.

En acht kandidaten, dat ook nog. Maar het is de prijs die ze consequent voor hun beleidsjuwelen zijn blijven betalen: de D stond nou eenmaal voor democratie, en dan weet je wat je in huis haalt. Dan mag je nog van geluk spreken dat zich niet achthonderd leden kandidaat hebben gesteld.

Zouden alle gegadigden zich hebben voorzien van een Martin Veltman of een Kay van de Linde?

Lousewies laat zich denk ik adviseren door haar man met wie ze ’s avonds in bed de video’s van haar optreden terugkijkt. Pechtold is te ijdel om te willen geloven dat iemand het beter zou kunnen beoordelen dan hijzelf. De overige zes behelpen zich vermoedelijk met plaatsgenoten die wel eens iemand in de gemeenteraad hebben geholpen.

Op 24 juni – mij benieuwen of Nederland nog mee mag doen in de tweede ronde die dan begint – organiseren de wereldvreemde schatten een ‘finaal debat’, aan het eind waarvan de winnaar, dus de nieuwe partijleider, bekend wordt gemaakt.

Toen hij nog niet wist dat er acht in plaats van twee kandidaten zouden zijn, sprak Hans van Mierlo een voorzichtige voorkeur uit voor het kereltje Alexander, omdat die ‘als buitenstaander’ de partij misschien het best uit haar lappenmand kon halen.

De godfather bedoelde natuurlijk dat Lousewies, als lid van een fractie die drie jaar lang de lappenmand had helpen inrichten, een enigszins besmette gegadigde was geworden

Maar kabinetslid Alexander dan soms minder omdat die op gezette tijden iets dappers had geroepen dat de volgende ochtend al weer was ingeslikt?

Veel commentatoren voorspelden vorige week dat de uitverkiezing van Mark Rutte als eerste man van de VVD nadelig zou zijn voor de sociaal-liberalen.

Maar kop op, jongens! Die Rutte zit straks in de tang bij Verdonk, en wordt met de dag rechtser. Probeer zo beschaafd mogelijk langs de gracht te mijmeren, dan wordt het misschien nog wat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden