Rechter

Twee partijen hebben een conflict, de NCRV wordt gebeld, die stuurt rechter Frank Visser op pad om te kijken wat er aan de hand is en dan volgt een uitspraak....

Dat is waar het op neerkomt bij De Rijdende Rechter, maar dan heb je nog geen televisie. Dan moet er meer bewegen. Het begint in de studio, met Mieke van der Weij die vertelt waar het vanavond om draait. Dan gaat de camera op huisbezoek bij de eisende partij, die vertelt hoe erg het is. Terug naar de studio: Mieke vraagt de eiser hoe erg het is. Dan gaat de camera langs bij de verweerder, die vertelt dat er niets van waar is. Weer naar de studio, waar de verweerder net arriveert om aan Mieke te vertellen dat er niets van waar is.

Nu we dus snappen hoe het zit, kunnen we afreizen naar Wolvega, waar een boom in een tuin aan de ene kant het object is van liefdevolle koestering, maar aan de andere kant het kristallisatiepunt van een diepgewortelde burenruzie.

Er is dus achter de schermen al heel wat afgereden voor de rechter komt aangereden. De rechter lacht. Hij vindt het elke keer weer leuk, want zo kom je nog eens ergens en hoor je nog eens wat. Hij is door een speciaalzaak in vrijetijdskleding zo onder handen genomen dat alleen om die reden al de halve buurt uitloopt. Hij doet vaak denken aan Prikkebeen. Wonderlijke vesten, vlinderdassen, geruite petten, loden jassen. De rijdende rechter is niet groot, maar hem over het hoofd zien lukt je niet.

Hij kijkt rond, beide partijen doen nog een keer hun verhaal, en in de betere afleveringen begint de kijker nu sympathie op te vatten voor een van de twee. Dat is nodig, want anders kijk je naar een voetbalwedstrijd zonder duidelijke voorkeur voor een elftal, wat minder interessant is. Het is ook mooi wanneer beide kanten tegenstrijdige versies van de werkelijkheid geven, zodat je weet dat iemand een potje staat te liegen. Helemaal mooi is het, maar dat komt weinig voor, misschien moeten de makers daar eens wat beter op letten, wanneer de eiser in een kwestie over de betwiste loop van een stoep de naam Straatman draagt, en de eiser in een kwestie over een auto Vanderwielen heet.

Nu volgt een zitting in een café of een andere gelegenheid in de buurt. De rechter stelt vragen, een deskundige legt uit, en de rechter gaat nadenken.

De slotscène speelt zich weer af in de studio. De rechter draagt nu een net pak. Het olijke is hij kwijt. Hij velt zijn vonnis en vertrekt. Mieke van der Weij doet de nazorg. De boom moet weg of niet, de schutting moet tien centimeter worden verplaatst of mag blijven staan, maar de ruzie woekert voort. Thuis fantaseren we over de manier waarop de buren elkaar nu verder gaan dwarszitten.

Wat de betrokkenen bezielt ten overstaan van een miljoen kijkers hun recht te zoeken, is een raadsel. Wat de NCRV beweegt, ligt misschien meer voor de hand. Het is algemeen bekend dat wij allen ooit voor de rechterstoel moeten verschijnen, hoe oppassend we ons ook hebben gedragen, en dat de vooruitzichten slecht zijn. Met die rechter valt niet te spotten, hij draagt geen vrijetijdskleding want hij is altijd en eeuwig in functie, en er is dan voorzover bekend geen Mieke van der Weij voor de nazorg. Die rechter geeft geen bindend advies, maar velt een oordeel, het laatste oordeel, en dat kon vooral voor hen met een reformatorische achtergrond wel eens heel slecht uitpakken. Zie ook het bijbelboek Openbaring. Het is goed dat de NCRV ons op luchtige wijze vast vertrouwd maakt met deze gedachte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden