Recept

De Dolle Dramadagen zijn aangebroken. Na de maar matig geslaagde verfilmingen van de vastgoedfraude en het leven van Freddy Heineken zijn er weer volop alternatieven voorradig.

De afgelopen periode schotelde RTL de kijkers al Divorce voor, sinds drie weken biedt de VARA Volgens Robert. Deze weken volgen de ziekenhuisserie Charlie (AVRO) , op RTL4 Aaf, en SBS gaat het proberen met advocate Danny Lowanski - Nederlandse versies van Amerikaans of Brits succes. Volgens de wet van de risicobelegger: eerder behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Intussen maakte de VPRO namen bekend van de te verschijnen serie over Johan Cruijff, en waagt de EO zich binnenkort aan Vincent van Gogh. Misschien dat Barry Atsma een meesterlijke schilder neerzet, maar Jeroen Krabbé legde vorige week in Pauw & Witteman al een potentieel struikelblok bloot: hij speelt een nazaat van Van Gogh wiens verzonnen verhaal niet in goede aarde viel bij de echte nabestaanden van Van Gogh. Nu maar hopen dat de kijker het wil geloven, en toch werkelijkheid van fictie weet te scheiden.

De wet van het televisiedrama: hoe dichter op de werkelijkheid, hoe dieper de valkuil. Zodra het een eendimensionale verfilming van de (veronderstelde) werkelijkheid wordt, dreigt het hopeloos mis te gaan. Dat is wat er onder meer haperde aan De ontmaskering van de vastgoedfraude en Freddy, leven in de brouwerij: je slaat aan het vergelijken met de werkelijkheid en ziet geen Heineken, maar vooral Thom Hoffman. Als dan ook nog een Amerikaanse ballroom gewoon de wintertuin van het Krasnapolsky blijkt, is de illusie doorgeprikt.

Zeker in het lichtere genre is een onderlinge verstandhouding nodig tussen makers en kijker. Een ingehouden, liefst enigszins intelligente knipoog die zegt: u en ik weten ook wel dat we een toneelstukje opvoeren, maar vertel het niet verder. De kijker wordt liefdevol ingelijfd als bondgenoot.

Dat maakte de series van 't Schaep, waar de knipoog nog het vetst was, mede tot succes, evenals - in iets mindere mate -Moeder, ik wil bij de revue.

Dat lukt ook Divorce en Volgens Robert. Beide series hebben de wankelende man in de hoofdrol. Veertigers, worstelend met hun midlifecrisis. Het is geen toeval dat in beide series oudejongensmuziek klinkt als Suzie Q van Creedence Clearwater Revival of Roundabout van Yes.

Divorce, dat zondag zijn laatste aflevering beleefde, belicht de levens van drie mannen die in een gezamenlijke villawoning hun wonden likken na hun verbroken relaties. Een gegeven met eindeloze mogelijkheden, van de gevechten om de vakantie met de kinderen tot aan verhoudingen met moeders van het schoolplein en een verliefdheid op de cardiologe.

De serie - een tweede reeks is aangekondigd - drijft op gedegen acteerwerk van met name de hoofdrolspelers: Jeroen Spitzenberger, Waldemar Torenstra en Dirk Zeelenberg.

Toch bevalt de onhandige huisarts Robert Finkelstein (Peter Blok) in Volgens Robert mij beter. Zijn crisis, nadat hij zijn vrouw (Jacqueline Blom) in een opwelling heeft geslagen, is even universeel als die van lotgenoten uit Divorce, maar het spel en scenario (van Peter Blok en Maria Goos) zijn gelaagder.

Zijn terugkerend alter egootje (de jonge Robert), Finkelsteins therapeute die op gepaste momenten zijn waan en werkelijkheid doorkruist: het leidt tot comedy die een beetje schuurt. En een verstandhouding met de kijker: diens pijn wordt gedempt met de lach. Een zalig medicijn van dokter Finkelstein.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden