Recensie

Willen we alles wel weten van Delphine de Vigans moeder?

De Franse schrijfster Delphine de Vigan (1966) brak in 2007 door met haar roman No et moi, over twee meisjes uit verschillende milieus die vriendinnen worden. Ondanks de besproken ellende wist De Vigan een lichte stijl te bewaren. Niets weerstaat de nacht is andere koek.


Het is een volledig autobiografische familieroman, met de moeder van de schrijfster, Lucile, als middelpunt. Dochter Delphine maakt de lezer deelgenoot van haar goede intenties, het wespennest waarin ze zich begeeft, haar twijfel en de moeizame voortgang van het schrijfproces.


Ze voert de spanning ermee op. Net zoals met het stukje bij beetje aan flarden scheuren van de idylle van de grote, gelukkige familie Poirier. Van overspel en geldproblemen tot zelfmoorden en incest: niets blijft Lucile en haar broers en zussen bespaard.


Lucile staat een beetje los van de rest. Een rustig en mooi kind. Ze trouwt jong, nadat ze op haar achttiende zwanger is geraakt van Delphine. Een geborgen kindertijd kan ze haar dochters (een tweede volgt vier jaar later) niet bieden. Alsof ze niet is opgewassen tegen het leven.


Met dit boek heeft Delphine de Vigan recht willen doen aan het roerige leven van haar moeder. De urgentie van de schrijfster is van meet af aan duidelijk. Voor de lezer lijkt het hele verhaal echter té particulier om echt te boeien.


Al dachten de 500 duizend Fransen die het boek inmiddels kochten daar ongetwijfeld anders over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.