Recensies

Regisseur Mitchell weet de onbestemde rusteloosheid van de tienjaren knap te vangen, maar de afwezigheid van drama eist zijn tol the myth of the american sleepover Single Julie waant zich bekeken in haar eigen huis the resident

Drama: The myth of the american sleepover

Dromerig debuut over slaapfeestjes lijkt doortrokken van weemoed, maar is te kabbelend om echt indruk te maken.


Een groepje jongens kruist een groep meisjes, vroeg in de avond in een Amerikaanse buitenwijk. De zomervakantie is bijna afgelopen. Zowel de jongens als de meisjes hebben opgerolde slaapzakken onder hun arm; ze gaan allemaal naar een slaapfeestje, maar niet op hetzelfde adres. Meisjes hebben meidenfeestjes, jongens slapen bij jongens.


Ze komen uit alle hoeken en gaten gekropen, zo lijkt het: jonge tieners met slaapzakken, in de schemering op weg naar een laatste onschuldig samenzijn, voordat het nieuwe schooljaar hogere eisen aan hen gaat stellen. Het is een van de fraaiste beelden uit The Myth of the American Sleepover.


Het onafhankelijk geproduceerde debuut van David Robert Mitchell kent meer van dit soort dromerige scènes, die doortrokken lijken van weemoed. Slaapfeestjes, wie herinnert ze zich nog? Mitchells film gaat over de periode waarin argeloosheid wordt ingeruild voor ervaring.


In een losse vorm en een rustig tempo volgt de film verschillende tieners, zo ongeveer tussen de 13 en 19 jaar oud, gedurende één lange avond en nacht. De nadruk ligt op de jongste categorie, die hunkert naar het soort spanning waarover de ouderen al blasé doen. Ze drinken, blijven de hele nacht op, zoenen en worden verliefd.


Mitchell laat het zich allemaal afspelen in een ondefinieerbaar tijdperk. Het uitgebleekte kleurenpalet draagt bij aan een lome sfeer, net als de vaak haperende, richtingloze dialogen. De jonge, grotendeels onervaren acteurs leveren goed werk, al heeft niet iedereen evenveel talent en charisma.


Mitchell weet de onbestemde rusteloosheid van de tienerjaren knap te vangen. Toch begint de afwezigheid van drama na verloop van tijd zijn tol te eisen. The Myth of the American Sleepover is een intrigerend debuut, maar te kabbelend en vrijblijvend om echt indruk te maken.


Drama: The resident

De horrorthriller The Resident wordt uitgebracht onder het ooit roemruchte, thans heropgerichte Hammer-logo. Dat schept verwachtingen, die de Finse debutant Jokinen helaas niet waarmaakt.


Aan de acteurs ligt het niet zozeer. Hoofdrolspelers Hilary Swank en Jeffrey Dean Morgan voldoen als Juliet en Max - de een huiszoekend en vers single, de ander huisbaas en ogenschijnlijk vriendelijke kluizenaar. Max woont helemaal alleen met zijn excentrieke en bejaarde vader (Christopher Lee). En wanneer Juliet eenmaal ingetrokken is in het haar verontrustend goedkoop aangeboden appartement in een vervallen gebouwenblok in Brooklyn, kan het kat- en muispel aanvangen. Juliet - die van badderen houdt - waant zich bekeken in haar woning en wordt 's ochtends plots heel erg moeizaam wakker.


Wat regisseur Jokinen beweegt om direct zijn grootste troef weg te geven en duidelijk te maken of vader danwel zoon heimelijk mee gluurt, is een raadsel. Net als zijn keuze om The Resident halverwege te onderbreken voor een allesverklarende flashback, daarmee een streep zettend door het restant aan suggestie en spanning. Filmische onkunde, is dat.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden