Recensies

Hij geeft zichzelf een prachtig eerbetoon Dennis Coffey Kippenvel voor muzikanten Hernandéz-NapolesHun beste album tot nu toe Kraak & Smaak De geserreerde aanpak werkt goed BENT

Pop: Dennis Coffey

Dennis Coffey heeft de afgelopen vijftig jaar meegespeeld op talloze belangwekkende rhythm & blues- en soulplaten. Hij maakte onder eigen naam al meer dan een dozijn albums. Vreemd dus dat Coffey altijd wat onbekend is gebleven, terwijl zijn harde psychedelische gitaargeluid in beroemde hits van The Temptations (Cloud Nine, Ball Of Confusion) en Freda Payne (Band Of Gold) zo prominent aanwezig is. Als een van de Funk Brothers, de huisband van Motown, verdient hij op zijn minst een plaatsje tussen de allergrootste sessiemuzikanten en soulproducers.


Een prachtig eerbetoon geeft hij zichzelf op zijn veertiende studioplaat. Hij neemt een paar van zijn eigen liedjes opnieuw onder handen en presenteert nieuw werk. Het is een zeer feestelijke plaat geworden, vol uitbundig swingend koperwerk en natuurlijk het onmiskenbare met 'fuzz' doordrenkte gitaargeluid van de meester zelf. In de roos zijn ook de gastbijdragen van soulzanger Mayer Hawthorne en de Schotse Paolo Nutini.


Pop: Booker T. Jones

Coffey is ook te horen op het nieuwe album van een andere legendarische muzikant uit het klassieke soul tijdperk: organist Booker T. Jones. De toetsenist uit Memphis revancheert zich op zijn nieuwe plaat voor het nogal teleurstellende comebackalbum van twee jaar geleden, Potato Hole, waarop zijn Hammondorgel werd weggedrukt door robuuste rockmuziek.


Op The Road From Memphis is het drummer Questlove van The Roots die met zijn gortdroge geluid alles in goede banen leidt en worden instrumentale nummers als Gnarls Barkleys Crazy afgewisseld met gezongen bijdragen van gastvocalisten. Fraai is Progress met My Morning Jackets Yim Yames. Maar als mislukt kan de bijdrage van Lou Reed worden beschouwd. Na tien nummers vurige soulmuziek komt zijn geprevel in The Bronx als een emmer ijswater over de luisteraar heen. GK


Pop: Delta Swamp Rock

Het Britse Soul Jazz label heeft de afgelopen jaren een onberispelijke reputatie opgebouwd als het gaat om het compileren van zwarte muziek. Van soul tot reggae en hiphop tot free jazz verschenen er fraai verzorgde, vaak onmisbare uitgaven.


Binnen de rockmuziek begeeft Soul Jazz zich zelden, maar Delta Swamp Rock laat zien dat ze ook alle expertise in huis hebben op het gebied van rock 'n' roll en country uit het zuiden van de VS in de jaren zeventig.


Voorzien van een prachtig boekwerkje is dit een dubbel-cd om van te smullen. Typische southern rock bands als Lynyrd Skynyrd en de Allman Brothers klinken ingebed tussen Joe South, Dan Penn en Boz Scaggs ineens heel anders. Knap gevonden zijn de bijdragen van Bobby Gentry. Een compilatie die verrast, informeert en vooral zeldzaam veel luisterplezier oplevert. GK


Wereldmuziek: Osvaldo Hernandéz

Osvaldo Hernandéz-Napoles is afkomstig uit Mexico. Hij bespeelt onder meer de Venezolaanse quatro (gitaarachtige) en Braziliaans slagwerk als de pandeiro en de berimbau. Maar dankzij intensieve samenwerking in zijn nieuwe vaderland België met gitarist en ûdspeler Karim Baggili is zijn muzikale palet flink uitgebreid. Voeg bij al die invloeden nog het klaaglijke gesnater van de Armeense duduk (dubbelriet blaasinstrument) en je snapt opeens waarom nooit eerder gelegde muzikale dwarsverbanden niet alleen de luisteraar maar ook de muzikanten kippenvel kunnen bezorgen.


Het titelstuk Tierra is wat dat betreft exemplarisch. Over een statig ritme dat beelden oproept van een karavaan in de woestijn, kringelen melodielijnen uit duduk en trutruka (trompetachtig instrument uit Chili) sierlijk doorelkaar, terwijl Osvaldo met smekende stem een oproep doet om moeder aarde te behoeden voor verdere milieurampen.


Dance: Kraak & Smaak

Met hun vorige album Plastic People kreeg Kraak & Smaak in 2008 veel aandacht buiten de landsgrenzen. Het moet raar lopen wil dat met Electric Hustle, hun derde album, niet opnieuw lukken: : het is hun beste album tot nu toe.


Wim Plug, Mark Kneppers en Oscar de Jong borduren voort op hun bekende dansbare mix van funk, soul, jazz en elektronica met soulvolle vocalen. Al is het soms nog wat gladjes, de funk en soul hebben aan diepte gewonnen en het klinkt doorleefder en krachtiger. Deels komt dat doordat Kraak & Smaak meer leunt op zwaarder aangezette elektronica. En deels dankzij een aantal goed gekozen vocalisten. Daarbij contrasteert Janne Schra's lichte stem prettig met de gekwelde blues van John Turrell en pure soulzanger Lee Fields.


Een plus zijn de focus in elke track en de krachtige arrangementen en opbouw. Met een mooi ingehouden euforie krijgen nummers spannende subtiele twists mee, door bijvoorbeeld een karakteristiek synthloopje meer ruimte te geven of een voller arrangement in te zetten. Electric Hustle blijft zo toegankelijk voor een breder publiek.


Theater: Bent

Ze staan vlak naast elkaar, maar ze mogen elkaar geen moment aankijken. Als de bewakers zien dat er op een of andere manier sprake is van communicatie tussen de gevangenen, lopen ze gevaar. Dus richten de twee jonge mannen hun blik op oneindig, terwijl ze stiekem met elkaar praten. Want ze voelen zich enorm tot elkaar aangetrokken.


Bent (aanduiding voor homoseksuelen) van de Amerikaanse toneelschrijver Martin Sherman speelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dezer dagen is het stuk (uit 1979) te zien in theater De Engelenbak, in het kader van Theater na de Dam, dat de traditionele dodenherdenking op 4 mei vervolg en verdieping wil geven in het theater.


Thomas Cammaert en Kevin Hassing spelen de twee jonge mannen, in regie van Gerardjan Rijnders. Hun bewerking is ingrijpend en concentreert zich op de gebeurtenissen in het kamp; aan wat daaraan voorafging, wordt sporadisch gerefereerd. De enscenering is sober, het spel veelal ingetogen en het resultaat vaak ontwapenend en aangrijpend.


De kampleiding spreekt hen aan als 'smeerlap' (Cammaert) en 'Jood' (Hassing); de eerste heeft een roze driehoek op zijn jasje, de ander een gele ster. Met een roze driehoek ben je het laagste van het laagste in het kamp, dus kun je maar beter zorgen dat je een gele ster bent.


Tussen deze twee bloeit een romance op, ondanks alle verschrikkingen - of misschien juist: dankzij. Ze kunnen klagen en mopperen, maar dromen doen ze ook, en liefhebben zonder dat ze elkaar daadwerkelijk aanraken - een scène die destijds in de VS nog voor opschudding zorgde.


Ondanks de tijd die er sinds de wereldpremière verstreek, doet Bent niet gedateerd aan; de gevoelens tussen deze moderne Orpheus en zijn Euridice zijn universeel van aard, en de geserreerde aanpak werkt goed.


Alleen in de laatste scène wordt die losgelaten, en dat is een beetje jammer. Ook zonder dat je het grote verdriet dusdanig uitgespeeld ziet, is het erg genoeg dat het ondanks alle voorzichtigheid, toch misloopt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden