Recensies

Drama -


Een weekje weg

****


Regie Oliver Ringer


In 13 zalen


De 6-jarige Cathy weet het bijna zeker: haar gestresste ouders hebben nauwelijks aandacht voor haar, zo weinig zelfs dat ze haar soms letterlijk niet meer zien staan. Niet eens in hun huis in het bos, waar ze elk weekend naartoe vluchten. Cathy's isolement gaat zo ver dat ze haar zorgen alleen in de voice-over uitspreekt; het Belgisch-Franse Een weekje weg (À pas de loup) is verder nagenoeg zonder dialogen, en laat de wereld van begin tot eind vanuit Cathy's perspectief zien. Ook wanneer ze de proef op de som neemt en stiekem alleen in het bos achterblijft. Er had misschien wat meer gedaan mogen worden met de (schijnbaar?) moeizame verhouding tussen het meisje en haar ouders; aan de andere kant is het ook mooi dat Een weekje weg zo onderhuids blijft werken. Een subtiele, spannende film, die zijn piepjonge doelgroep buitengewoon serieus neemt.


Actie/Thriller -


Ghost rider: spirit of vengeance **

Regie Mark Neveldine en Brian Taylor.


In 53 zalen


Omdat hij zijn ziel heeft verkocht aan de duivel, verandert Johnny Blaze (Nicolas Cage) van tijd tot tijd in een half verkoold, brandend skelet. Rijdend op een brandende motor is hij een soort wraakengel, die iedereen die iets slechts op zijn geweten heeft ('een leugentje om bestwil, een illegale download') de levensadem beneemt. Het vervolg op de eerste Ghost Rider uit 2007, gebaseerd op een Marvel-comic, is opzettelijke pulp: Cage staat weer eens continu in de overdrive, de plot is onzinnig, het geweld is cartoonesk en de dialogen zijn hilarisch slecht. Vermakelijk, maar na verloop van tijd ook behoorlijk vermoeiend.


Horrorkomedie - Z


ombibi ***

Regie Martijn Smits, Erwin van den Eshof.


In 61 zalen


Werd in New Kids Nitro Friesland belaagd door vleesetende levende lijken, nu is het de beurt aan Amsterdam. Een neergestort Russisch ruimtestation is dit keer de oorzaak van de zombieplaag, maar dat doet er weinig toe. Belangrijker zijn de uitroeidrift waarmee een handvol overlevenden zich een weg door de lokale apocalyps baant, en de grappige invallen die regisseurs Smits en Van den Eshof door hun 'zomedy' sprenkelen; zo is de eerste zombie een rottende oma op een scootmobiel, en moet Zombibi welhaast de eerste film zijn waarin de wandelende lijken ook elkaar opschransen.


Zombibi, dat op hoofdrolspeler Mimoun Ouled Radi na niets te maken heeft met de succesvolle multiculti-komedie Shouf Shouf Habibi! (2004), is enthousiast in elkaar gezet, en vooral te genieten omdat de makers zich geen moment lieten temperen in hun jongensachtige pret met geweld; zombies worden naar hartelust onthoofd, in de fik gezet, geplet of fijngemalen, en de


cameralens raakt om de haverklap besmeurd met bloedspetters en stukjes hersenen. Dat compenseert het stoffige script, de flinterdunne personages en de niet al te flitsende regie, maar Zombibi blijft toch vooral een melig horrorfeestje dat nog voor het einde van de aftiteling alweer vergeten is.


Documentaire -


Wavumba ***

Regie Jeroen van Velzen.


In 4 zalen


Er worden heel wat vissen hardhandig afgemaakt in Wavumba ('Zij die naar vis ruiken'), de eerste lange documentaire van Jeroen van Velzen, die in 2009 afstudeerde aan de filmacademie. Van Velzen groeide deels op in Kenia, waar hij alle verhalen over zeegeesten en andere bovennatuurlijke wezens simpelweg voor waar aannam. In Wavumba gaat hij op zoek naar de magie van zijn jeugd: een plek waar droom en werkelijkheid nauwelijks te scheiden zijn. Op het koraaleiland Wasini ontmoet hij Masoud, een oude visser, en diens jongere hulp. Wavumba ziet er schitterend uit; de beelden van de vistochten van Masoud zijn ronduit betoverend. Het is jammer dat Van Velzen de magie verstoort met een iets te uitleggerige, monotone voice-over.


Komedie -


Tony 10 ***

Regie Mischa Kamp.


In 103 zalen


Misschien pasten ze al nooit bij elkaar: kraandrijver Gilles en servieswinkelier Sissy. Gevangen in een desintegrerend huwelijk zitten ze, gadegeslagen door hun zoontje Tony. Oorzaak van het probleem lijkt de stoere vader Gilles, die opklimt tot kraantycoon en minister, en in die hoedanigheid een relatie aangaat met de koningin - althans, dat meent Tony. In de fantasierijke echtscheidingskomedie Tony 10, geregisseerd door Mischa Kamp (Het paard van Sinterklaas), wordt de wereld beschouwd met kinderblik. Tony (Faas Wijn) blijkt een weinig betrouwbaar verteller. Tegelijk ís de wereld om hem heen ook werkelijk wonderlijk: met die vorstin (Annet Malherbe, leukste majesteit in tijden) raakt hij bevriend, waarna ze hem bijstaat bij de pogingen zijn ouders bijeen te brengen. Tony 10 kan bogen op originele en geestige scènes, waaronder de spreekbeurten op Tony's school, met levende geit en dito koningin, maar de film is in zijn geheel wat stroef verteld. Waar Kamp de grote onwaarschijnlijkheden vaardig inbedt, is de relatie tussen Tony en zijn ouders te springerig om te emotioneren. Tussen alle karikaturen wordt de boodschap van de film - soms is scheiden niet zo'n gekke optie - zo toch wat gratuit.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden