Recensie: Hè hè, zo goed kan live hiphop dus zijn

Snoop Dogg en zijn muzikale vriendje Willie Nelson (74) delen hun liefde voor nederwiet op het podium van de Melkweg. En wíj mochten er getuige van zijn.

Schnabbel
Dat Snoop Dogg niet vies in van schnabbelen, liet hij al eerder zien in een reclame met Marco Borsato ('Doe mij die maar'), een reclame voor kauwgum en verschillende bioscoopreclames om je mobiele telefoon uit te zetten.
Het laatste commerciële klusje van Snoop Dogg is een reclame voor Vybemobile. Dit Duitse telefoonmerk van KPN-dochter E-Plus is een samenwerking aangegaan met Universal Music Germany. Vybemobile-klanten kunnen beschikken over muziek van een scala aan artiesten. Om deze boodschap luister bij te zetten, zingt Snoop Dogg 'Schön ist es auf der Welt zu sein' van Duitse schlagerzanger Roy Black.
Bekijk het filmpje:

]]>Maar wat leverde het een onvergetelijke momenten op: die kleine Nelson naast die lange, stakerige Snoop, vol overgave My Medicine rappend, een track die Erik Schrody schreef als eerbetoon aan wijlen Johnny Cash, ‘a real American gangster’.

Nelsons klapte en swingde vaak aandoenlijk uit de maat (country wiegt nu eenmaal anders), maar Snoop leek hem liefdevol aan te moedigen: toe maar Willie, laat je gaan, man. En dat deed Willie, die zich kostelijk leek te vermaken tijdens het nummer over het spul waar hij en Snoop wel pap van lusten. In de VS kregen ze er beide gedonder mee; in Amsterdam ruik je het overal. ‘I’m so high right now, how about you? Get my money, buy my medicine.’

‘Wow, nu heb ik het écht gemaakt,’ zegt Snoop, terwijl hij zijn nieuwe, 74-jarige maatje nakijkt. In Nederland ontstond de voorbije dagen een bizarre, maar prachtige muzikale vriendschap tussen twee Amerikanen die bijna veertig jaar in leeftijd schelen (Snoop is 35), maar hun liefde voor nederwiet en hun gevoel voor humor gemeen hebben. En wíj mochten er getuige van zijn.

Hoogtepunt
Het ‘duet’, zo rond half twaalf, was natuurlijk het hoogtepunt van de voorstelling, maar ook in het kwartier ervoor en het uur erna maakte Snoop Dogg indruk, en dat was misschien nog wel de prettigste verrassing. In de commerciële voorhoede van de Amerikaanse hiphop zijn de gemakzuchtige, vervelende klieren de laatste jaren in opmars: lui als 50 Cent en The Game gooien er op het podium vaak zo opzichtig met de pet naar, dat je van pure oplichterij mag spreken.

Nee, dan Calvin Broadus Jr., zoals Snoop Dogg eigenlijk heet: bij hem geen stoned geklier (zijn blowpauzes ten spijt), maar even geconcentreerde als onderkoelde raps met een ongekend hoge woorddichtheid, zoals alleen Snoop dat kan - fel en achteloos tegelijk. Het was wel grappig dat hij P.I.M.P. uitvoerde, de hit van 50 Cent waaraan hij meewerkte. Zo’n uitvoering kun je bij ‘Fifty’ wel vergeten; sterker, tijdens diens optredens kun je vergeten dat het nummer überhaupt wordt afgemaakt.

Dwarsdoorsnede
Snoop Dogg schotelde een dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre voor: van materiaal van zijn nieuwe album Ego Trippin’ tot het klapstuk Drop It Like It’s Hot (2004), dat het productionele stempel van Pharrell Williams draagt, tot een paar opzwepende reizen met de tijdmachine, terug naar 1993 toen Snoop Dogg nog Snoop Doggy Dogg was en hij zich nadrukkelijk als ‘gangsta’ manifesteerde.

Zo goed kan live hiphop zijn. Fijn om daaraan herinnerd te worden door de grootste man in zijn genre.

Snoop Dogg. Melkweg, Amsterdam, 22 april.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden