Recensie Beeldende kunst Thomas Scheibitz ****

Van onbegrip tot bewondering in amper een paar zalen

Zo is de Duitse schilderkunst hot en zo hoor je er weinig meer van. Althans in Nederland, waar met het vertrek van Wim van Krimpen bij het Gemeentemuseum Den Haag de frequentie van Duitse schildertentoonstellingen is afgenomen - het kon ook wel een onsje minder.


In het Museum für Moderne Kunst in Frankfurt liggen de kaarten natuurlijk anders. Thomas Scheibitz, een telg uit de Dresdener Schule, vertegenwoordigde in 2005 Duitsland op de Biënnale van Venetië - samen met Tino Sehgal.


In Frankfurt wordt voor het eerst een oeuvre-overzicht getoond van de 43-jarige Scheibitz. Behalve schilderijen, zijn er minstens zo veel sculpturen te zien, als ook tweehonderd, grotendeels onbekende werken en schetsen en werkmateriaal. Het is een tocht die aanvankelijk onbegrip opwekt, maar eindigt in bewondering.


Scheibitz maakt op het eerste gezicht lelijke schilderijen. Zijn bijna-abstracte doeken zijn plat, schreeuwerig van kleur en met een esthetiek van jarentachtigtruien en -buttons: scherpe driehoeken met neon-randen, stift-vegen, hardblauw dat op hardoranje botst en hardoranje tegen hardrood, al dan niet met dikke zwarte striplijnen ertussen.


Maar dan staat - heel slim - 'de menselijke figuur' bij Scheibitz centraal, iets wat je eerst nauwelijks gelooft. Maar allengs duikt hij op, in een hoofd op een soort schouder, de suggestie van een been of van twee vormen die in gesprek zijn.


Een klein beetje antropomorfe vorm is genoeg om je beter te laten kijken. En dan wordt zichtbaar hoe speels Scheibitz te werk gaat. Met hoeveel plezier hij vormen tegen elkaar uitspeelt, contrasten zoekt, diepte maakt en de suggestie wekt dat er echt leven huist in die omgevallen blokkendoos van hem. Het is een danig opgefriste verwant van 'onze' René Daniels.


De sculpturen van Scheibitz zijn wat grover en doen denken aan reclamedisplays en decorstukken. Alles is terug te voeren op de grondmaterialen van de kunstenaar die nu voor het eerst getoond worden: een enorme verzameling vazen, flessen, dozen en andere voorwerpen die om niets anders zijn uitgekozen dan hun vorm, textuur en kleur. Als Scheibitz een nieuwe vorm zoekt, gaat hij de rommelmarkt op of zijn opslagloods in en schikt en kiest hij zijn compositie.


Een bedoeling of thematiek is nergens te bekennen op deze expositie waardoor Scheibitz vrij kan opereren in zijn universum van kleur en vorm. Dat is ouderwets en heel nieuw tegelijk.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden