RECAP

Recap Girls afl. 8: een kussen over je hoofd is nodig

Aflevering acht van de populaire serie Girls was maandagavond te zien op de Nederlandse HBO. Volkskrant-redacteur Loes Reijmer schrijft wekelijks een recap van elke aflevering, die - in principe - steeds op dinsdag op Volkskrant.nl verschijnt. Hier de bespreking van de achtste aflevering van het nieuwe seizoen (let op: spoilers!).

null Beeld HBO
Beeld HBO

Soms zou je willen dat je niet een klein kussentje bij de hand hebt, maar een grote. Zo'n wit-groen gestreept 'loungekussen' van een plastic tuinset met verstelbare stoelen, om drie keer over je ogen en oren te kunnen vouwen bij het kijken naar Girls. Het was nodig, in aflevering 8.

Bijvoorbeeld bij die scène waarin docent Hannah met haar nieuwe beste vriendin - een 15-jarige leerling - een vriendschapspiercing wil laten zetten tijdens een tussenuur. De piercing moet in de tongriem komen, besluit Hannah. Een even pijnlijke als nutteloze plek zou je ze zeggen, maar dat geldt eigenlijk voor elke piercing (je zou er ook nog het jaartal 1996 aan kunnen toevoegen). Juf Hannah prijst de tongriempiercing aan met de woorden 'het is pikant zonder dat het er te dik bovenop ligt'. Daar luisteren 15-jarige beste vriendinnen wel naar.

Tongriempiercing

De leerling neemt als eerste plaats in de stoel en ja kijkers, wij zijn erbij. We zien de naald in het glibberige vlees verdwijnen, de plek langzaam rood kleuren en de wangen nat worden. Met elke 'auw, auw, auw' die het kind schreeuwt, roep jij 'stop, stop, stop!' naar het scherm, maar nee: het scherm stopt niet. Als Hannah dan ook nog 'duw 'm er maar door' zegt, wordt het een beetje licht in het hoofd en denk je: Jezus Girls, dit is de tweede keer dat je dit flikt. (Opdat we het wattenstaafje niet vergeten.)

In dat ongemak schuilt natuurlijk, zoals hier al vaker is vastgesteld, ook de kracht van de serie. Wie alleen wil lachen kan beter naar Tina Feys Unbreakable Kimmy Schmidt kijken op Netflix - overigens eveneens een aanrader. Hannah laat de tongriempiercing uiteindelijk aan zich voorbijgaan, want als 'oudere vrouw en vriendin leer ik je dat je best van gedachten mag veranderen'.

Wild paard

Het zijn niet alleen de beelden die deze week een loungekussen voor het hoofd behoeven. De aflevering staat bol van conversaties waarvan je zou willen dat ze niet in jouw gezichtsveld hebben plaatsgevonden.

Neem Shoshanna die op haar eerste date met de cup-a-soupmagnaat zegt: 'Ik wil meer weten over de toekomst van je... pik' (stop hier Shoshanna, of nee: was niet aan die zin begonnen). 'Wanneer die hard wordt als ik hem vastpak' (houd op nu, echt). 'En ik die dan als een augurk in mijn slijmerige vagina duw' (stop, stop, stop, voor jezelf, voor de poedersoepman, voor ons kijkers, voor volk en vaderland, om maar even een afgetreden staatssecretaris te citeren.)

Of Hannah die Fran-de-leuke-geschiedenisdocent even vertelt hoe hij in elkaar steekt, in een vrij onsuccesvolle poging hem weer voor zich te winnen. 'Je voelt je tot me aangetrokken', zegt ze. 'Ik intrigeer je. Ik ben een wild paard dat je wilt temmen'.

(Vergeet niet dat dit wilde paard onlangs nog trots vermeldde brownies uit een pakje te hebben gebakken als daad van de dag.)

Uit de kast

'Het is een nieuw soort vrouwenhaat', vervolgt ze. 'Neem iemand die grip heeft op haar leven en snoer haar de mond. Dat is prima, ik ben ervoor in.'

Buiten de hemeltergende - en geestige wijze - waarop Hannah al haar wijsheid en zelfkennis van vorige week weer verloren lijkt, is het opvallend hoe vaak in deze aflevering aan vrouwenonderdrukking, vrouwenhaat en 'blanke mannelijke onderdrukkers' wordt gerefereerd. En dan vooral op de momenten dat vrouwen zich als horken gedragen: Hannah tegen Fran in bovenstaand citaat, de ex van de soepman terwijl hij 'de dialyse van haar kat heeft betaald', de moeder van Hannah tegen de vader, nadat hij eindelijk - we wachten er al vier seizoenen op - heeft opgebiecht op mannen te vallen.

Natuurlijk gaat de vlag niet uit als je man na een decennialang huwelijk uit de kast komt. En inderdaad, de timing had wat beter gekund. Nu vertelt hij haar op mannen te vallen als ze net een vaste benoeming aan de universiteit heeft gekregen, een mijlpaal die binnen enkele uren gevierd zal worden tijdens een etentje met vrienden die op Yoko Ono en Madam Mikmak lijken.

The Hills

Maar toch. Vader Tad zal het er ook wel niet zo makkelijk mee hebben - om nog maar te zwijgen van de vermoedelijke reactie van Hannah die we de komende weken te zien zullen krijgen. (Ik zet zes wilde paarden in op 'egocentrisch'/ 'groots en meeslepend'.)

'Ben ik dramatisch?', vraagt ze haar moeder, nog niet wetende welke boodschap als zwaard van Damocles boven het telefoongesprek hangt. 'Ik bedoel, natuurlijk zie ik de donkere kanten van het leven, ik ben geen personage uit The Hills.'

Och, The Hills, mijmerde ik thuis. Een serie zonder wattenstaafjes en piercingnaalden, met louter oogrollende en gestijltangde vrouwen, personages die veelal zwijgend tegenover elkaar in een restaurant zaten, tot een van de twee 'awkward' zei en wegliep. Een serie die je apathisch en katerig kon kijken, omdat je het onheil altijd al zes afleveringen van tevoren zag aankomen. Een serie waarbij je nooit naar het schermde schreeuwde of een kussen nodig had.

In The Hills stapten eikels als Justin Bobby gewoon op hun motor om uit het leven van de personages te verdwijnen. In de horrorshow die Girls heet, zagen we Desi op zijn knieën gaan en Marnie 'ja' zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden