'Reagan was een fijne man, maar deze twee?'

Mevrouw Rush is een beetje in de war. Ze heeft dinsdag op Donald Trump gestemd. Maar ze wilde helemaal niet op Donald Trump stemmen. Ook niet op die andere trouwens. Die vrouw. Kom, hoe heet ze ook alweer?

Mevrouw Rush is eenennegentig, en de enige permanente bewoner van het George Washington Hotel

Tot het allerlaatste moment had mevrouw Rush getwijfeld. Voordat ze naar het stembureau was gestiefeld, had ze eerst een uur stilletjes in de lobby van het George Washington Hotel gezeten. Al haar hele leven stemde ze op de Republikeinen. Reagan, dát was een fijne man. Maar deze twee? 'Ze deden me allebei niks. Het is... ik weet het niet.'

Mevrouw Rush is eenennegentig, en de enige permanente bewoner van het George Washington Hotel. Ze woont hier ruim dertig jaar. Familie heeft ze niet. Ze is ook nooit getrouwd. 'Mannen vonden me niet interessant,' zegt ze. 'Zo heeft God het kennelijk gewild.'

Tot op late leeftijd woonde ze bij haar oude moeder in het naburige gehucht Lone Pine. Toen die stierf, verhuisde ze naar Washington, waar ze als bankbediende werkte, en uiteindelijk een kamertje kon krijgen in het sjiekste hotel van de stad. Vroeger wemelde het daar van de hooggeplaatste gasten, maar tegenwoordig staan de meeste kamers leeg, en heeft mevrouw Rush nauwelijks meer aanspraak. En nu was ze ook nog in steek gelaten door de partij die ze al die jaren zo trouw was gebleven. Toch besloot ze te gaan stemmen. 'Natuurlijk,' zegt ze, 'het is mijn recht. Mijn moeder heeft altijd tegen me gezegd dat ik daar gebruik van moest maken.'

Daar dachten zo'n honderd miljoen Amerikanen dinsdag kennelijk anders over. Al stond er bij deze verkiezingen nog zo veel op het spel, toch kwamen ze niet opdagen. Ze hadden geen tijd, geen zin, of (in zes miljoen gevallen) móchten niet stemmen omdat ze gevangen zaten. Velen bleven thuis omdat ze Trump noch Clinton vertrouwden. Zoals Mary Kitchen uit Eighty Four, een buurtschap net buiten Washington. Zij kwam met haar foto in de krant nadat ze een bord in de tuin had geplaatst met de tekst: 'Mary Kitchen for president. A better choice than the clowns.'

Ook in het George Washington Hotel was de animo gering. Het meisje achter de balie: 'Tja, ik weet het niet. Ik geloof dat ik wel een brief heb gekregen om me te registreren. Maar ik vond het, zeg maar, gewoon zo'n veel gedoe, ofzo.' De schoonmaakster: 'Ik mag niet stemmen van mijn geloof. God is mijn enige leider.' De man met het kunstbeen, die al enige tijd in het hotel verblijft omdat hij geen huis meer heeft: 'Stemmen? Waarom? Ze doen toch wel wat ze willen. Met mensen zoals ik houden ze geen rekening.'

Mevrouw Rush schrikt er een beetje van als ze hoort dat zoveel Amerikanen geen gebruik hebben gemaakt van hun stemrecht.

Mevrouw Rush schrikt er een beetje van als ze hoort dat zoveel Amerikanen geen gebruik hebben gemaakt van hun stemrecht. Haar moeder zei altijd.....of wacht, had ze dat misschien al verteld? De laatste tijd is ze een beetje vergeetachtig. Sommige verhalen vertelt ze wel drie keer in het uur. Dat ze vroeger iemand kende die bij Perry Como in de klas had gezeten. En dat haar kamer een keer door de bliksem is getroffen. 'Maar ik ben niet gek hoor,' benadrukt ze, terwijl ze een gerimpelde vinger in de lucht steekt . Ze leest nog elke dag de krant. En dinsdag op het stemkantoor hoefde ze bijna niet geholpen te worden. 'Ik zweer dat ik het niet lieg. Dat heb ik ook van mijn moeder geleerd. Dat je nooit mag liegen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden