RAZ danst eigenzinnig over afscheid nemen

Vijf kwartier dans op muziek van de Berlijnse softpopgroep 2raumwohnung: het zegt eigenlijk alles. Met de warme, fluweelheze stem van Inga Humpe vloeit niet alleen de melancholie door de luidsprekers, maar ook de gemakzucht....

Mirjam van der Linden

Twee knaloranje banieren lopen over de toneelvloer achterlangs omhoog.Aan de twee buitenste randen en tussen de twee banen stof door loopt eensmal houten pad, catwalk en steiger ineen. De ruimte wordt er handig doorin twee strakke vlakken gedeeld. De symbolische eensgezindheid van onzenationale koningskleur moet natuurlijk met een dikke korrel zout wordengenomen.

'Wir sind die anderen, die anderen das sind wir'. Het zou een mooievertaling van gelijkheid en broederschap kunnen zijn. Maar door desierlijke, gladde, ijdele bewegingen van vier dames in uniforme zwartemantelpakjes wordt deze frase, die meermalen klinkt, een zin over mode,over opgaan in de menigte, over 'doe maar gewoon, dan doe je al gekgenoeg'. De danseressen zijn prachtig, maar verbeelden niet meer dan depseudo-brutaliteit en pseudo-sensualiteit die tegenwoordig van bijna elkeMTV-clip afspatten.

Maar hier blijft het natuurlijk niet bij. Als een dubbelalterego van dechoreograaf doorkruisen twee buitenbeentjes het prettige gebeuren: LinharesJunior en Susanne Ohmann. Hij is de enige man van het stel en duidelijkgroot bewonderaar van de vrouwen, zijn muzen. Zij is de enige vrouw dieanders gekleed is en zich onderscheidend gedraagt. Als eenspreekstalmeester die de microfoon, die voor op het podium staat, omverlegt en haar collega's een misprijzende blik toewerpt.

Ook de vier modepopjes breken op een gegeven moment los en leven zichin gewone kleren uit in expressieve, persoonlijke solo's. De lucht raaktvol verliefdheid, blijdschap en gekkigheid. Toch is de conclusieallesbehalve vrolijk.

Want hoe heftig en non-stop deze dansers ook bewegen, het lijkt nooitgenoeg. Hoe ver moeten ze gaan? Nog verder dan de kwetsbaarheid van hetnaakte, magere danslichaam die Linhares tentoonstelt in een piemelnaaktesolo in stilte? Het is grappig, maar vooral aandoenlijk en triest omuiteindelijk iedereen te zien ronddansen in zachte, oranje pakken. Zou ditde bedoeling, de oplossing zijn? Dansers als aaibare knuffelbeesten? Oranjeop oranje, zonder kleur te bekennen dus, volledig wegvallend tegen hunachtergrond, opgaand in de massa? Je mag hopen van niet.

Mirjam van der Linden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden