Reportagefeesten tijdens corona

Raven ten tijde van corona: het kán, maar wel in een cirkel van 1,5 meter

Ravers in Theater Bellevue, afgelopen maandag. Dansartiest Connor Schumacher wil hiermee een statement maken: dit is de ruimte die we in deze tijd kunnen claimen.Beeld Anna van Kooij

Onder nachtbrakers leeft het gevoel dat het belang van feesten door de ‘stijve’ landbestuurders niet serieus wordt genomen. En dus gaan bij dertig clubbers de remmen volledig los tijdens een bijeenkomst in het Bellevue Theater. Raven ten tijde van corona: het kán.

3, 2, 1. Als het laatste cijfer op het projectiescherm eenmaal is verdwenen, lijkt de zaal te ontploffen. Ledematen kunnen het moordende tempo van de technobeats nauwelijks bijbenen. Er wordt gesprongen, over de grond gerold en met de haren gezwiept. Alsof maandenlange opgekropte frustratie in één grote zucht van verlichting de lichamen verlaat.

Het is maandagavond, geen doorsnee-avond om te feesten. Maar tegenwoordig is niets meer doorsnee, dus hebben zich dertig verstokte partygangers verzameld in het Amsterdamse Theater Bellevue voor een één uur durende ‘high intensity’ rave-sessie. 

Waar een rave doorgaans wordt geassocieerd met ondergrondse housefeesten waar veel drugs wordt gebruikt, gaat het hier om een volledig legaal dansfeest – met in achtneming van alle coronaregels. Het is onderdeel van het project Pilot PC, waarmee de van oorsprong Amerikaanse dansartiest Connor Schumacher (woonachtig in Rotterdam) komende weken langs de Nederlandse theaters trekt. Al is het nog even de vraag of de tour met de nieuwe maatregelen kan doorgaan.

Het programma, zo blijkt de avond voor de persconferentie, belichaamt meer dan de lust om na een benauwende periode weer eens flink uit je plaat te gaan. Het is een statement. ‘Dit’, zegt Schumacher, wijzend naar de met tape afgeplakte cirkels met elk een diameter van 1,5 meter op het podium, ‘is de ruimte die we tijdens een pandemie kunnen claimen.’

Hoewel het woord ‘politiek’ de hele avond niet valt, zit in de rave-tour een boodschap aan Den Haag verpakt. Onder nachtbrakers leeft al langer het gevoel dat het belang van feesten door de ‘stijve’ landbestuurders niet serieus wordt genomen.

Tijdens een manifestatie op het Museumplein, vorige maand, werd door zo’n vijfhonderd aanwezige clubbers en werknemers uit het nachtleven honend gesproken over minister Grapperhaus die feestende jongeren afdoet als ‘asociaal’ en Rutte die over ‘discotheken praat alsof we in de seventies leven’.

Sociale oefenruimte

Raven is zoveel meer dan dansen, benadrukt ook Schumacher tijdens de ‘Ted-talk’, waarmee hij de raves inleidt.  In normale omstandigheden, zo legt hij uit, fungeert de club als een sociale oefenruimte. Ravers leren de verschillen en overeenkomsten tussen mensen herkennen, empathie te tonen, zelfbewustzijn te creëren en zich waar nodig aan te passen. De muziek fungeert daarbij als verbindende factor.

Voor de aanwezigen, onder wie velen uit de queerscene (queer is synoniem voor de lhbti-gemeenschap), komt daar nog een belangrijk element bij: de clubscene met al haar dichterlijke vrijheden, is voor hen de plek waar ze hun identiteit hebben ontdekt en ontwikkeld. Niemand kijkt hier raar op van een man in naveltop of  glimmende legging.

Als Schumacher, die zich op het podium transformeert tot zijn alter-ego The Fool, vraagt wie is gekomen om te raven gaan alle handen de lucht in. Op twee na: die van een wat oudere vrouw die de boodschap op de flyer niet helemaal had begrepen en in de veronderstelling was dat ze naar een theaterstuk zou gaan. 

Toch staat ook zij even later op de publieke tribune met haar heupen te wiegen op de beukende beat. Daar, tegen een achtergrond van rode fluwelen stoeltjes, staat de ene helft van het publiek op ruimte afstand van elkaar te dansen. De andere helft heeft plaatsgenomen in de cirkels op het podium, waar zich een extatisch tafereel ontvouwt van twintigers en dertigers die zich in de mist van de rookmachine volledig overgeven aan de muziek. 

‘Oh hemelse rave’, galmt het door de ruimte, terwijl lichtbundels in alle kleuren van de regenboog de grond aftasten. Schumacher, die via een handsfree microfoon filosofische kreten uitserveert, spoort de aanwezigen aan om door middel van bewegingen contact met elkaar te maken. ‘Dansen we alleen of dansen we samen?', roept hij. ‘Hoe kunnen we leven in 2020?’

‘Oh hemelse rave', galmt door de zaal.Beeld Anna van Kooij

Keivermoeiend

Terwijl iedereen na afloop in zijn eigen cirkel aan het nahijgen is, klinkt ergens vooraan in de zaal een gelukzalig ‘oeff’. Het is Barnaby Savage (29), die de sessie begon in een trainingspak en eindigde in zijn onderbroek. ‘Het was zó fijn om weer te dansen’, zegt hij, de zweetdruppels van zijn voorhoofd vegend. ‘Maar ook keivermoeiend.’

Voor de coronatijd was Savage geregeld te vinden op feesten in de (inmiddels failliet gegane) Amsterdamse club de School of in de (eveneens gesloten, maar dan vanwege het virus) technobunker Berghain in Berlijn. ‘Raven draait voor mij om het ontmoeten van mensen onder heel andere voorwaarden, buiten mijn eigen bubbel’, zegt hij. Dat de duimschroeven onder invloed van het coronavirus steeds verder worden aangedraaid, baart hem zorgen. ‘Ik ben bang dat het blijvend impact gaat hebben op hoe we contact met elkaar maken.’

Of dit de nieuwe vorm van feesten is? Over die vraag moet Anna Bogomolova (39), die na afloop van de rave-sessie nog even in de foyer napraat met een vriendin, even nadenken. ‘Voor nu kunnen we niet dichterbij het gevoel komen dan dit’, zegt ze dan. ‘Het was erg intens en metaforisch.’ Toch mist ze de bezwete lichamen die elkaar in tijden van weleer op drukke clubavonden passeerden, de knuffels die werden uitgedeeld.

Afterparty

‘Dit gaat niet de nieuwe vorm van raven worden’, zegt dansartiest Connor Schumacher beslist. ‘We waren vanavond zo vrij zoals we op dit moment kunnen zijn, naar raven gaat ook om de vrijheid om te gaan en staan waar je wil, met elkaar te communiceren en elkaar te kunnen aanraken.’

Zijn blik dwaalt af naar de genodigden die met een zwaai op afstand een voor een het theater uit druppelen. Toch gek, merkt hij op, dat er niet even nageborreld kan worden. Buiten doet iemand nog een halfslachtige poging. ‘Waar is de afterparty?’ Er wordt besmuikt gelachen en dan gaat ieder weer zijn eigen weg, met een ruis in de oren als aandenken aan een memorabele avond.

Beeld Anna van Kooij

Verder lezen

Manifestatie van nachtbrakers: ‘Rutte spreekt over discotheken alsof we nog in de seventies leven’
Clubgangers verzamelden zich in september op het Museumplein in Amsterdam, waar een manifestatie plaatsvond voor het behoud van de nachtcultuur. Ze vinden dat het kabinet het belang hiervan onderschat. De Volkskrant ondervroeg vier clubbers over hun liefde voor de nacht.

De behoefte aan feesten en festivals mogen we best wat serieuzer nemen
Aan ‘even’ geen feest gaat meer dan een leuke tijd verloren. Het gemis aan festivalgevoel is niet alleen een luxeprobleem, weet Gidi Heesakkers.

In een loods in Twente telt de 1,5 meter zaterdagnacht niet. ‘Moet kunnen, toch?’
Asociaal, noemde minister Grapperhaus feestende jongeren. Juist als gevolg van feestjes zou het coronavirus weer oplaaien. In een loods in Rijssen, Twente ziet een vriendengroep het probleem niet zo – en genieten ze eindelijk weer eens van de hardcoremuziek. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden