Opinie

'Rauwmoeder heeft het recht haar kind te verpesten'

U en ik hebben het recht onze kinderen te verpesten, net zoals onze ouders dat hadden, schrijft journalist Joyce Brekelmans. 'Er is namelijk geen universeel juiste opvoeding.'

Verse groente op de markt in Utrecht.Beeld ANP

Een jongen van 15 moet weg bij zijn moeder omdat zij hem thuishoudt van school, want daar zou hij alleen maar gepest worden, omdat hij niets anders eet dan rauwe groenten, fruit, zaden en noten. De kinderarts is bezorgd over het eetpatroon wat zijn groei zou stunten, en de rest van Nederland vond het vooral lekker om ongeremd te fulmineren tegen de draak van een moeder die haar kind hersenspoelde met haar waanideeën.

Toch doet die moeder alleen maar haar werk. Zij beschermt haar kind, tegen wat in haar ogen reële gevaren voor zijn gezondheid zijn. Zij voedt hem op met de waarden die zij, een niet onintelligente, volwassen vrouw, juist acht. Dat ze daarbij vertrouwt op bronnen en personen die menig medicus en wetenschapper doen fronsen is jammer, maar eigenlijk none of our business. Het is niet aan ons, noch aan de overheid, om ons te bemoeien met de opvoeding van individuën, tenzij er sprake is van geestelijke of lichamelijke mishandeling. De nanny state heeft het al druk genoeg met het afvegen van al onzer billen.

Geliefd
Elke dag sla eten valt niet in de categorie mishandeling. Deze jongen is niet zichtbaar ondervoed, hem wordt geen medische hulp ontzegd, hij is gelukkig en geliefd. Het is nog maar de vraag of hij zoiets in een pleeggezin ook zou vinden, nog los van het trauma wat een uit huis plaatsing teweeg zou brengen. Bovendien geeft hij zelf aan vis en andere zaken te kunnen eten bij zijn vriendinnetje. Dat hij het later best nog weleens moeilijk zou kunnen gaan krijgen in de echte wereld is een gegeven, maar niet een dat te voorkomen is met overheidsingrijpen. Bovendien, wie van u kan eerlijk zeggen dat u geen enkele klap van de ouderlijke molen heeft meegekregen?

U en ik hebben het recht onze kinderen te verpesten, net zoals onze ouders dat hadden. We hebben de vrijheid ze naar enge joodse of moslimscholen te sturen. We mogen ze elke dag macaroni met kaas en ketchup voeren, of juist komkommersap en broccoli. We kunnen te streng zijn, of onze kinderen veel te vrijlaten. Hen verwennen of juist dingen ontzeggen. Er is namelijk geen universeel juiste opvoeding. We doen allemaal maar wat, en dat doen we zo goed mogelijk. Dat onze kinderen, (ik zeg onze kinderen, maar heb er geen) eenmaal volwassen, daar later een hard oordeel over vellen en zweren het allemaal anders te zullen gaan doen is alleen maar goed.

Hoop
Kinderen zijn veerkrachtig en blijken zo ongeveer alles te kunnen overleven. Dat maakt het beschadigen van kinderen niet minder erg, zeker niet als het willens en wetens gebeurt, maar biedt wel hoop. Kinderen van licht getikte, doch goedbedoelende mamma's zijn er niet bij gebaat om van een zoon in een dossier te veranderen. Kinderen van moeders die met kroost en al bij de man blijven wonen die herhaaldelijk het ultieme verraad pleegde dat de ouder/kind relatie kent, verdienen misschien iets meer aandacht van de kinderrechten cavallerie. In beide gevallen zijn zij meer dan hun omstandigheden en is ons waardeoordeel voor hen even nuttig als een zandbak in de woestijn.

Joyce Brekelmans is freelance-journalist. Deze column werd vannacht uitgesproken op Radio 1 in het WNL-programma, Nog Steeds Wakker. Volg haar op twitter: @JoycePants

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden