Rare Beatles-gesprekken en een panty vol stront

Bill Wyman had er geen zin in.

Beeld anp

Bij mij in de 'bubble' kwam laatst een stuk over The Beatles 'voorbij', zoals dat geloof ik heet. Ik heb al eens bekend dat ik graag rare Beatles-gesprekken voer, zoals bijvoorbeeld met een man in de trein die twee zoons had (+), John-Paul en George-Ringo. Die laatste, durfde ik niet te vragen, zit zeker in het gekkenhuis van Venray met een rock-bottom minderwaardigheidscomplex?

Rare Beatles-gesprekken tussen derden vind ik ook leuk, zoals Ron Wood van de Stones, die een paar jaar geleden heel serieus aan Paul McCartney vroeg of het waar was dat The Beatles een keer hadden opgetreden op een dak?!!

Stukken daarentegen óver The Beatles kunnen me niet normaal genoeg zijn. Als er halfgare dingen in staan, kan me dat enorm storen. Niet zo erg misschien als Maarten 't Hart, die geen enkele wanklank over W.A. Mozart verdraagt, schrijft hij ergens. Als iemand Mozartje beledigt, verbindt 't Hart er meteen consequenties aan. Ooit hoorde hij W. F. Hermans op tv zeggen dat 'Mozarts nachtmuziek klein was maar z'n dagmuziek niet veel groter', waarna 't Hart meteen het complete oeuvre van Hermans naar de vliering bracht.

Dat heb ik met Elvis.

Welnu, dit stuk stond op vulture.com, iemand had alle 213 Beatlesnummers gerangschikt van slecht naar goed. Wat is er leuker om te doen? Weinig. Als ik niet zo'n drukke baan had, ging ik meteen aan de slag. Dagen werk, natuurlijk, je moet alle Beatles-platen ettelijke keren draaien en ze ondertussen op een verfijnd weegschaaltje leggen, zuiver tot op drie cijfers achter de komma.

Deze lijst was kut zonder peren, laat ik er niet omheen draaien. Feitelijk stond niet een plaat op de goeie plek, een prestatie op zich. Voorbeelden te over, dus; 213 om precies te zijn. Heerlijke nummers staan heel laag, zoals No Reply (173) en She's a Woman (153). Heel matige juist absurd hoog, ik noem het suikerwerkje Here, There and Everywhere (7!). Don't Let Me Down, een wonder, op 117, nota bene ónder Blue Jay Way, onvreetbare tikka massala van Harrison. Long Tall Sally dik tachtig plaatsen lager dan Boys? Van Ringo? De Pingo?

Ach, laat ook maar. Het is gewoon zonde van de column. Wie heeft die lijst überhaupt gemaakt? Donald Trump?

Nee, Bill Wyman. O, Bill Wýman, de ouwe Stones-bassist. Zeg dat dan.

Het zou me niet eens verbazen als het de échte Bill Wyman was, trouwens, gezien het aangeslagen toontje. Het duurt tot ver na de helft voor meneer geen klachten meer heeft. Waarom maakt 'Bill Wyman' die lijst eigenlijk? Vindt hij het wel leuk? Stapte ook zomaar uit de Stones omdat hij 'geen zin' meer had.

'Ik laat me nog liever afranselen met een panty vol stront van mijn ergste vijand', zei de ex-man van Suzy als hij ergens 'geen zin' in had. Zo klinkt deze Bill Wyman met z'n lijst op vulture.com.

Nog even over die strontpanty, trouwens. Hoewel een tikje vies vond ik dat wel geestig gezegd van Suzy's ex. Ere wie ere toekomt. Ondertussen vreesde ik ook een beetje dat ík voornoemde vijand was. Gemengde gevoelens dus. Maar goed, dat was toen. Ik ben nu met Jet en die heeft geen ex-man.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden