Rake beelden smeulen lang na * * * *

De regisseur is er niet op uit het publiek te sturen in zijn oordeel over het soms ronduit afstotende hoofdpersonage.

KEVIN TOMA

Code Blue. Regie Urszula Antoniak. Met Bien de Moor, Lars Eidinger, Annemarie Prins. In 8 zalen.

Uiterst secuur dekt verpleegster Marian haar overleden patiënten toe. En nooit vergeet ze tijdens die al zo vaak uitgevoerde routine dat ene, opmerkelijke detail: een plukje aan het laken, vlak boven de neus van de pas gestorvene, alsof ze hem nog wat ademruimte wil geven. Alles klopt voor haar op dat moment, zo lijkt het; aan het serene, gladgestreken doodsbed straalt Marian niets dan evenwicht uit.

In het ziekenhuis, schrijdend tussen haar terminaal zieke patiënten, lijkt de merkwaardige heldin van Code Blue zich het meest in haar element te voelen. Ze is er nuttig en gewenst, en lichamelijk contact komt voor haar in die omgeving gemakkelijk tot stand. Haar privéleven brengt ze in afzondering door; maar terwijl ze zich tegenover gezonde mensen geen houding weet te geven, heeft ze tijdens de nachtdienst aan een simpele blikwisseling genoeg om te begrijpen wat een patiënt van haar wil. Soms lijkt ze dat zelf nog het beste te weten, en ontpopt ze zich in alle rust met een injectiespuit tot engel des doods.

Regisseur Urszula Antoniak, een van Nederlands meest opvallende filmmakers sinds haar uiterst succesvolle debuut Nothing Personal, is er niet op uit om het publiek op zulke momenten in zijn oordeel te sturen. Het zinsbegoochelende geluidsontwerp, het camerawerk en de montage van Code Blue zijn er vooral op gefocust om je naar Marians binnenwereld te voeren, en minder om haar vaak onnavolgbare acties van commentaar te voorzien.

Zoals in de cruciale scène waar Marian, staande voor het raam van haar kale appartement, getuige is van een verkrachting: de gruwelijke gebeurtenis vindt plaats op honderden meters afstand, maar extreme close-ups van het slachtoffer en haar belagers suggereren dat Marian alles tot in detail kan volgen - tot en met de sinaasappel die in de mond van het meisje wordt gepropt. Gebeurt dit echt, of is het wat Marian zich erbij voorstelt?

Hoe hongeriger Marian wordt naar seks en intimiteit, hoe ondoorzichtiger en extremer haar acties worden. Het is gemakkelijk om de film daarop af te rekenen: met zijn soms ronduit afstotende hoofdpersonage, intens vertolkt door de Belgische Bien de Moor, cirkelt de gevoelstemperatuur van Code Blue vaak rond het nulpunt. En dat na het louterende Nothing Personal- ook een film over een in zichzelf gekeerde vrouw, maar dan wel een die zich in haar zelfverkozen eenzaamheid veel beter liet doorgronden. Maar er bestaat geen gouden wet dat filmpersonages mooi, begrijpelijk en sympathiek moeten zijn, en het siert Antoniak dat ze in dat opzicht niet wil voldoen aan de verwachtingen die veel toeschouwers na Nothing Personal zullen hebben.

De film had wel een wat krachtigere opbouw mogen hebben, en soms wordt Marians aan waanzin grenzende isolement te dik of te symbolisch aangezet, zoals in de scène waar ze de binnenkant van haar voordeur bloedrood verft. Maar dat neemt niet weg dat Code Blue talloze beelden bevat die wel raak zijn en nog lang na blijven smeulen. Typisch zo'n film die lijkt af te ketsen, maar zich intussen in je onderbewustzijn nestelt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden