Radius en partner produceren een zee aan licht

De eerste testrit met de Radius verrast automobilisten. Voor een doodgewone fietser remmen sommigen abrupt. Dat is tegen de regel dat fietsers en autorijders elkaar niet meer overlevingskansen gunnen dan strikt nodig is....

Theo Nijenhuis

Dat onverwachte remmen is een reflex. De chauffeur ziet een gewone fiets naderen, maar het kan geen fiets zijn, want de koplamp schijnt bijna net zo fel als die van een auto. Veel licht, zegt het instinct, betekent veel snelheid.

Dat eerste is juist, want de fietskoplamp Radius weegt nog geen zestig gram, maar het verschil in lichtopbrengst tussen een brandende autokoplamp en de Radius is niet meer dan 40 procent. Het schijnwerpertje is de nieuwste fietskoplamp van Spanninga in Joure en komt eind januari op de markt, ook in een luxe versie met sensoren en andere snufjes. Jacob Vellinga van Spanninga was wel in voor een test, niet wetend wie de 'partner' van de Radius zou worden.

De stroom voor de Radius wordt geleverd door een dynamo en dat is ook de bedoeling, maar het is er niet zo een die het geluid voortbrengt van een houtzagerij. Het was een beetje speuren om een legendarische Nordlicht te vinden, een Zwitserse dynamo waarover oudere fietsenmakers met weemoed spreken. Ten onrechte, want de Nordlicht wordt nog steeds gemaakt. En hij is goed en vrij stil, maar niet geruisloos. En je voelt wel degelijk een lichte weerstand bij het trappen, hoewel dat te elimineren is. Dat laatste is slim van de Zwitsers.

De gewone, verchroomde Nordlicht draait met zijn (stalen) geribbelde wieltje op de band, zoals de meeste dynamo's dat doen. Omdat een fietsband altijd een beetje meegeeft, krijg je het effect van een wandelaar op een zandpad. De kracht van de benen wordt deels geabsorbeerd door de mulle ondergrond.

Maar Nordlicht maakt ook een zwarte versie met een plat rubber wieltje. Het heeft veel weg van een bandje van een speelgoedauto. Zet je het wieltje op de band, dan heb je een gewone dynamo. Zet je het op de velg dan is het zandbak-effect weg. Geen weerstand meer te voelen.

Dat is onmogelijk. Toen een stel Duitse fietsers op een wetenschappelijke manier dynamo's ging testen, kwamen ze tot een vuistregel. Als een fieter achttien kilometer per uur rijdt, zal hij zeventien kilometer rijden met de dynamo aan, op voorwaarde dat hij niet harder gaat trappen.

Maar de zwarte Nordlicht met zijn speelgoedwieltje heeft geen boodschap aan dat onderzoek. Zonder te trappen laat je de fiets van een heuvel rollen en helemaal uitrijden. Op dat punt zet je een krijtstreep. De tweede keer zet je de dynamo aan met het verrassende effect dat de fiets de krijtstreep passeert. Dat kan niet waar zijn, dus wordt het tweede proefje herhaald. Ditmaal stopt de fiets een halve meter vóór de streep. Dat klopt: je voelt geen weerstand omdat die te gering is om te voelen.

Maar, zeggen sceptici, bij regen zal de weerstand tussen velg en dynamo verminderen. Dus volgt een imitatie van de NS. Je zoekt diepe plassen op, met daarin veel blaadjes. De zwarte Nordlicht is onverstoorbaar. 's Ochtends kan het licht de eerste driehonderd meter zwak zijn door condens aan de velgen. Daarna zijn velg en dynamo weer maatjes.

De combinatie van Radius en Nordlicht heeft irritante trekjes op plekken waar het echt donker is. Een overvloed aan licht vlak voor het voorwiel is niet prettig voor de ogen. Maar je kan de bundel traploos hoger richten al is dat weer ergerlijk voor dat ene konijn, dat doodstil blijft staan als het gevangen wordt in de lichtstraal. Het lijkt wel een automobilist.

Batavus geldt als de pionier van onconventionele felle fietsverlichting en de ene na de andere fabrikant komt met zo'n 'autoverschrikker', Busch & Muller bijvoorbeeld en Axa Stenman. Er zijn batterijkoplampen die eenzelfde prestatie leveren of zelfs iets meer, maar nooit erg lang. Hun kracht neemt langzaam af, zeker als het vriest. Je weet nooit wanneer het licht uitgaat.

In een eerste vergelijking tussen de Radius en de Japanse Cateye EL-300 lijkt de Radius de sterkste te zijn, maar een meting moet nog volgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden