Radio Gaga was het mooiste programma van het Nederlandse taalgebied

Slecht en goed nieuws: de laatste afleveringen van het Vlaamse Radio Gaga waren allemachtig prachtig.

null Beeld
Beeld

'Hallo, met wie hebben we de eer?' Met Albert, een man van middelbare leeftijd die met zijn lieve troetelhond kwam aanwaaien bij de caravan van Radio Gaga op winderig Schiermonnikoog. Naast en tegenover Albert: twee vrienden die drie seizoenen lang voor een Vlaams tv-programma naar allerhande plekken reden, om daar radio te maken met mensen die plaatjes bij hen mochten aanvragen.

Vriendelijke goeie vragenstellers Joris Hessels en Dominique van Malder hadden geen haast, geen last van desinteresse of cynisme en geen moeite met stiltes. Albert vertelde hen dat hij het hondje kreeg van zijn beste vriend, nadat die was gestorven aan ALS. Veel dierbaren voor wie Albert de afgelopen jaren zorgde, waren er niet meer. Zelf had hij naar eigen zeggen 'tien keer te hard geleefd' in Berlijn en nog wat andere steden, en uiteindelijk dreef eenzaamheid hem terug in de warme armen van zijn geboorte-eiland - decor van de voorlaatste Radio Gaga ooit.

Woensdag werd het slot uitgezonden van het mooiste programma van het Nederlandse taalgebied, als je het mij vraagt. Joris en Dominique stapten nog eenmaal in hun bus voor een ronde van Vlaanderen. Ze eindigden met Give a little bit van Supertramp, maar niet voor ze mensen bezochten die, zoals Dominique het verwoordde, 'aan ons hart zijn blijven kleven'. Mensen als de vrouw van hun inmiddels overleden caravangast Rudi, die nu als een 3D-geprint poppetje tussen de brandende kaarsen op de schouw stond. Zij keek nog om de veertien dagen naar de Radio Gaga-aflevering met hem, vertelde ze, als troost.

Het format werd dit jaar in Nederland onder dezelfde naam gekopieerd door BNNVARA, maar ondanks de beste bedoelingen bleef ik het meest houden van het origineel.

'Heb je een relatie, Albert?'

'Ben je gelukkig, Albert?'

null Beeld
Beeld

Simpele vragen, niet altijd even uitvoerige antwoorden. Van Joris en Dominique hoeft niet alles gezegd om begrepen te worden. De gesprekken waren mooi, de momenten kort erna en de tussendoor getoonde flarden van het dagelijks leven misschien nog mooier. Iemand die hete koffie inschenkt, een gelukkige man zonder benen die door zijn vrouw in de rolstoel wordt gehesen, een oude visser die vanuit zijn vaste stoel naar buiten kijkt, waar het nog steeds hard waait.

Albert die wellicht een beetje overrompeld door zijn eigen openhartigheid met zijn ogen knippert en breed glimlachend luistert naar zijn verzoeknummer, Águas De Março van Antonio Carlos Jobim. Treurend om de doden, maar blij er zelf nog te zijn. Joris die naar Albert lacht. En in het volgende shot zien dat het óók goed komt met de bijna aangebrande spruiten van een andere eilandgast.

Ook kijken en luisteren naar dit speciaaltje was een hele eer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden